قانون موافقت‌نامه انتقال محکومین به حبس بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری آذربایجان

مفهوم واژه‌های بکار رفته در این موافقت‌نامه، عبارت است از: 1-1- «دولت صادر‌کننده حکم» دولتی است که حکم محکومیت به حبس و سالب آزادی راجع به شخص مورد انتقال از دادگاههای واقع در قلمرو‌حاکمیت او صادر شده باشد. 2-1- «دولت اجراکننده حکم» دولتی است که حکم محکومیت به حبس و سالب آزادی درباره فرد دارای تابعیت او صادر شده و برای تحمل مجازاتهای مذکور در قلمرو حاکمیت خود موافقت می‌نماید. 3-1- «محکوم» کسی است که به موجب حکم صادر شده از دادگاههای یکی از طرفین به علت ارتکاب جرم، به مجازات حبس یا سالب آزادی محکوم‌شده باشد. 4-1- «اقوام نزدیک» اشخاصی هستند که طبق قوانین داخلی یکی از طرفین با شخص محکوم، قرابت داشته باشند. 5-1- «مراجع صلاحیتدار»ارگانهایی هستند که طبق قوانین داخلی احکام کیفری را در قلمرو حاکمیت هریک از طرفین، بر عهده دارند. 6-1- «مقامهای مسئول» عبارتند از: وزارت دادگستری و دادستان کل کشور جمهوری اسلامی ایران و وزارت دادگستری جمهوری آذربایجان.

مراجع صلاحیتدار طرفین در اجرای مفاد این موافقت‌نامه از طریق مقامهای مسئول ارتباط برقرار می‌کنند.

شرایط انتقال شخص محکوم عبارت است از: 1-1- شخص محکوم باید دارای تابعیت دولت اجراکننده باشد. 1-2- حکم صادره باید طبق قانون دولت صادر‌کننده قطعی و لازم‌الاجرا باشد. 1-3- باقیمانده مجازات موضوع حکم صادره بیش از (6) ماه باشد. 1-4- شخص محکوم به انتقال خود رضایت داده و یا با در نظر گرفتن وضعیت جسمانی و روانی او، اقوام نزدیک یا نماینده قانونی وی و یا یکی از‌طرفین این موافقت‌نامه، انتقال او را درخواست نمایند. 1-5- عملی که درباره آن حکم صادر شده باید طبق قوانین دولت اجراکننده، جرم محسوب شود. 1-6- ضرر و زیان مادی ناشی از جرم باید تامین یا پرداخت شده باشد. 1-7- دولتهای صادر‌کننده و اجراکننده حکم با انتقال شخص محکوم موافقت نمایند.

مرجع صلاحیتدار اجرای احکام دولت صادر‌کننده حکم به شخص محکوم یا نماینده قانونی او راجع به انتقال و عواقب و آثار حقوقی آن اطلاعات‌لازم را داده باشد.

در موارد استثنایی طرفین می‌توانند درباره انتقال اشخاص محکوم که مدت باقی مانده مجازات آنان کمتر از (6) ماه باشد و همچنین ضرر و زیان‌مادی ناشی از جرم را پرداخت کرده باشند، توافق نمایند.

انتقال محکوم با رضایت وی و پیشنهاد دولت صادر‌کننده، وقتی قبول می‌شود که طبق مقررات این موافقت‌نامه دولت اجراکننده آن را پذیرفته باشد.

هریک از طرفین می‌تواند از طرف دیگر بخواهد که انتقال شخص محکوم را مورد بررسی قرار دهد.

تقاضای انتقال شخص محکوم باید کتبی بوده و مدارک و اسناد زیر همراه آن باشد: 1-1- مشخصات محکوم : نام ، نام خانوادگی، نام پدر، محل و تاریخ تولد. 2-1- اسناد تابعیت محکوم. 3-1- متون قانونی صدور حکم محکومیت. 4-1- درخواست محکوم یا نماینده قانونی یا اقوام نزدیک او به انتقال طبق بند (4( ماده (3). 5-1- رونوشت حکم محکومیت و تصمیم مراجع صلاحیتدار در باره اعتبار قانونی آن. 6-1- گواهی دولت صادر‌کننده مبنی بر میزان محکومیت تحمل شده و مدت باقیمانده آن. 7-1- مستند قانونی برای اجرای مجازاتهای تکمیلی. 8-1- گواهی پزشکی راجع به وضعیت جسمانی و روانی محکوم. 9-1- اطلاعات راجع به ضرر و زیان مادی ناشی از جرم و ترتیب پرداخت یا تامین آن. 10-1- سایر مدارکی که طرفین لازم بدانند.

اسناد مذکور در بند (1) این ماده باید به امضای مراجع صلاحیتدار رسیده و با مهر رسمی گواهی شود.

دولت صادر‌کننده حکم باید رضایت شخص محکوم و اطلاع او را درباره مضمون رضایتنامه طبق بند (4) ماده (3) موافقت‌نامه تضمین کند.

دولت اجراکننده حق دارد رضایت شخص محکوم و شرایط آن را که توسط دولت صادر‌کننده تضمین شده، مورد بررسی قرار دهد.

دولت اجراکننده باید ظرف یک ماه از تاریخ وصول اسناد مندرج در ماده (7) موافقت‌نامه، نسبت به رد یا قبول تقاضای انتقال ، تصمیم اتخاذ و نتیجه را به شخص محکوم یا نماینده قانونی یا اقوام نزدیک او و به دولت صادر‌کننده کتبا اعلام نماید.

تصمیم دولت اجراکننده بر رد تقاضای انتقال باید مستدل و مستند باشد.

اجرای حکم در قلمرو دولت اجراکننده طبق قوانین وی، صورت می‌گیرد و مسایل اجرایی نیز طبق قوانین همین دولت حل و فصل خواهد شد.

دولت اجراکننده حکم نمی‌تواند مجازات شخص محکوم را تشدید نماید.

مرجع صلاحیتدار دولت اجراکننده قرار مقتضی بر شناسایی و اجرای حکم را صادر می‌نماید.

در صورتی که مجازات جرم ارتکابی در کشور اجراکننده کمتر از مجازات مندرج در حکم، مقرر شده باشد، دولت اجراکننده از طریق دادگاه صلاحیتدار در قلمرو حاکمیت خود حداکثر مجازات را طبق قانون داخلی خود، تعیین خواهد کرد.

اگر حکم دادگاه دولت صادر‌کننده متضمن تعیین مجازات برای دو یا چند عمل مجرمانه باشد، و قانون دولت اجراکننده یک یا چند مورد آن را جرم تلقی ننماید، در این صورت دولت اجراکننده از طریق دادگاههای صلاحیتدار در قلمرو حاکمیت خود در تعیین مجازات برای شخص محکوم، اقدام‌می کند.

در صورتی که برای عمل مجرمانه موضوع حکم صادر شده راجع به شخص محکوم در قوانین دولت اجراکننده، مجازاتهای تکمیلی مقرر شده باشد،دولت اجراکننده توسط دادگاههای صلاحیتدار در قلمرو حاکمیت خود طبق مقررات اقدام خواهد کرد.

دولت صادر‌کننده حکم مکلف است چنانچه حکم محکومیت را مورد تجدید نظر قرار داده باشد، رونوشت مصدق حکم تجدیدنظر را بدون تاخیر‌برای دولت اجراکننده ارسال نماید.

در صورتی که پس از انتقال شخص محکوم به کشور اجراکننده حکم، در کشور صادر‌کننده حکم، محکومیت وی فسخ شود، لیکن مدارک و دلایلی که دال بر اتهام دیگر وی باشد به دست آید و تعقیب او لازم باشد، در این صورت رونوشت تصمیم مذکور به همراه اطلاعات مربوط به پرونده جزایی و‌نیز سایر مدارک لازم جهت اتخاذ تصمیم مقتضی درباره موضوع به منظور تعقیب کیفری در کشور اجراکننده مطابق قوانین آن کشور ارسال خواهد شد.

دولت صادر‌کننده حکم مسوول جبران خساراتی است که دراثر تعقیب غیرقانونی به شخص محکوم وارد آمده باشد، همچنین است در صورتی که دادگاه حکم برائت او را صادر کند.

هرگاه به موجب حکم صادره مجازات مقرر برای شخص محکوم، تغییر کند، دولت صادر‌کننده مکلف است رونوشت رای دادگاه و اسناد مربوط را‌به مراجع صلاحیتدار دولت اجراکننده ارسال دارد تا طبق ماده (12) این موافقت‌نامه اقدام به عمل آید.