قانون اصلاحات پیوست معاهده (کنوانسیون) بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ 1974 (1353) و آیین‌نامه بین‌المللی امنیت کشتیها و تسهیلات بندری (آی. اس. پی. اس)

طبق جزء (2) بند (پ) ماده (8) معاهده (کنوانسیون)، اصلاحیه‌های پیوست معاهده (کنوانسیون)، که متن آن به پیوست این قطعنامه می‌باشد، را تصویب می‌نماید؛

طبق قسمت (ب ب) ردیف (2) جزء (6) بند (ب) ماده (8) معاهده (کنوانسیون) تصمیم می‌گیرد که اصلاحیه‌های فوق الذکر باید در تاریخ اول ژانویه 2004 (11/10/1382) پذیرفته شده تلقی شوند، مگر این که، پیش از آن تاریخ، بیش از یک سوم دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) یا دولتهای متعاهد که مجموع ناوگان تجاری آن‌ها از پنجاه درصد (50 %) ظرفیت ناخالص کشتیرانی تجاری جهانی کمتر نباشد، اعتراض خود را به آن اصلاحیه‌ها ابراز نموده باشند؛

از دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) درخواست می‌نمایند، طبق ردیف (2) جزء (7) بند (ب) ماده (8) معاهده (کنوانسیون)، اصلاحیه‌های مذکور در تاریخ اول جولای 2004 (11/3/1383) به محض پذیرش طبق بند (2) فوق، لازم الاجراء خواهد شد؛

از دبیرکل سازمان درخواست می‌نماید که در طبق جزء (5) بند (ب) ماده (8) معاهده (کنوانسیون)، نسخ موثق این قطعنامه و متن اصلاحیه‌های مندرج در پیوست را برای تمام دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) ارسال دارد؛

به علاوه از دبیرکل درخواست می‌نماید که نسخ این قطعنامه و ضمائم آن را به تمام اعضای سازمان که جزء دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) نیستند، ارسال نماید.

بند زیر جایگزین جزء‌های موجود (4) و (5) و (6) بند (2 .4 .2) می‌شود: «4. در مورد کشتیها، به غیر از کشتیهای مسافری و نفتکشها (تانکرها)، با ظرفیت ناخالص 300 تن و بیشتر اما با ظرفیت ناخالص کمتر از 000 /50 تن، پیش از اولین بازرسی تجهیزات ایمنی» [پاورقی 1] پس از اول جولای 2004 (11/4/1383) یا تا 31 دسامبر 2004 (10/10/1383)، هر کدام زودتر باشد؛ و»

جمله جدید زیر به انتهای جزء (7) موجود بند (4. 2) اضافه می‌شود: کشتیهای مجهز به (ای آی اس) (سامانه شناسایی خودکار) باید سامانه (سیستم) (ای آی اس) را در همه اوقات به حالت فعال (روشن) نگه دارند مگر زمانی که موافقت‌نامه‌ها، قواعد یا استانداردهای بین‌المللی به جهت حفاظت از اطلاعات ناوبری، آن را پیش‌بینی کند.»

فصل (11) موجود مجددا شماره‌گذاری شده و به فصل (1- 11) تغییر می‌یابد.

متن زیر پس از عنوان مقرره اضافه می‌شود: «بندهای (4) و (5) در مورد تمامی کشتیهایی که این مقرره در مورد آن‌ها اعمال می‌شود اعمال می‌گردد. کشتیهای ساخته شده پیش از اول جولای 2004 (11/4/1383) باید با الزامات بندهای (4) و (5) پیش از اولین حوضچه خشک برنامه‌ریزی شده کشتی پس از اول جولای 2004 (11/4/1383) مطابقت نمایند.»

متن موجود بند (4) حذف می‌شود و متن جدید زیر درج می‌گردد: «4. شماره شناسایی کشتی باید به صورت دائم علامت‌گذاری شود: 1- در مکانی قابل دید در (عقب) پاشنه کشتی یا روی هر یک از دیواره‌های بدنه، سمت چپ و راست وسط کشتی، بالای عمیق ترین خط بار تعیین شده یا هر یک از طرفهای روسازه، سمت چپ و راست یا روبروی روسازه یا، در مورد کشتیهای مسافری، روی یک سطح افقی قابل دید از راه هوا؛ و 2 - در یک مکان با قابلیت دسترسی آسان روی یکی از دیواره‌های عرضی انتهایی فضای موتورخانه، آن طور که در مقرره (30 .3) فصل (2 – 2) شرح داده شده، یا روی یکی از پوششهای درب انبارها، در مورد نفتکشها (تانکرها)، در تلمبه خانه یا، در مورد کشتیهای دارای فضای رورو، آن طور که در مقرره (41 .3) فصل 2 – 2 تعریف شده است روی یکی از دیواره‌های عرضی انتهایی فضاهای رورو 1. 5 علامت‌گذاری دائمی باید کاملا قابل دید بوده، از دیگر علامت‌گذاری‌های روی بدنه مشخص تر بوده و باید با رنگی متفاوت رنگ‌آمیزی شود. 2. 5 علامت‌گذاری دائمی موضوع بند (1 .4) نباید کمتر از 200 میلی متر ارتفاع داشته باشد. علامت‌گذاری دائمی موضوع بند (2 .4) نباید کمتر از 100 میلی متر ارتفاع داشته باشد. عرض علامت‌گذاری‌ها باید با ارتفاع آن، متناسب باشد. 3. 5 علامت‌گذاری دائمی می‌تواند از طریق حروف برجسته یا حک کردن یا از طریق نقش انداختن یا سوراخ کردن روی فلز (پانچ کردن) یا هرگونه روش مشابه دیگر علامت‌گذاری شماره شناسایی کشتی ایجاد شود که اطمینان حاصل شود که علامت‌گذاری به راحتی قابل پاک کردن نمی‌باشد. 4. 5 در کشتیهای ساخته شده از موادی به غیر از فولاد یا فلز، مرجع دریایی باید روش علامت‌گذاری شماره شناسایی کشتی را تایید نماید. »

مقرره جدید (5)، پس از مقرره (4) موجود به شرح زیر اضافه می‌شود: مقرره 5 - ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی 1 . برای هر کشتی که فصل (1) در مورد آن اعمال می‌شود، باید یک ثبت مستمر تاریخچه کشتی صادر شود. 1 .2 هدف از ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی، تهیه یک تاریخچه ثبت شده روی کشتی در ارتباط با اطلاعات مندرج در آن می‌باشد. 2 .2 برای کشتیهای ساخته شده پیش از اول جولای 2004 (11/4/1383)، ثبت مستمر تاریخچه کشتی باید، حداقل، حاوی تاریخچه کشتیها از اول جولای 2004 (11/4/1383) باشد. 3 . ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید توسط مرجع دریایی برای هر کشتی که محق به برافراشتن پرچم آن می‌باشد، صادر شود و باید حداقل شامل اطلاعات زیر باشد: 1 - نام کشوری که کشتی محق به برافراشتن پرچم آن می‌باشد؛ 2 - تاریخی که در آن کشتی به نام آن کشور ثبت شده؛ 3 - شماره شناسایی کشتی طبق مقرره (3)؛ 4 - نام کشتی؛ 5 - بندری که در آن کشتی ثبت می‌شود؛ 6 - نام مالک (مالکین) ثبت شده و نشانی (نشانی‌های) ثبت شده آنان؛ 7 - نام اجاره‌کننده (اجاره‌کنندگان) ثبت شده دربست کشتی و نشانی (نشانی‌های) ثبت شده آن‌ها، چنانچه عملی باشد؛ 8 - نام شرکت کشتیرانی آن طور که در مقرره (1) فصل (9) تعریف شده، نشانی ثبت شده آن و نشانی (نشانی‌هایی) که از آنجا فعالیت‌های مدیریت ایمنی انجام می‌شود؛ 9 - نام موسسه (موسسات) رده‌بندی که کشتی در آنجا رده‌بندی شده است؛ 10 - نام مرجع دریایی یا دولت متعاهد یا سازمان شناخته شده‌ای که سند انطباق (یا سند انطباق موقت) را که در آیین‌نامه مدیریت ایمنی کشتیها به نحو موصوف در مقرره (1) فصل (9) مشخص شده برای شرکتی که از کشتی بهره برداری می‌کند، صادر کرده است و نام گروهی که ممیزی را انجام داده‌اند که بر اساس آن این سند صادر شده، اگر آن گروه، گروهی غیر از گروه صادرکننده سند باشد. 11 - نام مرجع دریایی یا دولت متعاهد یا سازمان شناخته شده‌ای که گواهی‌نامه مدیریت ایمنی (یا گواهی‌نامه موقت مدیریت ایمنی) را که در آیین‌نامه مدیریت ایمنی کشتیها به نحو موصوف در مقرره (1) فصل (9) مشخص شده، برای کشتی صادر کرده است و نام گروهی که ممیزی را انجام داده‌اند که بر آن اساس گواهی‌نامه صادر شده است، اگر آن گروه، گروهی غیر از گروه صادرکننده گواهی‌نامه باشد؛ 12 - نام مرجع دریایی یا دولت متعاهد یا سازمان امنیتی شناخته شده‌ای که گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت کشتی (یا گواهی‌نامه موقت بین‌المللی امنیت کشتی) که در بخش (الف) آیین‌نامه آی اس پی اس به نحو موصوف در مقرره (1) فصل (2 – 11) مشخص شده، را برای کشتی صادر کرده است و نام گروهی که کار تایید را انجام داده‌اند که بر آن اساس گواهی‌نامه صادر شده، اگر آن گروه، گروهی غیر از گروه صادرکننده گواهی‌نامه باشد؛ و 13 - تاریخی که در آن کشتی از ثبت آن کشور در می‌آید. 1 .4 هرگونه تغییرات در رابطه با اطلاعات موضوع بندهای (4 .3) تا (12 .3) باید در ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی درج گردد به نحوی که اطلاعات روزآمد و موجود را همراه با تاریخچه تغییرات، در اختیار بگذارد. 2 .4 در صورت هرگونه تغییر در رابطه با اطلاعات موضوع بند (1. 4)، مرجع دریایی باید در اسرع وقت که عملا ممکن است که نباید بیش از سه ماه از تاریخ تغییر مربوط باشد، برای کشتیهایی که حق برافراشتن پرچم آن را دارند، یک نسخه بازنگری و روزآمد شده ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی یا اصلاحات مربوط آن، را صادر کند. 3 .4 در صورت هرگونه تغییر در رابطه با اطلاعات موضوع بند (1. 4)، مرجع دریایی که قصد دارد یک نسخه بازنگری و روزآمد شده از خلاصه تاریخچه کشتی تهیه نماید، به شرکتی که در مقرره (1) فصل (9) تعریف شده یا فرمانده کشتی اختیار داده و ملزم خواهد نمود تا ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی را اصلاح نموده تا اینکه تغییرات مربوط را منعکس نماید. در چنین مواردی پس از این که ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی اصلاح شد، شرکت باید، بدون تاخیر، مرجع دریایی را نیز مطلع نماید. 1 .5 ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید به زبان انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیولی باشد. به علاوه ترجمه ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی به زبان رسمی یا زبانهای مرجع دریایی ممکن است تهیه شود. 2 .5 ثبت مستمر تاریخچه کشتی باید طبق نمونه تهیه شده توسط سازمان بوده و باید طبق راهکارهای تهیه شده توسط سازمان نگهداری شود. هرگونه اطلاعات قبلی موجود در ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی نباید تغییر داده شود، حذف یا به هر نحوی پاک یا مخدوش شود. 6. هنگامی که یک کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال می‌یابد یا کشتی به مالک دیگری فروخته می‌شود (و یا تصدی آن را اجاره‌کننده دربست دیگری بر عهده می‌گیرد) یا شرکت کشتیرانی دیگری مسوولیت بهره برداری کشتی موردنظر را بر عهده می‌گیرد، ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید روی کشتی باقی بماند. 7. هنگامی که قرار است یک کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال یابد، شرکت باید به مرجع دریایی، نام کشوری که کشتی قرار است به پرچم آن کشور منتقل شود را اطلاع دهد تا مرجع دریایی بتواند برای آن کشور یک نسخه از ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی را در مدت زمانی که کشتی تحت صلاحیت قضائی آن بوده، ارسال نماید. 8. هنگامی که کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال می‌یابد که دولت آن جزء دولتهای متعاهد می‌باشد، دولت متعاهد کشوری که کشتی حق برافراشتن پرچم آن را تا حال داشته، باید به مرجع دریایی پس از انتقال، هر چه سریعتر یک رونوشت از ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی در مدتی که تحت صلاحیت قضائی آن کشور بوده را همراه با هر ثبت مستمر خلاصه تاریخچه قبلی کشتی که برای آن کشتی توسط دولتهای دیگر صادر شده، ارسال نماید. 9. هنگامی که کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال می‌یابد، مرجع دریایی باید ثبت مستمر خلاصه تاریخچه‌های قبلی کشتی را به ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی‌ای که مرجع دریایی برای کشتی صادر خواهد نمود پیوست نماید تا ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی که منظور نظر این مقرره است تامین شود. 10. ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید روی کشتی نگهداری شود و باید جهت بازرسی در کلیه اوقات در دسترس باشد.»

متن جدید فصل (2 - 11) زیر، پس از فصل مجدد شماره‌گذاری شده (1 - 11) درج می‌گردد: «فصل (2 - 11) اقدامات ویژه جهت افزایش امنیت دریانوردی

آیین‌نامه بین‌المللی امنیت کشتیها و تسهیلات بندری (که از این پس «آیین‌نامه» نامیده می‌شود) و متن آن به پیوست این قطعنامه می‌باشد را تصویب می‌نماید؛

از دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) دعوت درخواست می‌کند که توجه نمایند که به محض لازم الاجراء شدن فصل جدید (2 – 11) معاهده (کنوانسیون)، آیین‌نامه در تاریخ اول جولای 2004 (11/4/1383) نافذ خواهد شد؛

از کارگروه ایمنی دریانوردی درخواست می‌نماید که این آیین‌نامه را تحت بازنگری قرار داده و حسب مورد آن را اصلاح نماید؛

از دبیرکل سازمان درخواست می‌نماید که نسخ مصدق این قطعنامه و متن آیین‌نامه را که در پیوست آمده برای کلیه دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) ارسال نماید؛

به علاوه از دبیرکل درخواست می‌نماید که نسخ این قطعنامه و پیوست آن را برای کلیه اعضای سازمان که عضو دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) نیستند، ارسال نماید.

فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک امنیت دریانوردی در لندن و در دسامبر 2002 (آذر 1381) برگزار و مقررات جدیدی را در مورد معاهده (کنوانسیون) بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ 1974 (1353) و این آیین‌نامه [پاورقی 1] به منظور ارتقاء امنیت دریانوردی تصویب نمود. این الزامات جدید، یک چهارچوب بین‌المللی را تشکیل می‌دهد که از طریق آن کشتیها و تسهیلات بندری می‌توانند با یکدیگر همکاری نموده تا اعمالی که امنیت را در بخش حمل‌ونقل دریایی تهدید می‌کنند، شناسایی و از وقوع آن جلوگیری نمایند.

به دنبال حوادث ناگوار 11 سپتامبر 2001 (20/6/1380) اجلاس بیست و دوم مجمع سازمان بین‌المللی دریانوردی (سازمان)، در نوامبر 2001 (آبان 1380) به اتفاق آراء با تدوین اقدامات جدیدی در رابطه با امنیت کشتیها و تسهیلات بندری جهت تصویب فراهمایی (کنفرانس) دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ 1974 (1353) که با عنوان «فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک امنیت دریانوردی» شناخته می‌شود) در دسامبر 2002 (آذر 1381) موافقت نمود. آمادگی جهت برگزاری فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک بر اساس پیشنهادهای دولتهای عضو، سازمان‌های بین دولتی و سازمان‌های غیردولتی در مقام مشاورتی با سازمان، به کارگروه ایمنی دریانوردی سازمان محول شد.

کارگروه ایمنی دریانوردی، در اولین اجلاس فوق العاده خود، که آن نیز در نوامبر 2001 (آبان 1380) برگزار شد، به منظور سرعت بخشیدن به تهیه و تصویب اقدامات امنیتی مناسب، یک گروه کاری بین اجلاسی در خصوص امنیت دریانوردی ایجاد نمود. اولین نشست گروه کاری بین اجلاسی کارگروه ایمنی دریانوردی در خصوص امنیت دریانوردی در فوریه 2002 (بهمن 1380) برگزار شد و نتایج مباحثات انجام شده به اجلاس هفتاد و پنجم کار گروه ایمنی دریانوردی که در ماه می 2002 (اردیبهشت 1381) برگزار شد، گزارش و توسط کارگروه مورد بررسی قرار گرفت، این در حالی بود که یک گروه کاری ویژه تشکیل شد تا دیگر پیشنهادهای انجام شده را گسترش دهد. اجلاس هفتاد و پنجم کارگروه ایمنی دریانوردی، گزارش گروه کاری را بررسی و توصیه نمود که کار باید از طریق گروه کاری بین اجلاسی که در ماه سپتامبر 2002 (شهریور 1381) برگزار می‌شد، پیش برده شود. اجلاس هفتاد و ششم کار گروه ایمنی دریانوردی نتایج اجلاس گروه کاری بین اجلاسی کارگروه ایمنی دریانوردی در سپتامبر 2002 (شهریور 1381) و همچنین اقدام به عمل آمده توسط گروه کاری کارگروه ایمنی دریانوردی که همزمان با اجلاس هفتاد و ششم کارگروه ایمنی در دسامبر 2002 (آذر 1381) و بلافاصله پیش از فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک برگزار شد، را مورد بررسی قرارداد و موافقت نمود که فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک، نسخه نهایی متون پیشنهادی را مورد بررسی قرار دهد.

فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک (9 لغایت 13 دسامبر 2002 برابر با 18 لغایت 22 آذر 1381) اصلاحات مربوط به مقررات حاضر در معاهده (کنوانسیون) بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ 1974 (1353) (سولاس 74) در مورد تسریع در اجرای الزامات نصب سامانه (سیستم) های شناسایی خودکار (اتوماتیک) کشتیها را نیز تصویب نمود و مقررات جدیدی را در فصل (1 – 11) سولاس 74 در رابطه با علامت‌گذاری شماره شناسایی کشتی و داشتن ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی تصویب کرد. فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک همچنین تعدادی قطعنامه فراهمایی (کنفرانس) شامل آنهایی که اجراء و بازبینی این آیین‌نامه، همکاری‌های فنی و کار مشترک با سازمان بین‌المللی کار و سازمان جهانی گمرک را تحت پوشش قرار می‌دهند، را تصویب نمود. مشخص گردید که بازنگری و اصلاح برخی از مقررات جدید در رابطه با امنیت دریانوردی ممکن است نیاز به تکمیل کار این دو سازمان داشته باشد.

مقررات فصل (2 – 11) سولاس 74 و این آیین‌نامه در مورد کشتیها و تسهیلات بندری اعمال می‌شود. الحاق به سولاس 74 به منظور تحت پوشش قراردادن تسهیلات بندری مورد موافقت واقع شد، بر این اساس که سولاس 74 سریعترین روشها را برای حصول اطمینان از این که اقدامات امنیتی مورد لزوم، لازم الاجراء می‌شود و سریعا نافذ می‌گردد را عرضه می‌نماید. با این همه، همچنین موافقت شد که مقررات مربوط به تسهیلات بندری منحصرا مربوط به فعل و انفعال کشتی/ بندر باشد. موضوع گسترده تر امنیت در مناطق بندری، موضوع کار مشترک بعدی بین سازمان بین‌المللی دریانوردی و سازمان بین‌المللی کار خواهد بود. همچنین موافقت شد که این مقررات نباید به واکنش‌های حقیقی به حملات یا هرگونه فعالیت لازم جهت برطرف کردن مشکل پس از چنین حملاتی، تعمیم داده شود.

در تهیه پیش نویس مقررات دقت لازم انجام شده است تا از هماهنگ و سازگار بودن این مقررات با مقررات معاهده (کنوانسیون) بین‌المللی استانداردهای آموزش، صدور گواهی‌نامه‌ها، نگهبانی دریانوردان مصوب 1978 (1357)، آن طور که اصلاح شده، آیین‌نامه بین‌المللی مدیریت ایمنی (آی اس‌ام) و سامانه (سیستم) هماهنگ بازرسی و صدور گواهی‌نامه اطمینان حاصل گردد.

این مقررات تغییر چشمگیری را در روش صنایع دریایی بین‌المللی در ارتباط با مساله امنیت در بخش حمل‌ونقل دریایی نشان می‌دهد. تصدیق می‌شود که این مقررات ممکن است هزینه‌های اضافی چشمگیری را برای دولتهای متعاهد خاصی ایجاد نماید. اهمیت همکاری‌های فنی جهت کمک به دولتهای متعاهد در اجرای مقررات کاملا تایید می‌گردد.

اجرای مقررات، نیاز به همکاری موثر و مستمر و تفاهم بین کلیه افراد دست اندرکار یا کسانی که از کشتیها و تسهیلات بندری استفاده می‌کنند شامل کارکنان کشتی، کارکنان بندر، مسافرین، صاحبان کالا، مدیریت کشتی و بندر و افراد مسوول در بخش امنیت در سطح ملی و داخلی دارد. فعالیت‌ها و روشهای موجود چنانچه سطح امنیتی مناسبی را ایجاد نکند باید مورد بازنگری قرار گیرد و تغییر یابد. به منظور افزایش امنیت دریانوردی، وظایف بیشتری باید توسط صنایع بندری و کشتیرانی و مقامهای ملی و داخلی انجام گیرد.

به هنگام اجرای مقررات امنیتی مندرج در فصل (2 - 11) سولاس 74 و بخش (الف) این آیین‌نامه، راهکارهای مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه باید مدنظر قرار گیرد. اگر چه، تصدیق می‌شود که میزان اعمال این راهکارها، ممکن است بسته به ماهیت تسهیلات بندری و کشتی، تجارت و یا کالای آن متفاوت باشد.

هیچ چیز در این آیین‌نامه نباید به گونه‌ای تفسیر یا اعمال شود که با احترام مقتضی به حقوق اساسی و آزادی‌های مندرج در اسناد بین‌المللی، به ویژه آنهایی که مربوط به کارگران دریایی و مهاجرین می‌شود شامل بیانیه سازمان بین‌المللی کار در مورد اصول و حقوق اولیه در کار و نیز استانداردهای بین‌المللی در خصوص کارگران دریایی و بندری، مغایرت داشته باشد.

با شناخت این که معاهده (کنوانسیون) تسهیل رفت و آمد (ترافیک) دریایی، مصوب 1965 (1344)، آن طور که اصلاح شده، مقرر می‌دارد که مقامهای دولتی باید به خدمه خارجی اجازه دهند هنگامی که کشتی‌ای که آن‌ها با آن آمده‌اند در بندر می‌باشد، به خشکی بروند به شرطی که تشریفات و مراسم ورود آن کشتی انجام شده باشد و مقامهای دولتی دلیلی برای ممانعت از ورود آن‌ها به روی خشکی به جهت بهداشت عمومی، ایمنی یا نظم عمومی ندارند، دولتهای متعاهد به هنگام تایید طرحهای امنیتی کشتی و تسهیلات بندری باید توجه لازم را به این حقیقت بنمایند که کارکنان کشتی، روی کشتی زندگی و کار می‌کنند و به مرخصی‌های روی خشکی و دسترسی به تسهیلات رفاهی روی خشکی مربوط به دریانوردان، از جمله مراقبت‌های پزشکی، نیاز دارند.

کلیات

مقدمه این بخش از آیین‌نامه بین‌المللی امنیت کشتیها و تسهیلات بندری، حاوی مقررات الزامی است که در فصل (2 - 11) معاهده (کنوانسیون) بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ 1974 (1353)، آن طور که اصلاح شده، به آن اشاره شده است.

اهداف اهداف این آیین‌نامه عبارتند از: 1. ایجاد یک چهارچوب بین‌المللی شامل همکاری بین دولتهای متعاهد، نهادهای دولتی، مراجع دریایی داخلی و صنایع کشتیرانی و بندری به منظور کشف تهدیدهای امنیتی و اتخاذ اقدامات پیشگیرانه در برابر حوادث امنیتی که کشتیها یا تسهیلات بندری‌ای که در بخش تجارت بین‌المللی مورد استفاده قرار می‌گیرند، را تحت تاثیر قرار می‌دهد؛ 2. مقرر کردن نقش و مسوولیت‌های مربوط دولتهای متعاهد، نهادهای دولتی، مراجع دریایی داخلی و صنایع کشتیرانی و بندری در سطح ملی و بین‌المللی به منظور حصول اطمینان از امنیت دریانوردی؛ 3. حصول اطمینان از جمع‌آوری و مبادله سریع و کارآمد اطلاعات مربوط به امنیت؛ 4. تهیه یک روش پژوهشی جهت ارزیابی‌های امنیتی به نحوی که طرحها و رویه‌های مناسب جهت واکنش در برابر تغییرات سطوح امنیتی موجود باشد؛ و 5. حصول اطمینان از این که اقدامات مناسب و متناسب امنیتی دریایی موجود می‌باشد.

الزامات عملی به منظور نیل به اهداف آیین‌نامه، در این آیین‌نامه تعدادی الزامات عملی گنجانده شده است. این الزامات شامل موارد زیر است اما محدود به آن نمی‌شود: 1. جمع‌آوری و ارزیابی اطلاعات مربوط به تهدیدات امنیتی و تبادل چنین اطلاعاتی با دولتهای متعاهد ذی ربط؛ 2. لزوم حفظ و نگهداری تشریفات (پروتکل‌های) مربوط به ارتباطات جهت کشتیها و تسهیلات بندری؛ 3. جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به کشتیها، تسهیلات بندری و مناطق محدودیت دار آن‌ها؛ 4. جلوگیری از آوردن سلاحهای غیرمجاز، وسایل آتش زا یا مواد منفجره به کشتیها یا تسهیلات بندری؛ 5. تامین وسایل به صدا درآوردن زنگ خطر در واکنش به تهدیدهای امنیتی یا حوادث امنیتی؛ 6. لزوم طرحهای امنیتی کشتی و تسهیلات بندری بر اساس ارزیابی‌های امنیتی؛ و 7. لزوم آموزش، رزمایش (مانور) و تمرین به منظور حصول اطمینان از آشنایی با طرحهای امنیتی و رویه‌های آن.

تعاریف

از نظر این بخش، مگر صراحتا طور دیگری قید شده باشد: 1. معاهده (کنوانسیون) یعنی معاهده (کنوانسیون) بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا 1974 (1353) آن طور که اصلاح شده. 2. مقرره یعنی مقرره معاهده (کنوانسیون). 3. فصل یعنی فصل معاهده (کنوانسیون). 4. طرح امنیتی کشتی یعنی طرحی که تهیه شده تا از کاربرد اقدامات طراحی شده روی کشتی، به منظور حفاظت افراد روی آن، کالا، واحدهای حمل کالا، انبارهای کشتی یا کشتی در برابر خطرات حادثه امنیتی، اطمینان حاصل شود. 5. طرح امنیتی تسهیلات بندری یعنی طرحی که تهیه شده تا از کاربرد اقدامات طراحی شده به منظور حفاظت از تسهیلات بندری و کشتیها، افراد، کالا، واحدهای حمل کالا و انبارهای کشتی واقع در تسهیلات بندری در برابر خطرات حادثه امنیتی، اطمینان حاصل شود. 6. مامور امنیتی کشتی یعنی فردی روی کشتی که در برابر فرمانده پاسخگو است، توسط شرکت کشتیرانی به عنوان مسوول امنیت کشتی، شامل اجراء و حفظ و نگهداری طرح امنیتی کشتی و جهت ارتباط با مامور امنیتی شرکت کشتیرانی و ماموران امنیتی تسهیلات بندری تعیین شده است. 7. مامور امنیتی شرکت کشتیرانی یعنی شخص تعیین شده توسط شرکت کشتیرانی جهت حصول اطمینان از انجام ارزیابی امنیتی کشتی، تهیه طرح امنیتی کشتی، ارسال آن جهت تایید و پس از آن اجراء و نگهداری آن و شخص رابط بین ماموران امنیتی تسهیلات بندری و مامور امنیتی کشتی. 8. مامور امنیتی تسهیلات بندری یعنی شخص منصوب به عنوان مسوول تهیه، اجراء، بازبینی و حفظ و نگهداری طرح امنیتی تسهیلات بندری و مسوول ارتباط با ماموران امنیتی کشتی و ماموران امنیتی شرکت کشتیرانی. 9. سطح امنیتی 1 یعنی سطحی که برای آن حداقل اقدامات حفاظتی امنیتی لازم باید در تمام اوقات حفظ و نگهداری شود. 10. سطح امنیتی 2 یعنی سطحی که برای آن اقدامات اضافی حفاظتی مناسب امنیتی باید برای دوره‌ای که خطر وقوع حادثه امنیتی بیشتر می‌شود، حفظ و نگهداری شود. 11. سطح امنیتی 3 یعنی سطحی که برای آن اقدامات امنیتی حفاظتی ویژه بیشتری باید برای دوره محدودی که وقوع حادثه امنیتی احتمال می‌رود یا قریب الوقوع است، حفظ و نگهداری شود، اگر چه ممکن است امکان تعیین هدف خاصی وجود نداشته باشد.

«کشتی» هنگامی که در این آیین‌نامه استفاده می‌شود شامل واحدهای حفاری متحرک فراساحلی و شناورهای تندرو، آن طور که در مقرره (1) فصل (2 - 11) تعریف شده، می‌باشد.

«دولت متعاهد» در ارتباط با هرگونه ارجاعی به تسهیلات بندری، هنگامی که در بندهای (14) الی (18) استفاده می‌شود، شامل ارجاع به «مقام منتخب» خواهد بود.

اصطلاحاتی که در این بخش طور دیگری تعریف نشده‌اند دارای همان معانی می‌باشند که در فصول (1) و (2 - 11) به آن‌ها نسبت داده شده است.

کاربرد

این آیین‌نامه در رابطه با موارد زیر اعمال می‌شود: 1. انواع کشتیهای زیر که به سفرهای بین‌المللی مبادرت می‌ورزند: 1 .کشتیهای مسافری، شامل شناورهای تفریحی تندرو مسافری؛ 2. کشتیهای باری، شامل شناورهای تندرو با ظرفیت ناخالص 500 تن و بیشتر؛ و 3. واحدهای حفاری متحرک فراساحلی؛ و 2. تسهیلات بندری‌ای که به چنین کشتیهایی که به سفرهای بین‌المللی می‌پردازند، خدمات ارائه می‌کنند.

با وجود مقررات بند (2. 1. 3)، دولتهای متعاهد باید در مورد کاربرد این بخش از آیین‌نامه در ارتباط با تسهیلات بندری واقع در سرزمین خود که اساسا توسط کشتیهایی که به سفرهای بین‌المللی نمی‌پردازند، مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما گاهی لازم می‌شود که به کشتیهای ورودی یا خروجی که به سفرهای بین‌المللی مشغول هستند خدمات ارائه نمایند، تصمیم‌گیری نمایند. 1. 2. 3- دولتهای متعاهد باید تصمیماتی را که تحت بند (2. 3) می‌گیرند بر اساس ارزیابی امنیتی به عمل آمده از تسهیلات بندری طبق این بخش از آیین‌نامه، اتخاذ نمایند. 2. 2. 3- هر تصمیمی که دولت متعاهد به موجب بند (2. 3) اتخاذ می‌نماید، نباید سطح امنیتی را که منظور نظر فصل (2 - 11) یا این بخش از آیین‌نامه جهت دست‌یابی می‌باشد را به مخاطره اندازد.

این آیین‌نامه در مورد کشتیهای جنگی، کشتیهای تدارکاتی نظامی، یا دیگر کشتیهای تحت بهره برداری یا با مالکیت دولت متعاهد که تنها جهت خدمات غیرتجاری دولتی مورد استفاده قرار می‌گیرند اعمال نمی‌گردد.

بندهای (5) تا (13) و (19) این بخش در مورد شرکتهای کشتیرانی و کشتیها آن طور که در مقرره (4) فصل (2 -11) تعریف شده، اعمال می‌گردد.

بندهای (5) و (14) تا (18) این بخش در مورد تسهیلات بندری‌ای که در مقرره (10) فصل (2 - 11) توصیف شده اعمال می‌گردد.

هیچ چیز در این آیین‌نامه نباید به حقوق یا تعهدات کشور‌ها به موجب حقوق بین‌الملل خللی وارد نماید.

مسوولیت‌های دولتهای متعاهد

با رعایت مفاد مقرره (3) فصل (2 - 11) و مقرره (7) فصل (2 - 11)، دولتهای متعاهد باید سطوح امنیتی را ایجاد نموده و به منظور جلوگیری از حوادث امنیتی، راهکار تدارک ببینند. سطوح امنیتی بالاتر نشانگر احتمال بیشتر وقوع حوادث امنیتی می‌باشد. عواملی که باید در ایجاد سطح امنیتی مناسب مدنظر قرار گیرد شامل: 1. میزان موثق بودن اطلاعات مربوط به خطر؛ 2. میزان تایید اطلاعات مربوط به خطر؛ 3. میزان خاص بودن یا قریب الوقوع بودن اطلاعات خطر؛ و 4. نتایج بالقوه وقوع چنین حادثه امنیتی.

دولتهای متعاهد، هنگامی که سطح امنیتی 3 را تعیین می‌نمایند، در صورت لزوم، باید دستورهای مقتضی را صادر نمایند و اطلاعات مربوط به امنیت را در اختیار کشتیها و تسهیلات بندری که ممکن است متاثر شوند، قرار دهند.

دولتهای متعاهد ممکن است برخی وظایف امنیتی خود به موجب فصل (2 - 11) و این بخش از آیین‌نامه را به غیر از موارد زیر، به یک سازمان امنیتی شناخته شده محول نمایند: 1. ایجاد سطح امنیتی مربوط؛ 2. تایید ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری و اصلاحیه‌های متعاقب ارزیابی تایید شده؛ 3. تعیین تسهیلات بندری که نیاز است برای آن‌ها یک مامور امنیتی تسهیلات بندری تخصیص داده شود؛ 4. تایید طرح امنیتی تسهیلات بندری و اصلاحیه‌های متعاقب طرح تایید شده؛ 5. اعمال اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی طبق مقرره (9) فصل (2 - 11)؛ و 6. ایجاد الزامات مربوط به اظهارنامه امنیتی.

دولتهای متعاهد باید، تا اندازه‌ای که به نظر آن‌ها مناسب می‌رسد، کارآمدی طرحهای امنیتی کشتی و تسهیلات بندری یا اصلاحیه‌های چنین طرحهایی را که خود آن‌ها تایید کرده‌اند، یا در مورد کشتیها، کارآمدی طرحهایی که به نیابت از آن‌ها تایید شده است را مورد آزمایش قرار دهند.

اظهارنامه امنیتی

دولتهای متعاهد باید با ارزیابی میزان خطری که فعل و انفعال کشتی/ بندر یا فعالیت کشتی با کشتی برای مردم، اموال یا محیط زیست ایجاد می‌کند، تعیین نماید که چه هنگامی اظهارنامه امنیتی مورد نیاز می‌باشد.

یک کشتی می‌تواند در موارد زیر تکمیل اظهارنامه امنیتی را درخواست نماید: 1. هنگامی که کشتی نسبت به تسهیلات بندری یا نسبت به کشتی دیگری که با آن فعل و انفعال دارد، از سطح امنیتی بالاتری برخوردار است؛ 2. هنگامی که موافقت‌نامه‌ای در خصوص اظهارنامه امنیتی بین دولتهای متعاهد در خصوص سفرهای بین‌المللی خاص یا برخی کشتیهایی که به چنین سفرهایی مشغول هستند وجود داشته باشد؛ 3. هنگامی که یک خطر امنیتی یا یک حادثه امنیتی، کشتی یا تسهیلات بندری را در برگرفته باشد؛ چنانچه قابل اجراء باشد؛ 4. هنگامی که کشتی در بندری است که آن بندر ملزم نیست طرح امنیتی تایید شده تسهیلات بندری داشته باشد و آن را اجراء نماید؛ یا 5. کشتی فعالیت‌های «کشتی با کشتی» را با کشتی دیگری انجام می‌دهد که ملزم نیست که طرح امنیتی تایید شده کشتی داشته باشد و آن را اجراء نماید.

درخواست‌های تکمیل اظهارنامه امنیتی، به موجب این بخش، باید توسط تسهیلات بندری یا کشتی مربوط تصدیق شود.

اظهارنامه امنیتی باید توسط افراد زیر تکمیل شود: 1. فرمانده یا مامور امنیتی کشتی به نیابت از کشتی (کشتیها)؛ و، در صورت اقتضاء؛ 2. مامور امنیتی تسهیلات بندری یا، اگر دولت متعاهد طور دیگری تصمیم‌گیری نماید، توسط هر فرد دیگری که مسوول امنیت بخش ساحلی، به نیابت از تسهیلات بندری می‌باشد.

اعلامیه امنیتی باید الزامات امنیتی را که می‌تواند بین یک تسهیلات بندری و یک کشتی (یا بین کشتیها) مشترک باشد را مورد توجه قرار دهد و مسوولیت هر یک از آن‌ها را ذکر نماید.

دولتهای متعاهد باید، با در نظر گرفتن مفاد مقرره (3. 2. 9) فصل (2 - 11)، حداقل مدتی که اظهارنامه امنیتی باید توسط تسهیلات بندری واقع در قلمرو آن‌ها نگهداری شود را مشخص نمایند.

مراجع دریایی باید با در نظر گرفتن مفاد مقرره (3. 2. 9) فصل (2 - 11)، حداقل مدتی که اظهارنامه امنیتی باید توسط کشتیهای تحت پرچم آن‌ها نگهداری شود را مشخص نمایند.

تعهدات شرکت کشتیرانی

شرکت کشتیرانی باید اطمینان حاصل نماید که طرح امنیتی کشتی حاوی بیانات شفافی است که بر روی اختیارات فرمانده تاکید می‌نماید. شرکت کشتیرانی باید در طرح امنیت کشتی ذکر نماید که جهت تصمیم‌گیری در مورد ایمنی و امنیت کشتی و درخواست کمک از شرکت کشتیرانی یا هر دولت متعاهدی، چنانچه ضرورت ایجاب نماید، فرمانده اختیار و مسوولیت فوق العاده را دارد.

شرکت کشتیرانی باید اطمینان حاصل نماید که مامور امنیتی شرکت کشتیرانی، فرمانده و مامور امنیتی کشتی از پشتیبانی لازم جهت انجام وظایف و مسوولیت‌های خود طبق فصل (2 - 11) و این بخش از آیین‌نامه برخوردار می‌باشند.

امنیت کشتی

هر کشتی لازم است پیرو سطوح امنیتی وضع شده توسط دولتهای متعاهد به شرح زیر اقدام نماید.

در سطح امنیتی شماره 1، باید فعالیت‌های زیر از طریق اقدامات مناسب، روی همه کشتیها، با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه انجام شود تا بتوان اقدامات پیشگیرانه علیه حوادث امنیتی را تعیین و اتخاذ نمود: 1. حصول اطمینان از اجرای وظایف امنیتی کلیه کشتیها؛ 2. وارسی (کنترل) دسترسی به کشتی؛ 3. وارسی (کنترل) سوار شدن افراد به کشتی و وسایل شخصی آن‌ها؛ 4. نظارت بر مناطق محدودیت دار به منظور حصول اطمینان از این که تنها افراد مجاز به آن دسترسی دارند؛ 5. نظارت بر محدوده‌های عرشه و نواحی احاطه‌کننده کشتی؛ 6. نظارت بر جا به جایی کالا و انبارهای کشتی؛ و 7. حصول اطمینان از در دسترس بودن آسان ارتباطات امنیتی.

در سطح امنیتی 2، اقدامات حفاظتی اضافه تر مشخص شده در طرح امنیتی کشتی، باید برای هر فعالیت ذکر شده در بند (2. 7) با درنظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین‌نامه به مورد اجراء درآید.

در سطح امنیتی 3، اقدامات حفاظتی ویژه بیشتری که در طرح امنیتی کشتی ذکر شده، باید برای هر فعالیت ذکر شده در بند (2. 7)، با در نظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین‌نامه به مورد اجراء درآید.

هنگامی که سطح امنیتی 2 یا 3 توسط مرجع دریایی تعیین می‌شود، کشتی باید دریافت دستورهای مربوط به تغییر سطح امنیتی را اعلام نماید.

کشتی، پیش از ورود به بندر یا هنگامی که در بندر واقع در آبهای سرزمینی دولت متعاهدی قرار دارد که سطح امنیتی 2 یا 3 را تعیین نموده است، باید دریافت این دستور را اعلام نموده و به مامور امنیتی تسهیلات بندری شروع اجرای اقدامات و رویه‌های مناسب را که در طرح امنیتی کشتی ذکر شده، و در مورد سطح امنیتی 3، دستورهای صادر شده توسط دولت متعاهدی که سطح امنیتی را تعیین نموده است اطمینان دهد. کشتی باید هرگونه مشکلاتی را که در اجراء داشته است گزارش نماید. در چنین مواردی، باید مامور امنیتی تسهیلات بندری و مامور امنیتی کشتی در خصوص اقدامات مناسب با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و همکاری نمایند.

اگر یک کشتی توسط مرجع دریایی ملزم شود که سطح امنیتی بالاتری را برقرار نماید یا زمانی که در سطح امنیتی بالاتری نسبت به بندری که قصد ورود به آن را دارد یا بندری که هم اکنون در آن واقع است باشد، آنگاه کشتی باید، بدون درنگ، وضعیت را به مقام صلاحیت دار دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده و مامور امنیتی تسهیلات بندری، اطلاع دهد. 1. 7. 7- در چنین مواقعی، مامور امنیتی کشتی باید با مامور امنیتی تسهیلات بندری ارتباط برقرار نماید و در صورت لزوم در مورد اقدامات مناسب همکاری نماید.

مرجع دریایی که کشتیهای تحت پرچم خود را ملزم می‌نماید تا سطح امنیتی 2 یا 3 را در بندر دولت متعاهد دیگری برقرار نماید، باید بدون درنگ آن دولت متعاهد را مطلع نماید.

هنگامی که دولتهای متعاهد سطوح امنیتی را ایجاد می‌کنند و از در اختیار بودن اطلاعات سطح امنیتی برای کشتیهایی که در آبهای سرزمینی آن‌ها فعالیت می‌کنند یا قصد ورود خود را به آبهای سرزمینی آن‌ها اطلاع داده‌اند اطمینان حاصل می‌نمایند، به چنین کشتیهایی باید اطلاع داده شود که هوشیاری خود را حفظ کنند و بلافاصله به مرجع دریایی خود و کشورهای ساحلی مجاور هرگونه اطلاعاتی را که توجه آن‌ها را جلب می‌کند و ممکن است بر روی امنیت دریایی منطقه تاثیر بگذارد، گزارش نمایند. 1. 9. 7- هنگامی که به چنین کشتیهایی سطح امنیتی مربوط اطلاع داده شد، دولت متعاهد باید با در نظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین‌نامه، آن کشتیها را از هرگونه اقدامات امنیتی که باید انجام دهند و چنانچه عملی باشد، اقداماتی که توسط دولت متعاهد جهت جلوگیری از خطر انجام گرفته است، مطلع نماید.

ارزیابی امنیتی کشتی

ارزیابی امنیتی کشتی بخش ضروری و لاینفک روند تهیه و روزآمد‌سازی طرح امنیتی کشتی می‌باشد.

مامور امنیتی شرکت کشتیرانی باید اطمینان حاصل نماید که ارزیابی امنیتی کشتی توسط افراد دارای مهارت‌های لازم برای ارزیابی امنیتی کشتی، طبق این بخش و با درنظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین‌نامه صورت می‌گیرد.

با رعایت مفاد بند (1. 2. 9)، یک سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است ارزیابی امنیتی یک کشتی خاص را انجام دهد.

ارزیابی امنیتی کشتی باید شامل بازرسی امنیتی در محل و حداقل، اصول زیر باشد: 1. تعیین اقدامات، روشها و فعالیت‌های موجود امنیتی؛ 2. تعیین و برآورد عملیات کلیدی روی کشتی که از جهت حفاظتی مهم می‌باشد؛ 3. شناسایی خطرات احتمالی نسبت به عملیات کلیدی روی کشتی و احتمال وقوع آن‌ها، به منظور برقرار نمودن و اولویت‌بندی کردن اقدامات امنیتی؛ و 4. تعیین نقاط ضعف، شامل عوامل انسانی موجود در زیرساخت‌ها، سیاستگذاری‌ها و روشها.

ارزیابی امنیتی کشتی باید توسط شرکت کشتیرانی، مستند، بازبینی، تایید و نگهداری شود.

طرح امنیتی کشتی

هر کشتی باید یک طرح امنیتی کشتی که توسط مرجع دریایی تایید شده است را روی کشتی داشته باشد. این طرح باید مقرراتی را برای سه سطح امنیتی آن طور که در این بخش از آیین‌نامه تعریف شده، وضع نماید. 1. 1. 9- با رعایت مفاد بند (1. 2. 9)، یک سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است طرح امنیتی کشتی را برای یک کشتی خاص تهیه کند.

مرجع دریایی ممکن است بازنگری و تایید طرحهای امنیتی کشتی، یا اصلاحیه‌های طرح تایید شده پیشین را به سازمان‌های امنیتی شناخته شده محول نماید. 1. 2. 9- در چنین مواردی، سازمان امنیتی شناخته شده‌ای که بازبینی و تایید طرح امنیتی کشتی یا اصلاحیه‌های آن را برای یک کشتی خاص برعهده دارد، نباید در تدوین ارزیابی امنیتی یا طرح امنیتی کشتی یا اصلاحیه‌های تحت بازبینی، دست داشته باشد.

ارائه طرح امنیتی کشتی یا اصلاحیه‌های طرح تایید شده پیشین جهت تایید، باید همراه با ارزیابی امنیتی‌ای که بر اساس آن طرح یا اصلاحیه‌ها تهیه شده‌اند، همراه باشد.

چنین طرحی باید با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه تهیه شود و باید به زبان یا زبانهای کاری کشتی نوشته شود. اگر زبان یا زبانهای استفاده شده انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیولی نباشد، ترجمه یکی از این زبانها باید پیوست گردد. طرح امنیتی کشتی باید، حداقل، به موارد زیر بپردازد: 1. اقدامات طراحی شده جهت جلوگیری از آوردن سلاح، مواد خطرناک و وسایلی که به منظور استفاده علیه مردم، کشتیها یا بنادر می‌باشد و حمل آن‌ها با هر نیتی روی کشتی غیرمجاز است؛ 2. تعیین مناطق محدودیت دار و اقدامات جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به آن‌ها؛ 3. اقدامات مربوط به جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به کشتی؛ 4. روشهای واکنش به تهدیدات امنیتی یا نقض امنیت، شامل مقررات حفاظت از فعالیت‌های حیاتی کشتی یا فعل و انفعال کشتی/ بندر؛ 5. روشهای واکنش در برابر دستورهای امنیتی که دولتهای متعاهد ممکن است در سطح امنیتی 3 اعلام نمایند؛ 6. روشهای تخلیه از در صورت تهدیدات امنیتی یا نقض امنیت؛ 7. وظایف کارکنان روی کشتی که جهت مسوولیت‌های امنیتی تخصیص یافته‌اند و دیگر کارکنان مسوول روی کشتی در خصوص جوانب امنیتی؛ 8. روشهای ممیزی فعالیت‌های امنیتی؛ 9. روشهای آموزش، رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات مربوط به طرح امنیتی؛ 10. روشهای مواجهه با فعالیت‌های امنیتی تسهیلات بندری؛ 11. روشهای بازنگری ادواری طرح و روزآمد‌سازی آن؛ 12. روشهای گزارش دهی حوادث امنیتی؛ 13.تعیین مامور امنیتی کشتی؛ 14. تعیین مامور امنیتی شرکت کشتیرانی شامل اطلاعات تماس 24 ساعته وی؛ 15. روشهای حصول اطمینان از بازرسی، آزمایش، سنجش و نگهداری هر تجهیزات امنیتی تدارک دیده شده روی کشتی؛ 16. تناوب آزمایش یا سنجش هرتجهیزات امنیتی تدارک دیده شده روی کشتی؛ 17. تعیین مکانهایی که نقاط فعال‌سازی سامانه (سیستم) زنگ خطر امنیتی کشتی پیش‌بینی شده است؛4 و 18. روشها، دستورالعمل‌ها و راهکار استفاده از سامانه زنگ خطر امنیتی کشتی، شامل آزمایش، فعالسازی، غیرفعالسازی و تنظیم مجدد و محدود کردن زنگ خطرهای غیرواقعی. 1. 4. 9- کارکنانی که ممیزی‌های داخلی مربوط به فعالیت‌های امنیتی مندرج در طرح را انجام می‌دهند یا اجرای طرح را ارزشیابی می‌کنند، باید مستقل از فعالیت‌هایی باشند که مورد ممیزی قرار می‌گیرد، مگر این که این امر به دلیل اندازه و ماهیت شرکت کشتیرانی یا کشتی میسر نباشد.

مرجع دریایی باید تعیین نماید که چه تغییراتی در طرح امنیتی تایید شده کشتی یا تجهیزات امنیتی مندرج در طرح تایید شده نباید اجراء شود تا زمانی که اصلاحیه‌های مربوط به طرح، توسط مرجع دریایی تایید شود. چنین تغییراتی باید حداقل از همان کارایی اقدامات مندرج در فصل (2 - 11) و این بخش از آیین‌نامه برخوردار باشد. 1. 5. 9 - ماهیت تغییرات طرح امنیتی کشتی یا تجهیزات امنیتی که بالاخص توسط مرجع دریایی بر اساس بند (5. 9) تایید شده است، باید به نحوی ثبت (مستند) شود که مشخصا چنین تاییدی را نشان دهد. این تاییدیه باید روی کشتی در دسترس باشد و باید همراه گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت کشتی (یا گواهی‌نامه بین‌المللی موقت امنیت کشتی) ارائه شود. اگر این تغییرات موقتی باشند، هنگامی که اقدامات یا تجهیزات تایید شده اصلی به حالت اولیه بازگردانده می‌شوند، دیگر نیازی به نگهداری این مستندات روی کشتی نمی‌باشد.

این طرح ممکن است به صورت الکترونیکی نیز نگهداری شود. در این صورت باید به طریقی از حذف، از بین بردن یا اصلاح غیرمجاز آن جلوگیری شود.

این طرح باید از دسترسی غیرمجاز یا افشاء محافظت شود.

طرحهای امنیتی کشتی، توسط ماموران به‌طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد جهت انجام اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی طبق مقرره (9) فصل (2 - 11)، مورد بازرسی قرار نمی‌گیرند مگر به موجب شرایطی که در بند (1. 8. 9) ذکر شده است. 1. 8. 9 - اگر ماموران به‌طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد، دلایل مشخصی برای باور این که کشتی با الزامات فصل (2- 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه مطابقت ندارد داشته باشند و تنها راه جهت تصدیق یا رفع عدم تطابق، بازنگری الزامات مربوط طرح امنیتی کشتی باشد، صرفا دسترسی محدود به بندهای ویژه طرح که مربوط به عدم تطابق‌ها می‌باشد اجازه داده می‌شود، اما فقط با رضایت دولت متعاهد، یا فرمانده کشتی ذی ربط. با این وجود، مفاد جزء‌های (2. 4. 9)، (4. 4. 9)، (5. 4. 9)، (7. 4. 9)، (15. 4. 9)، (17. 4. 9) و (18. 4. 9) بند (4. 9) این بخش از آیین‌نامه به صورت اطلاعات محرمانه تلقی می‌شوند و نمی‌توانند مورد بازرسی قرار گیرند مگر این که به نحو دیگری توسط دولتهای متعاهد ذی ربط توافق شده باشد.

سوابق

سوابق فعالیت‌های زیر که در طرح امنیتی کشتی به آن اشاره شده باید روی کشتی برای حداقل مدتی که توسط مرجع دریایی مشخص می‌شود، با در نظر گرفتن مفاد مقرره (3. 2. 9) فصل (2 - 11) نگهداری شود: 1. آموزش، رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات؛ 2. تهدیدات امنیتی و حوادث امنیتی؛ 3. نقایص امنیت؛ 4. تغییر در سطح امنیتی؛ 5. ارتباطات مربوط به امنیت مستقیم کشتی مانند تهدیدهای ویژه نسبت به کشتی یا تسهیلات بندری‌ای که کشتی در آن قرار دارد، یا در آن بوده است؛ 6. ممیزی‌های داخلی و بازنگری فعالیت‌های امنیتی؛ 7. بازنگری ادواری ارزیابی امنیتی کشتی؛ 8. بازنگری ادواری طرح امنیتی کشتی؛ 9. اجرای هرگونه اصلاح این طرح؛ و 10. حفظ و نگهداری، سنجش و آزمایش هر تجهیزات امنیتی تدارک دیده شده روی کشتی شامل آزمایش سامانه (سیستم) زنگ خطر امنیتی کشتی.

سوابق مربوط باید به زبان یا زبانهای کاری کشتی نگهداری شود. اگر زبان یا زبانهای استفاده شده انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیولی نباشد، ترجمه یکی از این زبانها باید پیوست شود.

سوابق ممکن است به صورت الکترونیکی نگهداری شود. در این صورت باید به طریقی از حذف، از بین بردن یا اصلاح غیر مجاز آن جلوگیری شود.

سوابق باید از دسترسی غیرمجاز یا افشاء محافظت شود.

مامور امنیتی شرکت کشتیرانی

شرکت کشتیرانی باید یک مامور امنیتی شرکت تعیین نماید. شخصی تعیین شده به عنوان مامور امنیتی شرکت ممکن است به عنوان مامور امنیتی یک یا چند کشتی، بسته به تعداد یا نوع کشتیهایی شرکت از آن‌ها بهره برداری می‌نماید، فعالیت کند، به شرطی که دقیقا مشخص شود که این شخص مسوول کدام کشتیها می‌باشد. یک شرکت ممکن است بر اساس تعداد یا نوع کشتیهایی که اداره می‌کند، چندین نفر را به عنوان ماموران امنیتی شرکت تعیین نماید به شرطی که دقیقا مشخص شود که هر شخص مسوول کدام کشتیها می‌باشد.

علاوه بر وظایفی که جای دیگری در این بخش از آیین‌نامه ذکر شده، وظایف و مسوولیت‌های مامور امنیتی شرکت باید شامل موارد زیر اما محدود به آن نشود: 1. اطلاع سطح تهدیدهایی که کشتی احتمالا با آن‌ها مواجه خواهد شد، با استفاده از ارزیابی‌های امنیتی مناسب و دیگر اطلاعات مربوط؛ 2. حصول اطمینان از انجام ارزیابی‌های امنیتی کشتی؛ 3. حصول اطمینان از تهیه طرح امنیتی کشتی، ارائه آن جهت تایید و پس از آن اجراء و حفظ و نگهداری طرح؛ 4. حصول اطمینان از این که طرح امنیتی کشتی، در صورت لزوم، اصلاح می‌شود، تا نواقص رفع شده و الزامات امنیتی هر کشتی جداگانه برآورده شود؛ 5. ترتیب دادن ممیزهای داخلی و بازنگری فعالیت‌های امنیتی؛ 6. ترتیب دادن تصدیق‌های اولیه و بعدی کشتی توسط مرجع دریایی یا سازمان امنیتی شناخته شده؛ 7. حصول اطمینان از این که نقایص و عدم تطابق‌هایی که در طی ممیزی‌های داخلی، بازبینی‌های ادواری، بازرسی‌های امنیتی و تصدیق‌های تطبیق مشخص شده است، کاملا مورد توجه قرار می‌گیرد و به آن پرداخته می‌شود؛ 8. ارتقاء هوشیاری و آگاهی امنیتی؛ 9. حصول اطمینان از آموزش مناسب کارکنان مسوول امنیت کشتی؛ 10. حصول اطمینان از ارتباط و همکاری کارآمد بین مامور امنیتی کشتی و ماموران ذی ربط امنیت تسهیلات بندری؛ 11. حصول اطمینان از ارتباط منطقی بین الزامات امنیتی و الزامات ایمنی؛ 12. حصول اطمینان از اینکه چنانچه از طرحهای امنیتی ناوگان یا کشتی هم خانواده استفاده می‌شود، طرح امنیتی هر کشتی کاملا منعکس‌کننده اطلاعات ویژه کشتی مربوط باشد؛ و 13. حصول اطمینان از این که ترتیبات جایگزین یا برابر تایید شده برای یک کشتی خاص یا گروهی از کشتیها اجراء و حفظ و نگهداری می‌شود.

مامور امنیتی کشتی

یک مامور امنیتی کشتی باید برای هر کشتی تعیین شود.

آموزش، رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات در رابطه با امنیت کشتی

مامور امنیتی شرکت کشتیرانی و کارکنان ذی ربط روی خشکی باید دانش لازم را داشته و با درنظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه آموزش ببینند.

مامور امنیتی کشتی باید دانش لازم را داشته و با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه آموزش ببیند.

کارکنان روی کشتی که دارای وظایف و مسوولیت‌های ویژه امنیتی هستند، باید وظایف خود در قبال امنیت کشتی که در طرح امنیتی کشتی ذکر شده را درک نموده و باید دارای دانش کافی بوده و توانایی انجام وظایف محوله را با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه داشته باشند.

به منظور حصول اطمینان از اجرای کارآمد طرح امنیتی کشتی، رزمایش‌هایی (مانورهایی) باید در فواصل مناسب با توجه به نوع کشتی، تغییرات کارکنان کشتی و تسهیلات بندری که به آن مراجعه خواهد کرد و دیگر شرایط مربوط، با توجه به راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه انجام شود.

مامور امنیتی شرکت کشتیرانی باید از هماهنگی و اجرای کارآمد طرحهای امنیتی کشتی از طریق شرکت در تمرینات با فواصل مناسب، با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه اطمینان حاصل کند.

امنیت تسهیلات بندری

هر تسهیلات بندری لازم است که طبق سطوح امنیتی تعیین شده توسط دولت متعاهدی که در قلمرو آن واقع شده است، اقدام نماید. اقدامات و رویه‌های امنیتی در مورد تسهیلات بندری باید به نحوی اعمال شود که کمترین مداخله یا تاخیر را برای مسافرین، کشتی، کارکنان کشتی، بازدید‌کنندگان، کالاها و خدمات به وجود آورد.

در سطح امنیتی شماره 1، فعالیت‌های زیر باید از طریق اقدامات مناسب در کلیه تسهیلات بندری و با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه و به منظور تعیین وانجام اقدامات پیشگیرانه علیه حوادث امنیتی به مورد اجراء درآید: 1. حصول اطمینان از انجام کلیه وظایف امنیتی تسهیلات بندری؛ 2. وارسی (کنترل) دسترسی به تسهیلات بندری؛ 3. نظارت بر تسهیلات بندری، شامل منطقه (مناطق) لنگرگاهی و اسکله‌ها؛ 4. نظارت بر مناطق محدودیت دار به منظور حصول اطمینان از این که تنها افراد مجاز به آن دسترسی دارند؛ 5. نظارت بر جا به جایی کالا؛ 6. نظارت بر اداره انبارهای کشتی؛ و 7. حصول اطمینان از در دسترس بودن آسان ارتباطات امنیتی.

در سطح امنیتی شماره 3، اقدامات حفاظتی ویژه بیشتری که در طرح امنیتی تسهیلات بندری ذکر شده، باید برای هر یک از فعالیت‌های مشروح در بند (2. 14) با درنظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه به مورد اجراء درآید. 1. 4. 14- به علاوه، در سطح امنیتی 3، لازم است تسهیلات بندری به دستورهای امنیتی که توسط دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده صادر شده؛ واکنش نشان داده و آن‌ها را اجراء نماید.

در سطح امنیتی شماره 3، اقدامات حفاظتی ویژه بیشتری که در طرح امنیتی تسهیلات بندری ذکر شده، باید برای هر یک از فعالیت‌های مشروح در بند (2. 14) با درنظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه به مورد اجراء درآید.

هنگامی که به مامور امنیتی تسهیلات بندری اطلاع داده می‌شود که یک کشتی در رابطه با مطابقت با الزامات فصل (2 - 11) یا این بخش یا در اجرای اقدامات و رویه‌های مناسب آن طور که در طرح امنیتی کشتی به تفصیل شرح داده شده و در سطح امنیتی 3 پس از دریافت دستورهای امنیتی دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده، با مشکل مواجه است، مامور امنیتی تسهیلات بندری و مامور امنیتی کشتی باید با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و اقدامات مقتضی را هماهنگ نمایند.

هنگامی که به مامور امنیتی تسهیلات بندری اطلاع داده می‌شود که کشتی در سطح امنیتی‌ای می‌باشد که بالاتر از سطح امنیتی تسهیلات بندری است، مامور امنیتی تسهیلات بندری باید موضوع را به مقام صلاحیتدار گزارش نموده و باید با مامور امنیتی کشتی ارتباط برقرار نموده و در صورت لزوم، در اجرای اقدامات مناسب همکاری نماید.

ارزیابی امنیت تسهیلات بندری

ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری بخش ضروری و لاینفک روند تهیه و روزآمد‌سازی طرح امنیتی تسهیلات بندری می‌باشد.

ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری باید توسط دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده انجام شود. دولت متعاهد ممکن است به یک سازمان امنیتی شناخته شده اختیار دهد تا ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری یک تسهیلات بندری خاص را که در قلمرو آن واقع شده، انجام دهد. 1. 2. 15- هنگامی که ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری توسط سازمان امنیتی شناخته شده انجام شده است، ارزیابی امنیتی باید بازبینی شود و به منظور مطابقت با این بخش، توسط دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده تایید شود.

افرادی که ارزیابی را انجام می‌دهند باید دارای مهارت‌های لازم جهت ارزیابی امنیت تسهیلات بندری، طبق این بخش، و با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه باشند.

ارزیابی‌های امنیتی تسهیلات بندری باید به صورت ادواری بازبینی و روزآمد شود، با توجه به تغییر در تهدیدات و یا تغییرات جزئی در تسهیلات بندری و باید همیشه هنگامی که تغییرات عمده‌ای در تسهیلات بندری ایجاد می‌شود بازبینی شده و روزآمد شود.

ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری باید، حداقل، شامل اصول زیر باشد: 1. تعیین و برآورد دارایی‌های مهم و زیرساخت‌هایی که از نظر حفاظتی مهم هستند؛ 2. تعیین تهدیدات احتمالی نسبت به دارایی‌ها و زیرساخت‌ها و احتمال وقوع آن‌ها، به منظور برقراری و اولویت‌بندی کردن اقدامات امنیتی؛ 3. تعیین، انتخاب و اولویت‌بندی اقدامات دفاعی و تغییرات شکلی و میزان کارآمدی آن‌ها در کاهش آسیب‌پذیری؛ و 4. تعیین نقاط ضعف، شامل عوامل انسانی موجود در ساختمان‌های زیربنایی، سیاست‌گذاری‌ها و روشها.

دولت متعاهد ممکن است مجاز بداند که ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری بیش از یک تسهیلات بندری را تحت پوشش قرار دهد مشروط بر این که متصدی، مکان، عملیات، تجهیزات و طراحی این تسهیلات بندری مشابه باشد. دولت متعاهدی که چنین ترتیبی را مجاز می‌داند باید جزئیات مربوط را به سازمان اطلاع دهد.

به محض اتمام ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری، گزارشی باید تهیه شود که حاوی خلاصه‌ای از نحوه انجام ارزیابی، شرحی از هر آسیب‌پذیری یافت شده در طی ارزیابی و شرح اقدامات دفاعی که می‌تواند برای پرداختن به هر آسیب‌پذیری استفاده شود، باشد. این گزارش باید از دسترسی غیرمجاز یا افشاء محافظت شود.

طرح امنیتی تسهیلات بندری

یک طرح امنیتی تسهیلات بندری، بر اساس ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری برای هر تسهیلات بندری، مناسب جهت فعل و انفعال کشتی/ بندر، باید تهیه و نگهداری شود. این طرح باید مقرراتی را برای سه سطح امنیتی، آن طور که در این بخش از آیین‌نامه تعریف شده، وضع نماید. 1. 1. 16- با رعایت مفاد بند (2. 16)، یک سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است طرح امنیتی تسهیلات بندری یک تسهیلات بندری خاص را تهیه نماید.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید توسط دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده است، تایید شود.

چنین طرحی باید با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه تهیه شود و باید به زبان کاری تسهیلات بندری باشد. این طرح باید حداقل موارد زیر را دربرگیرد: 1. اقدامات طراحی شده جهت جلوگیری از آوردن هرگونه سلاح یا دیگر وسایل و مواد خطرناک به تسهیلات بندری یا روی کشتی به قصد استفاده علیه مردم، کشتیها یا بنادر که حمل آن‌ها غیرمجاز می‌باشد؛ 2. اقدامات طراحی شده به منظور جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به تسهیلات بندری، به کشتیهایی که در تسهیلات بندری پهلو گرفته‌اند، و به مناطق محدودیت دار تسهیلات بندری؛ 3. روشهای عکس العمل در برابر تهدیدات امنیتی یا نقض امنیت، شامل قوانین مقررات تسهیلات بندری یا فعل و انفعال کشتی/ بندر؛ 4. روشهای واکنش به دستورهای امنیتی دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده و در سطح امنیتی 3 ممکن است صادر نماید، 5. روشهای تخلیه در صورت وجود تهدیدات امنیتی یا نقایض امنیتی؛ 6. وظایف کارکنان تسهیلات بندری که دارای مسوولیت‌های امنیتی می‌باشند و دیگر کارکنان تسهیلات بندری در خصوص جوانب امنیتی؛ 7. روشهای رویارویی با فعالیت‌های امنیتی کشتی؛ 8. روشهای بازنگری ادواری طرح و روزآمد‌سازی؛ 9. روشهای گزارش دهی حوادث امنیتی؛ 10. تعیین مامور امنیتی تسهیلات بندری شامل مشخصات تماس 24 ساعته وی؛ 11. روشهای حصول اطمینان از امنیت اطلاعات موجود در طرح؛ 12. اقدامات طراحی شده جهت حصول اطمینان از امنیت کار آمد کالا و تجهیزات حمل کالا در تسهیلات بندری؛ 13. روشهای ممیزی طرح امنیتی تسهیلات بندری؛ 14. روشهای واکنش در مواقعی که سامانه (سیستم) زنگ خطر امنیتی کشتی در تسهیلات بندری فعال شده است؛ و 15. روشهای تسهیل نمودن مرخصی‌های روی خشکی کارکنان کشتی یا تغییر کارکنان، همچنین تسهیل دسترسی بازدیدکنندگان کشتی شامل نمایندگان سازمان‌های کار و امور رفاهی دریانوردان.

افرادی که ممیزی‌های داخلی فعالیت‌های امنیتی مندرج در طرح را انجام می‌دهند یا اجرای طرح را ارزیابی می‌کنند، باید مستقل از فعالیت‌هایی که مورد ممیزی قرار می‌گیرند باشند، مگر این که این امر به خاطر اندازه و ماهیت تسهیلات بندری میسر نباشد.

طرح امنیتی تسهیلات بندری ممکن است با طرح امنیتی بندر یا هرگونه طرح یا طرحهای وضعیت اضطراری دیگر بندری ادغام یا بخشی از آن باشد.

دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده باید در مورد این که چه تغییراتی در طرح امنیتی تسهیلات بندری نباید اجراء شود تا زمانی که اصلاحیه‌های طرح مذکور توسط آن دولت تایید شود، تصمیم‌گیری نماید.

این طرح ممکن است به صورت الکترونیکی باشد. در چنین مواردی، باید به طریقی از حذف، از بین بردن یا اصلاح غیرمجاز آن جلوگیری به عمل آید.

این طرح باید از دسترسی غیرمجاز یا افشاء محافظت شود.

دولت متعاهد ممکن است مجاز بداند که طرح امنیتی تسهیلات بندری بیش از یک تسهیلات بندری را تحت پوشش قرار دهد، چنانچه بهره بردار، مکان، فعالیت، تجهیزات و طراحی این تسهیلات بندری مشابه باشند. هر دولت متعاهدی که چنین ترتیبات جایگزینی را مجاز می‌داند، باید جزئیات مربوط را به سازمان اعلام نماید.

مامور امنیتی تسهیلات بندری

یک مامور امنیتی تسهیلات بندری باید برای هر بندر تخصیص یابد. یک فرد می‌تواند به عنوان مامور امنیتی یک یا چند تسهیلات بندری تعیین شود.

علاوه بر مواردی که جای دیگری در این بخش از آیین‌نامه ذکر شده است، وظایف و مسوولیت‌های مامور امنیتی تسهیلات بندری باید شامل موارد زیر اما محدود به آن نشود: 1. انجام بازرسی امنیتی جامع اولیه تسهیلات بندری با در نظر داشتن ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری مربوط؛ 2. حصول اطمینان از تهیه و حفظ و نگهداری طرح امنیتی تسهیلات بندری؛ 3. اجراء و تمرین طرح امنیتی تسهیلات بندری؛ 4. انجام بازرسی‌های منظم امنیتی از تسهیلات بندری به منظور حصول اطمینان از تدوام اقدامات امنیتی مناسب؛ 5. پیشنهاد و الحاق، حسب مورد، اصلاح طرح امنیتی تسهیلات بندری به منظور اصلاح نواقص و روزآمد‌سازی طرح با در نظر گرفتن تغییرات مربوط در تسهیلات بندری؛ 6. ارتقاء هوشیاری و آگاهی امنیتی کارکنان تسهیلات بندری؛ 7. حصول اطمینان از فراهم بودن آموزش‌های لازم جهت کارکنان مسوول امنیت تسهیلات بندری؛ 8. گزارش به مقامهای ذی ربط و حفظ و نگهداری سوابق وقوع حوادثی که امنیت تسهیلات بندری را به مخاطره می‌اندازد؛ 9. هماهنگی با مامور (ماموران) امنیتی کشتی و شرکت کشتیرانی مربوط در اجرای طرح امنیتی تسهیلات بندری؛ 10. هماهنگی در ارائه خدمات امنیتی، حسب مورد؛ 11. حصول اطمینان از برآورده شدن استانداردهای مربوط به کارکنان مسوول امنیت تسهیلات بندری؛ 12. حصول اطمینان از این که تجهیزات امنیتی، چنانچه موجود باشد، دقیقا کار می‌کند، آزمایش، سنجش و حفظ و نگهداری می‌شود؛ و 13. کمک به ماموران امنیتی کشتی در تایید هویت افرادی که قصد سوار شدن به کشتی را دارند، هنگامی که درخواست می‌شود.

مامور امنیتی تسهیلات بندری باید از حمایت لازم جهت اجرای وظایف و مسوولیت‌هایی که به موجب فصل 2 - 11 و این بخش از آیین‌نامه به وی محول شده، برخوردار باشد.

آموزش، رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات امنیتی مربوط به تسهیلات بندری

مامور امنیتی تسهیلات بندری و کارکنان ذی ربط امنیت تسهیلات بندری باید دارای دانش لازم بوده و با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه آموزش ببینند.

کارکنان تسهیلات بندری که دارای وظایف امنیتی ویژه می‌باشند باید به وظایف و مسوولیت خود جهت امنیت تسهیلات بندری آن طور که در طرح امنیتی تسهیلات بندری ذکر شده، آگاه بوده و باید با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه دارای دانش مکفی بوده و توانایی انجام وظایف محوله را داشته باشند.

به منظور حصول اطمینان از اجرای کارآمد طرح امنیتی تسهیلات بندری، باید با توجه به انواع فعالیت‌های تسهیلات بندری، تغییرات کارکنانی تسهیلات بندری، نوع کشتیهایی که تسهیلات بندری مربوط به آن‌ها سرویس ارائه می‌نماید و دیگر شرایط مرتبط، با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین‌نامه، رزمایش‌هایی (مانورهایی) در فواصل مناسب صورت گیرد.

مامور امنیتی تسهیلات بندری باید از هماهنگی و اجرای کارآمد طرح امنیتی تسهیلات بندری، از طریق شرکت در تمرینات در فواصل مناسب با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) آیین‌نامه اطمینان حاصل نماید.

تصدیق و صدور گواهی‌نامه برای کشتیها

تصدیق‌ها

هر کشتی که این بخش از آیین‌نامه در مورد آن اعمال می‌شود، مشمول تصدیق‌های تعیین شده زیر خواهد بود: 1. یک تصدیق اولیه، پیش از این که کشتی به خدمت گرفته شود یا پیش از این که گواهی‌نامه مورد نیاز به موجب بند (2. 19) برای بار اول صادر شود، که شامل تصدیق کامل سامانه (سیستم) امنیتی کشتی و هر تجهیزات امنیتی مربوط که تحت پوشش مقررات مربوط فصل (2 - 11)، این بخش از آیین‌نامه و طرح تایید شده امنیتی کشتی قرار می‌گیرد، می‌باشد. این تصدیق باید اطمینان حاصل نماید که سامانه (سیستم) امنیتی کشتی و هر تجهیزات امنیتی مربوط به کشتی کاملا با الزامات قابل اعمال فصل (2 - 11) و این بخش از آیین‌نامه مطابقت دارد، در شرایط رضایت بخشی است و جهت خدماتی که کشتی قصد انجام آن را دارد مناسب می‌باشد؛ 2. یک تصدیق مجدد، در فواصل مشخص شده توسط مرجع دریایی، که نباید از پنج سال تجاوز نماید، مگر هنگامی که بند (3. 19) قابل اعمال باشد. این تصدیق باید اطمینان حاصل نماید که سامانه (سیستم) امنیتی کشتی و هر تجهیزات امنیتی مربوط به کشتی کاملا با الزامات قابل اعمال فصل (2 - 11)، این بخش از آیین‌نامه و طرح امنیتی تایید شده کشتی مطابقت دارد، در شرایط رضایت بخشی است و جهت خدماتی که کشتی قصد انجام آن را دارد مناسب است؛ 3. حداقل یک تصدیق میانی. اگر تنها یک تصدیق میانی انجام می‌شود این تصدیق باید بین دومین و سومین تاریخ سالگرد گواهی‌نامه آن طور که در مقرره (ژ) (2) فصل (1) توصیف شده، انجام شود. تصدیق میانی باید شامل بازرسی سامانه (سیستم) امنیتی و هر تجهیزات امنیتی مربوط به کشتی باشد تا اطمینان حاصل شود که جهت خدماتی که برای کشتی متصور است، رضایت‌بخش باقی می‌ماند. چنین تصدیق میانی باید روی گواهی‌نامه پشت نویسی شود. 4. هرگونه تصدیق اضافی دیگر آن طور که توسط مرجع دریایی تعیین می‌شود.

تصدیق کشتیها باید توسط ماموران مرجع دریایی انجام شود. اگر چه، ممکن است مرجع دریایی انجام تصدیق‌ها را به یک سازمان امنیتی شناخته شده موضوع مقرره (1) فصل (2 - 11) محول نماید.

در هر مورد، مرجع دریایی ذی ربط، باید اتمام و کارآیی تصدیق را تضمین نماید و باید متعهد شود که اطمینان حاصل نماید ترتیبات لازم جهت برآورده نمودن این وظیفه فراهم است.

سامانه (سیستم) امنیتی کشتی و هرگونه تجهیزات امنیتی دیگر مربوط به کشتی، پس از تصدیق، باید طبق مفاد مقرره‌های (2. 4) و (6) فصل (2 - 11)، این بخش از آیین‌نامه و طرح امنیتی تایید شده کشتی، حفظ و نگهداری شود. پس از این که هرگونه تصدیق به موجب بند (1. 1. 19) اتمام یافت، هیچ تغییری نباید در سامانه (سیستم) امنیتی کشتی، هر تجهیزات امنیتی مربوط یا طرح امنیتی تایید شده کشتی بدون اجازه مرجع دریایی ایجاد شود.

صدور یا پشت نویسی گواهی‌نامه‌ها

یک گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت کشتی باید پس از تصدیق اولیه یا مجدد، طبق مقررات بند (1. 19) صادر شود.

چنین گواهی‌نامه‌ای باید توسط مرجع دریایی یا توسط سازمان امنیتی شناخته شده به نیابت از مرجع دریایی، صادر یا پشت نویسی شود.

یک دولت متعاهد دیگر، ممکن است بنا به درخواست مرجع دریایی موجب بازرسی کشتی‌ای شود، و چنانچه مجاب شود که با مقررات بند (1. 1. 19) مطابقت دارد، باید گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت کشتی را صادر یا اجازه صدور آن را برای کشتی بدهد، و به هنگام لزوم آن گواهی‌نامه کشتی را طبق این آیین‌نامه پشت نویسی نماید یا دستور پشت نویسی آن را بدهد.

گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت کشتی باید به شکلی تهیه شود که با نمونه ارائه شده در پیوست این آیین‌نامه برابر باشد. اگر زبان مورد استفاده انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیایی نباشد، ترجمه یکی از این زبانها باید پیوست شود.

مدت و اعتبار گواهی‌نامه

یک گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت کشتی باید برای مدتی که توسط مرجع دریایی مشخص می‌شود و نباید از پنج سال تجاوز نماید صادر شود.

هنگامی که تصدیق مجدد طی سه ماه پیش از تاریخ انقضاء گواهی‌نامه موجود تکمیل شود، گواهی‌نامه جدید باید از تاریخ تکمیل تصدیق مجدد تا تاریخی که از پنج سال پس از تاریخ انقضاء گواهی‌نامه موجود تجاوز نخواهد کرد، معتبر باقی بماند. 1. 2. 3. 19- هنگامی که تصدیق مجدد پس از تاریخ انقضای گواهی‌نامه موجود تکمیل شود، گواهی‌نامه جدید باید از تاریخ تکمیل تصدیق مجدد تا تاریخی که از پنج سال پس از تاریخ انقضاء گواهی‌نامه موجود تجاوز نخواهد کرد، معتبر باقی بماند. 2. 2. 3. 19- هنگامی که تصدیق مجدد بیش از سه ماه پیش از تاریخ انقضاء گواهی‌نامه موجود تکمیل شود، گواهی‌نامه جدید باید از تاریخ تکمیل تصدیق مجدد تا تاریخی که از پنج سال پس از تاریخ تکمیل تصدیق مجدد تجاوز نخواهد کرد، معتبر باقی بماند.

اگر گواهی‌نامه‌ای برای مدت کمتر از پنج سال صادر می‌شود، مرجع دریایی می‌تواند اعتبار گواهی‌نامه را بیش از تاریخ انقضاء حداکثر زمان مشخص شده در بند (1. 3. 19) افزایش دهد، مشروط بر این که هنگامی که گواهی‌نامه‌ای برای مدت پنج سال صادر می‌شود، تصدیق‌های مندرج در بند (1. 1. 19) حسب مورد انجام گرفته باشند.

اگر تصدیق مجدد تکمیل شده باشد و گواهی‌نامه جدید را نتوان پیش از تاریخ انقضای گواهی‌نامه موجود صادر نمود یا در کشتی قرار داد، مرجع دریایی یا سازمان امنیتی شناخته شده به نیابت از مرجع دریایی می‌تواند گواهی‌نامه موجود را پشت نویسی نماید و چنین گواهی‌نامه‌ای باید به عنوان گواهی‌نامه معتبر برای مدت بیشتری که نباید از پنج ماه از تاریخ انقضاء تجاوز نماید، پذیرفته شود.

اگر کشتی در زمان انقضای گواهی‌نامه در بندری نباشد که قرار است در آن تصدیق شود، مرجع دریایی می‌تواند مدت اعتبار گواهی‌نامه را تمدید کند اما این تمدید فقط به جهت اجازه به کشتی برای اتمام سفر خود برای رسیدن به بندری است که در آن قرار است تصدیق شود بوده و فقط در مواردی که صحیح و منطقی به نظر رسد چنین کاری انجام می‌شود. هیچ گواهی‌نامه‌ای نباید بیشتر از سه ماه تمدید شود و کشتی‌ای که برای آن تمدیدی اعطاء شده، نباید هنگام ورود به بندری که باید در آن تصدیق شود با استناد به چنین تمدیدی بدون داشتن گواهی‌نامه جدید، محق به ترک بندر شود. هنگامی که تصدیق مجدد کامل می‌شود، گواهی‌نامه جدید باید تا تاریخی که نباید پنج سال از تاریخ انقضاء گواهی‌نامه موجود پیش از تمدید اعطاء شده تجاوز نماید، معتبر باقی بماند.

گواهی‌نامه صادره برای کشتی‌ای که به سفرهای کوتاه مشغول است و به موجب مقررات فوق الذکر در این بخش تمدید نشده است، می‌تواند توسط مرجع دریایی برای یک مهلت یک ماهه از تاریخ انقضاء مندرج در آن تمدید شود. هنگامی که تصدیق مجدد تکمیل شد، گواهی‌نامه جدید باید تا تاریخی که نباید پنج سال از تاریخ انقضاء گواهی‌نامه موجود پیش از تمدید اعطاء شده تجاوز نماید، معتبر باقی بماند.

اگر تصدیق میانی پیش از مدت مشخص شده در بند (1. 1. 19) تکمیل شود، آنگاه: 1. تاریخ انقضاء مندرج در گواهی‌نامه باید از طریق پشت نویسی به تاریخی که نباید بیش از سه ماه دیرتر از تاریخی باشد که تصدیق میانی اتمام یافته است، اصلاح شود؛ 2. تاریخ انقضاء می‌تواند بدون تغییر باقی بماند به شرط آنکه یک یا چند تصدیق اضافی به گونه‌ای انجام شوند که از حداکثر فواصل میان تصدیق‌هایی که در بند (1. 1. 19) تجویز شده تجاوز ننماید.

گواهی‌نامه صادره به موجب بند (2. 19) در هر یک از موارد زیر از اعتبار ساقط می‌شود: 1. اگر تصدیق‌های مربوط طی مدت مشخص شده در بند (1. 1. 19) کامل نشود؛ 2. اگر گواهی‌نامه طبق بند (3. 1. 1. 19) و (1. 7. 3. 19)، چنانچه عملی باشد، پشت نویسی نشده باشد؛ 3. هنگامی که شرکت کشتیرانی مسوولیت اداره کشتی‌ای را بر عهده می‌گیرد که سابقا توسط آن شرکت کشتیرانی اداره نمی‌شده است؛ و 4. پس از انتقال کشتی به پرچم کشور دیگر .

در صورت: 1. انتقال کشتی به پرچم دولت متعاهد دیگر، دولت متعاهدی که کشتی سابقا حق برافراشتن پرچم آن را داشته، باید هر چه سریعتر رونوشت یا، کلیه اطلاعات مربوط به گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت کشتی را که کشتی پیش از انتقال داشته و رونوشت گزارش‌های موجود تصدیق را به مرجع دریایی تحویل گیرنده ارسال نماید، یا 2. در صورت تقبل مسوولیت اداره کشتی‌ای که شرکت کشتیرانی قبلا آن را اداره نمی‌کرده، شرکت کشتیرانی قبلی باید هر چه سریعتر، رونوشت هرگونه اطلاعات مربوط به گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت کشتی یا اطلاعات تسهیل در تصدیق، مندرج در بند (2. 4. 19) را برای شرکت کشتیرانی تحویل گیرنده ارسال نماید.

صدور گواهی‌نامه موقت

گواهی‌نامه‌های مشخص شده در بند (2. 19) تنها زمانی باید صادر شود که مرجع دریایی صادرکننده گواهی‌نامه کاملا رضایت حاصل نماید که کشتی با الزامات بند (1. 19) مطابقت دارد. اگر چه پس از اول جولای 2004 (11/4/1383)، به منظور این که: 1. یک کشتی در زمان تحویل یا پیش از به کارگیری یا به کارگیری مجدد آن بدون گواهی‌نامه نباشد؛ 2. انتقال یک کشتی از پرچم یک دولت متعاهد به پرچم دولت متعاهد دیگر؛ 3. انتقال کشتی از پرچم کشوری که عضو دولت متعاهد نمی‌باشد به پرچم یک دولت متعاهد؛ یا 4. هنگامی که شرکت کشتیرانی مسوولیت اداره کشتی‌ای را بر عهده می‌گیرد که سابقا آن را اداره نمی‌کرده است؛ تا زمانی که گواهی‌نامه موضوع بند (2. 19) صادر شود، مرجع دریایی می‌تواند یک گواهی‌نامه موقت بین‌المللی امنیت کشتی طبق نمونه ارائه شده در پیوست این بخش از آیین‌نامه صادر نماید.

گواهی‌نامه موقت بین‌المللی امنیت کشتی تنها باید هنگامی صادر شود که مرجع دریایی یا سازمان امنیتی شناخته شده به نیابت از مرجع دریایی تصدیق نموده باشند که: 1. ارزیابی امنیتی کشتی، مورد لزوم در این بخش از آیین‌نامه، تکمیل شده است؛ 2. یک رونوشت از طرح امنیتی کشتی که الزامات فصل (2 - 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه را برآورده می‌نماید و روی کشتی موجود می‌باشد، جهت بازبینی و تایید ارائه شده است و روی کشتی اجراء می‌شود؛ 3. کشتی به سامانه (سیستم) زنگ خطر امنیتی الزامات مقرره (6) فصل (2 - 11) را برآورده می‌نماید، چنانچه لازم باشد، مجهز شده است؛ 4. مامور امنیتی شرکت کشتیرانی: 1. از موارد زیر اطمینان حاصل نموده است: 1. بازنگری طرح امنیتی کشتی جهت مطابقت با این بخش از آیین‌نامه 2. ارائه طرح امنیتی جهت تایید، و 3. اجرای طرح امنیتی روی کشتی، و 2. مامور امنیتی شرکت کشتیرانی ترتیبات لازم را برقرار نموده است، شامل ترتیبات مربوط به رزمایش‌ها (مانورها)، تمرین‌ها و ممیزی‌های داخلی، که از طریق آن مامور امنیتی شرکت کشتیرانی رضایت حاصل می‌کند که کشتی به‌طور موفقیت آمیزی تصدیق مورد لزوم طبق بند (1. 1. 1. 19)، را طی شش ماه به اتمام رسانده است؛ 5. ترتیبات جهت انجام تصدیق‌های مورد لزوم در بند (1. 1. 1. 19) ایجاد شده است؛ 6. فرمانده، مامور امنیتی کشتی، و دیگر کارکنان کشتی که دارای وظایف امنیتی خاص هستند با وظایف و مسوولیت‌های خود آن طور که در این بخش از آیین‌نامه ذکر شده و با مقررات مربوط طرح امنیتی کشتی که در کشتی موجود است آشنا هستند و چنین اطلاعاتی به زبان کاری کارکنان کشتی یا زبانهای قابل فهم آنان تهیه شده است؛ و 7. مامور امنیتی کشتی الزامات این بخش از آیین‌نامه را برآورده ساخته است.

گواهی‌نامه موقت بین‌المللی امنیت کشتی ممکن است توسط مرجع دریایی یا سازمان امنیتی شناخته شده‌ای که اختیار یافته است به نیابت از وی عمل کند، صادر شود.

گواهی‌نامه موقت بین‌المللی امنیت کشتی باید برای شش ماه معتبر باقی بماند، یا تا زمانی که گواهی‌نامه مورد لزوم بند (2. 19) صادر شود، هر کدام زودتر باشد و ممکن است تمدید نشود.

هیچ دولت متعاهدی نباید گواهی‌نامه موقت بین‌المللی امنیت کشتی متعاقب متوالی را برای یک کشتی صادر نماید، اگر بنابر قضاوت مرجع دریایی یا سازمان امنیتی شناخته شده، یکی از اهداف کشتی یا شرکت کشتیرانی از درخواست چنین گواهی‌نامه‌ای برای مدتی افزون بر زمان گواهی‌نامه موقت اولیه آن طور که در بند (4. 4. 19) توصیف شده، اجتناب از تطابق کامل با فصل (2 - 11) یا این بخش از آیین‌نامه باشد.

از نظر مقرره (9) فصل (2 - 11)، دولتهای متعاهد ممکن است، پیش از پذیرش گواهی‌نامه موقت بین‌المللی امنیت کشتی به عنوان گواهی‌نامه معتبر، اطمینان حاصل نمایند که الزامات بندهای (4. 2. 4. 19) تا (6. 2. 4. 19) برآورده شده است.

مقدمه

پیش گفتار این آیین‌نامه نشان می‌دهد که فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه، چهارچوب بین‌المللی جدیدی را در ارتباط با اقدامات افزایش امنیت دریانوردی، وضع می‌نماید که از طریق آن کشتی و تسهیلات بندری می‌توانند با یکدیگر در شناسایی و جلوگیری از اعمالی که امنیت را در بخش حمل‌ونقل دریایی به مخاطره می‌اندازد همکاری نمایند.

این مقدمه، به صورت خلاصه، روشهای موردنظر برای تعیین و اجرای اقدامات و ترتیبات لازم برای دست‌یابی و مطابقت با مقررات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه را بیان می‌کند و عوامل اصلی که این راهنما براساس آن پیشنهاد شده است را معرفی می‌نماید. این راهنما در بندهای (2) تا (19) پیش‌بینی شده است. این راهنما همچنین موضوعات اساسی که باید به هنگام اعمال این راهنما در مورد کشتیها و تسهیلات بندری مدنظر قرار گیرد را تعیین می‌نماید.

اگر علاقه خواننده تنها به کشتیها مربوط می‌شود، قویا توصیه می‌شود که این بخش از آیین‌نامه به‌طور کلی به ویژه بندهای مربوط به تسهیلات بندری مطالعه شود. به همین ترتیب در مورد افرادی که علاقمندی اصلی آن‌ها تسهیلات بندری می‌باشد، باید بندهای مربوط به کشتیها را نیز مطالعه نمایند.

راهکار ارائه شده در بندهای بعدی، عمدتا مربوط است به حفاظت از کشتی هنگامی که در یک تسهیلات بندری قرار دارد. اگرچه ممکن است شرایطی وجود داشته باشد که یک کشتی برای تسهیلات بندری تهدیدی را ایجاد نماید، مثلا هنگامی که کشتی در تسهیلات بندری قرار دارد، می‌تواند به عنوان پایگاه شروع یک حمله مورد استفاده قرار بگیرد. به هنگام بررسی اقدامات امنیتی لازم جهت واکنش به تهدیدات امنیتی ناشی از کشتیها، افرادی که ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری را انجام می‌دهند یا طرح امنیتی تسهیلات بندری را تهیه می‌نمایند، باید تعدیل‌های مقتضی را برای راهکار ارائه شده در بندهای بعدی را مدنظر قرار دهند.

خواننده راهنمایی می‌شود که هیچ چیز در این بخش از آیین‌نامه نباید در تضاد با هر یک از مقررات فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه قرائت یا تفسیر شود و مقررات مذکور همیشه بر هرگونه تناقض ناخواسته که ممکن است سهوا در این بخش از آیین‌نامه بیان شده باشد، حاکم است. راهکار مندرج در این بخش از آیین‌نامه باید همیشه به صورتی قرائت، تفسیر و اعمال گردد که هماهنگ با اهداف، مقاصد و اصول مندرج در فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه باشد.

دولتهای متعاهد، به موجب مقررات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه دارای مسوولیت‌های مختلفی می‌باشند که از جمله شامل موارد زیر می‌باشد: تعیین سطح امنیتی قابل اعمال؛ تایید طرح امنیتی کشتی و اصلاحیه‌های مربوط به طرح تایید شده پیشین؛ تصدیق مطابقت کشتیها با مقررات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه و صدور گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت کشتی برای آن‌ها؛ تعیین آن دسته از تسهیلات بندری واقع در قلمرو آنان که مستلزم تعیین مامور امنیتی تسهیلات بندری می‌باشد، که آن شخص مسوولیت تهیه طرح امنیتی تسهیلات بندری را بر عهده خواهد داشت. حصول اطمینان از تکمیل و تایید ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری و اصلاحیه‌های بعدی ارزیابی تایید شده پیشین؛ تایید طرح امنیتی تسهیلات بندری و اصلاحیه‌های بعدی طرح تایید شده پیشین؛ و انجام اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی؛ سنجش طرحهای تایید شده؛ و ارسال اطلاعات به سازمان بین‌المللی دریانوردی و به صنایع بندری و کشتیرانی.

دولتهای متعاهد می‌توانند، مقام‌های منتخبی را از داخل دولت تعیین یا مشخص نمایند که وظایف امنیتی آن‌ها را در ارتباط با تسهیلات بندری، طبق فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه بر عهده بگیرند و می‌توانند به سازمان‌های امنیتی شناخته شده اجازه دهند تا فعالیت خاصی را در رابطه با تسهیلات بندری انجام دهند، اما تصمیم نهایی در خصوص پذیرش و تایید این فعالیت بر عهده دولت متعاهد یا مقام منتخب خواهد بود. مراجع دریایی نیز ممکن است برخی وظایف امنیتی در ارتباط با کشتیها را، به سازمان‌های امنیتی شناخته شده محول نمایند. وظایف یا فعالیت‌های زیر نمی‌تواند به سازمان امنیتی شناخته شده محول شود: تعیین سطح امنیتی قابل اعمال؛ تعیین آن دسته از تسهیلات بندری واقع در قلمرو دولت متعاهد که لازم است برای آن، یک مامور امنیتی تسهیلات بندری تعیین شود تا طرح امنیتی تسهیلات بندری را تهیه نماید؛ تایید ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری یا اصلاحیه‌های بعدی ارزیابی تایید شده پیشین؛ تایید طرح امنیتی تسهیلات بندری یا اصلاحیه‌های بعدی طرح تایید شده پیشین؛ انجام اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی؛ و تعیین الزامات مربوط به اظهارنامه امنیتی

تعیین سطح امنیتی قابل اعمال در هر زمان خاص، جزء مسوولیت دولتهای متعاهد بوده و در مورد کشتیها و تسهیلات بندری قابل اعمال است. بخش (الف) این آیین‌نامه سه سطح امنیتی را جهت استفاده بین‌المللی تعریف می‌کند که عبارتند از: - سطح امنیتی 1، عادی؛ سطحی که در آن کشتیها و تسهیلات بندری در حالت عادی فعالیت می‌نمایند؛ - سطح امنیتی 2، فوق العاده؛ سطح قابل اعمال، مادامی که خطر وقوع یک حادثه امنیتی افزایش می‌یابد؛ و - سطح امنیتی 3، استثنایی؛ سطح قابل اعمال برای یک دوره زمانی، هنگامی که خطر وقوع حادثه امنیتی احتمال می‌رود یا قریب الوقوع است.

هر شرکت کشتیرانی که کشتیهایی را اداره می‌کند که فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه در مورد آن‌ها قابل اعمال است، باید یک مامور امنیتی شرکت برای شرکت کشتیرانی و یک مامور امنیتی کشتی برای هر یک از کشتیهای خود تعیین نماید. وظایف، مسوولیت‌ها و نیازهای آموزشی این ماموران و الزامات مربوط به رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات در بخش (الف) این آیین‌نامه تعریف شده است.

مسوولیت‌های مامور امنیتی شرکت کشتیرانی، علاوه بر موارد دیگر، مختصرا شامل: حصول اطمینان از انجام دقیق ارزیابی امنیتی کشتی، تهیه طرح امنیتی کشتی و ارائه آن جهت تایید به‌وسیله مرجع دریایی یا به نیابت از آن و سپس قراردادن طرح روی کشتی‌ای است که بخش (الف) این آیین‌نامه در مورد آن اعمال می‌شود و در رابطه با آن، شخص مذکور به عنوان مامور امنیتی شرکت کشتیرانی تعیین شده است.

طرح امنیتی کشتی باید نشانگر تدابیر امنیتی فیزیکی و عملیاتی باشد که کشتی باید انجام دهد تا اطمینان حاصل کند که همیشه در سطح امنیتی 1 فعالیت می‌نماید. همچنین طرح باید تدابیر امنیتی مضاعف یا شدیدتری را نشان دهد که خود کشتی می‌تواند انجام دهد تا به سطح امنیتی 2 تغییر یابد یا در آن فعالیت کند، هنگامی که به آن چنین دستوری داده می‌شود. علاوه بر این، طرح باید اقدامات اولیه احتمالی را نشان دهد که کشتی برای واکنش به موقع به فرمان‌های صادره توسط افراد پاسخگو در سطح امنیتی 3 در برابر یک حادثه امنیتی یا خطر مربوط به آن، می‌تواند انجام دهد.

کشتیهایی که الزامات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه در مورد آن‌ها اعمال می‌شود، لازم است که یک طرح امنیت کشتی که توسط مرجع دریایی یا به نیابت از آن تایید شده را همراه داشته باشند و طبق آن فعالیت نمایند. مامور امنیتی شرکت کشتیرانی و مامور امنیتی کشتی باید تداوم ارتباط و کارایی طرح را از طریق انجام ممیزی‌های داخلی وارسی (کنترل) کنند. اصلاحات هر یک از عناصر طرح تایید شده که به تشخیص مرجع دریایی نیازمند تاییدیه می‌باشد، باید پیش از الحاق به طرح تایید شده و اجرای آن توسط کشتی، برای بازبینی و تایید ارائه شود.

کشتی باید یک گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت کشتی با خود داشته باشد که نشان دهد کشتی با الزامات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه مطابقت دارد. بخش (الف) این آیین‌نامه شامل مقررات مربوط به تصدیق و صدور گواهی‌نامه مطابقت کشتیها با الزامات مربوط، براساس تصدیق اولیه، مجدد و میان دوره‌ای می‌باشد.

هنگامی که یک کشتی در بندر دولت متعاهدی قرار دارد یا به طرف بندر دولت متعاهدی حرکت می‌کند، دولت متعاهد به موجب مفاد مقرره (9) فصل (2 - 11) این حق را دارد که اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی مختلفی را در رابطه با آن کشتی اعمال نماید. کشتی مشمول بازرسی‌های وارسی (کنترلی) کشور صاحب بندر است اما این بازرسی‌ها معمولا به خودی خود به بررسی طرح امنیتی کشتی، مگر در شرایط خاص، منجر نخواهد شد. اگر دولت متعاهدی که اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی را انجام می‌دهد دلایلی برای باور این مطلب داشته باشد که امنیت کشتی یا تسهیلات بندری که به آن سرویس دهی می‌نماید، به مخاطره افتاده است، کشتی ممکن است، مشمول اقدامات وارسی (کنترلی) اضافه تر نیز قرار بگیرد.

همچنین لازم است کشتی اطلاعاتی را به همراه داشته باشد تا در صورت درخواست دولتهای متعاهد در دسترس آنان قرار گیرد و این اطلاعات نشان دهد چه کسی مسوول تصمیم‌گیری درخصوص به کارگیری کارکنان کشتی و اظهارنظر در مورد جوانب مختلف مربوط به کارگیری کشتی مزبور می‌باشد.

هر دولت متعاهد، باید از تکمیل ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری برای هر یک از تسهیلات بندری واقع در قلمرو خود که به کشتیهایی که به سفرهای بین‌المللی مشغول هستند خدمات دهی (سرویس دهی) می‌نمایند، اطمینان حاصل نماید. دولت متعاهد، مقام منتخب یا یک سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است این ارزیابی را انجام دهند. ارزیابی امنیتی تکمیل شده تسهیلات بندری باید توسط دولت متعاهد یا مقام منتخب ذی ربط تایید شود. این تایید را نمی‌توان محول نمود. ارزیابی‌های امنیتی تسهیلات بندری باید به صورت ادواری بازبینی شود.

ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری اساسا یک تجزیه و تحلیل از خطرات مربوط به کلیه جوانب عملیاتی تسهیلات بندری می‌باشد، تا مشخص شود که کدام بخش (بخش‌ها) بیشتر آسیب‌پذیر هستند و یا احتمالا بیشتر در معرض خطر قرار دارند. خطر امنیتی، یعنی خطر یک حمله به همراه میزان آسیب‌پذیری هدف و نتایج آن حمله. ارزیابی باید شامل مولفه‌های زیر باشد: تعیین خطر مشاهده شده نسبت به تاسیسات و زیرساخت بندر؛ تشخیص آسیب‌پذیری‌های احتمالی؛ و محاسبه پیامدهای حوادث برآورده شده. در انجام این تجزیه و تحلیل، ممکن است ارزیابی همه جانبه‌ای از سطح خطر انجام شود. ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری در تعیین این که کدام تسهیلات بندری نیاز به تعیین مامور امنیتی تسهیلات بندری و تهیه طرح امنیتی تسهیلات بندری دارد، کمک خواهد کرد.

تسیهلات [تسهیلات] بندری‌ای که باید با الزامات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه مطابقت نماید، لازم است یک مامور امنیتی تسیهلات بندری تعیین نماید. وظایف، مسوولیت‌ها و نیازهای آموزشی این ماموران و الزامات مربوط به رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات در بخش (الف) این آیین‌نامه تعریف شده است.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید تدابیر امنیتی فیزیکی و عملیاتی را نشان دهد که تسهیلات بندری باید انجام دهد تا اطمینان حاصل کند که همیشه در سطح امنیتی 1 فعالیت می‌کند. همچنین طرح باید نشانگر اقدامات امنیتی مضاعف یا شدیدتری باشد که تسهیلات بندری می‌تواند انجام دهد تا به سطح امنیتی 2 تغییر یابد یا در آن فعالیت کند، هنگامی که به آن چنین دستوری داده می‌شود. علاوه بر این، طرح باید اقدامات اولیه احتمالی را نشان دهد که تسهیلات بندری برای واکنش به موقع به فرمان‌های صادره توسط افراد پاسخگو در سطح امنیتی 3 در برابر یک حادثه امنیتی یا خطر مربوط به آن، می‌تواند انجام دهد.

تسهیلات بندری‌ای که باید با الزامات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه مطابقت نماید، لازم است یک طرح امنیتی تایید شده تسهیلات بندری که توسط دولت متعاهد یا مقام منتخب ذی ربط تایید شده، داشته باشد و طبق آن فعالیت نماید. مامور امنیتی تسهیلات بندری باید مقررات آن را اجراء نماید و تداوم کارایی و ارتباط طرح را از طریق انجام ممیزی‌های داخلی اجرای طرح وارسی (کنترل) نماید. اصلاحات هر یک از عناصر طرح تایید شده که به تشخیص دولت متعاهد یا مقام منتخب نیازمند تاییدیه می‌باشد، باید پیش از الحاق به طرح تایید شده و اجرای آن در تسهیلات بندری، برای بازبینی و تایید ارائه شوند. دولت متعاهد یا مقام منتخب ذی ربط ممکن است کارآیی طرح را بسنجند. ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری متعلق به یک تسهیلات بندری یا ارزیابی‌ای که براساس آن، این طرح تهیه می‌شود باید به‌طور منظم بازبینی شود. کلیه این فعالیت‌ها ممکن است منجر به اصلاحاتی در طرح تایید شده شود. هرگونه اصلاح عناصر خاص طرح تایید شده باید جهت تایید، به دولت متعاهد یا مقام منتخب ذی ربط ارائه شود.

کشتیهایی که از تسهیلات بندری استفاده می‌کنند، ممکن است مشمول بازرسی‌های وارسی (کنترلی) کشور صاحب بندر و اقدامات وارسی (کنترلی) مضاعف مندرج در مقرره (9) فصل (2 - 11) قرار بگیرند. مسوولین مربوط ممکن است درخواست نمایند که اطلاعات مربوط به کشتی، بار آن، مسافرین و کارکنان کشتی، پیش از ورود کشتی به بندر در اختیار آن‌ها قرار گیرد. ممکن است شرایطی وجود داشته باشد که در آن، از ورود به بندر ممانعت به عمل آید.

فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه دولتهای متعاهد را ملزم می‌نماید که اطلاعات معینی را برای سازمان بین‌المللی دریانوردی تهیه نمایند تا با در دسترس قرار دادن اطلاعات، ارتباط موثر و کارآمد بین دولتهای متعاهد و بین ماموران امنیتی شرکت کشتیرانی و کشتی و ماموران امنیتی تسهیلات بندری میسر شود.

تعاریف

هیچ راهکاری در رابطه با تعاریف مندرج در فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه ارائه نشده است.

از نظر این بخش از آیین‌نامه: 1. «قسمت» یعنی قسمتی از بخش (الف) آیین‌نامه و به صورت [قسمت الف/ (شماره قسمت مربوط)] نشان داده می‌شود؛ 2. «بند» یعنی یک بند از این بخش از آیین‌نامه و به صورت [بند/ (شماره بند مربوط)] نشان داده می‌شود؛ و 3. «دولت متعاهد» هنگامی که در بندهای (14) الی (18) استفاده می‌شود، یعنی «دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده» و شامل ارجاع به مقام منتخب می‌باشد.

کاربرد

راهکار ارائه شده در این بخش از آیین‌نامه باید به هنگام اجرای الزامات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه مدنظر قرار گیرد.

با این وجود، تصدیق می‌شود که میزان کاربرد این راهکار در مورد کشتیها، به نوع کشتی، محموله و یا مسافرین آن و الگوی تجاری و ویژگیهای تسهیلات بندری‌ای که کشتی به آن مراجعه می‌نماید، بستگی دارد.

همین طور، در مورد راهکار مربوط به تسهیلات بندری، میزان کاربرد این راهکار در مورد تسهیلات بندری، به خود تسهیلات بندری، نوع کشتیهایی که از آن تسهیلات بندری استفاده می‌کنند، نوع محموله و یا مسافرین آن و الگوهای تجاری کشتیهای مراجعه‌کننده به آن بستگی دارد.

مقررات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه در مورد تسهیلات بندری‌ای که اصولا جهت مقاصد نظامی طراحی و مورد استفاده قرار می‌گیرند، اعمال نمی‌شود.

مسوولیت‌های دولتهای متعاهد

دولتهای متعاهد باید اطمینان حاصل نمایند که اقدامات مقتضی جهت پیشگیری از افشای غیرمجاز، یا دسترسی به اطلاعات و اسناد حساس امنیتی مربوط به ارزیابی‌های امنیتی کشتی، طرحهای امنیتی کشتی، ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری و طرحهای امنیتی تسهیلات بندری و ارزیابی‌ها یا طرحهای منحصربه‌فرد، به عمل آمده است.

دولتهای متعاهد ممکن است در داخل دولت، مقام منتخبی را جهت بر عهده گرفتن وظایف امنیتی خود در ارتباط با تسهیلات بندری آن طور که در فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه درج شده، تعیین نمایند.

دولتهای متعاهد ممکن است به یک سازمان امنیتی شناخته شده (آر اس ا) اختیار دهند تا برخی فعالیت‌های امنیتی، از جمله موارد زیر را بر عهده بگیرد: 1. تایید طرحهای امنیتی کشتی، یا اصلاحیه‌های مربوط به آن، به نیابت از مرجع دریایی؛ 2. تصدیق و صدور گواهی‌نامه مطابقت کشتیها با الزامات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه به نیابت از مرجع دریایی؛ و 3. انجام ارزیابی‌های امنیتی تسهیلات بندری مورد لزوم توسط دولت متعاهد.

همچنین هر سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است به شرکتهای کشتیرانی یا تسهیلات بندری در خصوص مسائل امنیتی، شامل ارزیابی‌های امنیتی کشتی، طرحهای امنیتی کشتی، ارزیابی‌های امنیتی تسهیلات بندری و طرحهای امنیتی تسهیلات بندری راهنمایی یا کمک ارائه نماید. این موضوع می‌تواند شامل تکمیل ارزیابی امنیتی کشتی یا طرح امنیتی کشتی، یا تکمیل ارزیابی و طرح امنیتی تسهیلات بندری باشد. اگر یک سازمان امنیتی شناخته شده چنین کاری را در رابطه با ارزیابی امنیتی کشتی یا طرح امنیتی کشتی انجام داده باشد، دیگر مجاز به تایید آن طرح امنیتی نمی‌باشد.

هنگامی که به یک سازمان امنیتی شناخته شده اختیار داده می‌شود، دولتهای متعاهد باید به کفایت و قابلیت چنین سازمانی توجه نمایند. یک سازمان امنیتی شناخته شده باید بتواند موارد زیر را اثبات کند: 1. تخصص در جوانب مربوط به امنیت؛ 2. دانش لازم در رابطه با عملیات کشتی و بندر، از جمله آگاهی از طراحی و ساخت کشتی اگر خدماتی را در رابطه با کشتیها ارائه می‌دهد و آگاهی لازم از طراحی و ساخت بندر در مواقعی که خدماتی را به تسهیلات بندری ارائه می‌دهد؛ 3. توانمندی خود در ارزیابی خطرات امنیتی احتمالی که ممکن است در طی فعالیت‌های کشتی و تسهیلات بندری حادث شوند؛ شامل فعل و انفعال کشتی/ بندر و نیز نحوه کاستن میزان این خطرات؛ 4. توانایی خود در حفظ و ارتقای مهارت‌های کارکنان خود؛ 5. توانایی خود برای وارسی (کنترل) تداوم وفاداری کارکنان خود؛ 6. توانایی خود برای اجرای اقدامات مقتضی جهت جلوگیری از افشای غیرمجاز یا دسترسی به اطلاعات حساس امنیتی؛ 7. آگاهی خود از الزامات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه و قوانین ملی و بین‌المللی مربوط و الزامات امنیتی؛ 8. آگاهی خود از تهدیدات و الگوهای امنیتی موجود؛ 9. آگاهی خود در خصوص شناسایی و کشف تسلیحات، مواد و ابزار خطرناک؛ 10. آگاهی خود در زمینه شناسایی ویژگی‌های شخصیتی و الگوهای رفتاری افرادی که احتمالا امنیت را به مخاطره می‌اندازند، بدون هیچ‌گونه تبعیض؛ 11. آگاهی خود از فنون مورد استفاده به منظور سرپیچی از اقدامات امنیتی؛ 12. آگاهی خود از تجهیزات و سامانه (سیستم) های امنیتی و مراقبتی و محدودیت‌های عملیاتی آن‌ها. هنگامی که وظایف خاصی به یک سازمان امنیتی شناخته شده محول می‌گردد، دولتهای متعاهد، از جمله مراجع دریایی، باید اطمینان حاصل کنند که آن سازمان امنیتی شناخته شده صلاحیت‌های لازم جهت انجام آن وظایف را دارا می‌باشد.

یک سازمان شناخته شده، آن طور که در مقرره (6) فصل (1) تعریف شده و الزامات مقرره (1) فصل (1 - 11) را انجام می‌دهد، ممکن است به عنوان یک سازمان امنیتی شناخته شده تعیین گردد، به شرطی که مهارت لازم در رابطه با مسائل امنیتی مندرج در بند (5 . 4) را داشته باشد.

مسوول بندر، یا لنگرگاه یا متصدی تسهیلات بندری ممکن است به عنوان سازمان امنیتی شناخته شده تعیین گردند، به شرطی که مهارت لازم در رابطه با مسائل امینتی مندرج در بند (5 . 4) را داشته باشند.

دولتهای متعاهد، در تعیین سطح امنیتی باید اطلاعات کلی و جزئی تهدید را مدنظر قرار دهند. دولتهای متعاهد باید یکی از سه سطح امنیتی قابل اعمال در مورد کشتیها و تسهیلات بندری را به شرح زیر تعیین نمایند: - سطح امنیتی 1، عادی؛ سطحی که در آن، کشتی یا تسهیلات بندری در حالت عادی فعالیت دارد؛ - سطح امنیتی 2، فوق العاده؛ سطح امنیتی قابل اعمال، مادامی که خطر وقوع یک حادثه امنیتی افزایش می‌یابد؛ و - سطح امنیتی 3، استثنائی؛ سطح قابل اعمال برای یک دوره زمانی، هنگامی که خطر وقوع حادثه امنیتی احتمال می‌رود یا قریب الوقوع است.

اعمال سطح امنیتی 3 اقدامی استثنائی است که تنها زمانی اعمال می‌شود که اطلاعات موثقی موجود است که احتمال وقوع یک حادثه می‌رود یا قریب الوقوع است. سطح امنیتی 3 باید تنها برای مدتی تعیین شود که تهدید امنیتی یا یک حادثه امنیتی حقیقی بروز می‌نماید. اگر چه سطوح امنیتی از سطح امنیتی 1 به سطح امنیتی 2 و از آن به سطح امنیتی 3 تغییر می‌یابد، این احتمال هم وجود دارد که سطح امنیتی مسقیما از سطح امنیتی 1 به سطح امنیتی 3 تغییر یابد.

در کلیه اوقات، فرمانده کشتی مسوولیت نهایی در قبال ایمنی و امنیت کشتی را بر عهده دارد. حتی در سطح امنیتی 3، فرمانده ممکن است به دنبال تشریح یا اصلاح دستورهای صادر شده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطرات مربوط به آن باشد، اگر دلایلی مبنی بر این که هرگونه پیروی از دستورها ممکن است ایمنی آن کشتی را به مخاطره اندازد، وجود داشته باشد.

مامور امنیتی شرکت کشتیرانی (سی اس ا) یا مامور امنیتی کشتی (اس اس ا) باید در اولین فرصت با مامور امنیتی تسهیلات بندری‌ای (پی اف اس ا) که کشتی قصد ورود به آن را دارد، به منظور تعیین سطح امنیتی قابل اعمال برای آن کشتی در تسهیلات بندری مربوط، ارتباط برقرار نماید. پس از برقراری تماس با کشتی، مامور امنیتی تسهیلات بندری باید به کشتی هرگونه تغییر آتی سطح امنیتی تسهیلات بندری را اطلاع دهد و هرگونه اطلاعات امنیتی مربوط را در اختیار کشتی قرار دهد.

ممکن است شرایطی وجود داشته باشد که به موجب آن، یک کشتی خاص نسبت به تسهیلات بندری‌ای که به آن وارد شده، در سطح امنیتی بالاتری فعالیت نماید، اما تحت هیچ شرایطی کشتی نمی‌تواند در سطح امنیتی پایین تری از تسهیلات بندری مذکور فعالیت نماید. اگر یک کشتی دارای سطح امنیتی بالاتری نسبت به تسهیلات بندری‌ای باشد که قصد استفاده از آن را دارد، مامور امنیتی شرکت کشتیرانی یا مامور امنیتی کشتی باید بدون معطلی مامور امنیتی تسهیلات بندری را مطلع سازد. مامور امنیتی تسهیلات بندری باید مسوولیت ارزیابی شرایط خاص را با مشاوره با مامور امنیتی شرکت کشتیرانی یا مامور امنیتی کشتی بر عهده بگیرد و در مورد اقدامات امنیتی مناسب در ارتباط با کشتی، که می‌تواند شامل تکمیل و امضای اظهارنامه امنیتی شود، توافق نماید.

دولتهای متعاهد باید نحوه اعلام سریع اطلاعات مربوط به تغییر سطوح امنیتی را مدنظر قرار دهند. مراجع دریایی ممکن است بخواهند از پیامهای «سامانه (سیستم) خدمات مخابراتی ایمنی کشتیها (ناوتکس) » یا اعلامیه‌های دریانوردی به عنوان شیوه‌ای جهت اطلاع تغییرات سطوح امنیتی کشتی، مامور امنیتی شرکت کشتیرانی و مامور امنیتی کشتی استفاده نمایند یا ممکن است بخواهند سایر شیوه‌های ارتباطی را در نظر بگیرند که سرعت و پوشش معادل یا بهتری را دارا هستند. دولتهای متعاهد باید روشهایی جهت مطلع ساختن ماموران امنیتی تسهیلات بندری از تغییرات حاصل در سطوح امنیتی تعیین نمایند. دولتهای متعاهد باید جزئیات تماس آن دسته از افرادی که لازم است از تغییرات سطوح امنیتی مطلع شوند را گردآوری و حفظ و نگهداری نمایند. در حالی که نیازی نیست سطح امنیتی به عنوان مساله حساس و خاصی درنظر گرفته شود، اما اطلاعات واقعی و پنهانی خطر می‌توانند بسیار حساس باشند. دولتهای متعاهد باید توجه خاصی به نوع و جزئیات اطلاعات ارسال شده و روشی داشته باشند که از طریق آن اطلاعات برای ماموران امنیتی کشتی، ماموران شرکت کشتیرانی و ماموران امنیتی تسهیلات بندری ارسال می‌شوند.

هنگامی که یک تسهیلات بندری، دارای طرح امنیتی تسهیلات بندری است، این موضوع باید به سازمان اطلاع داده شود و آن اطلاعات نیز باید در دسترس ماموران امنیتی کشتی و شرکت کشتیرانی قرار گیرد. به جز جزئیات مربوط به وجود چنین طرحی، سایر جزئیات مربوط به طرح امنیتی تسهیلات بندری نباید منتشر شود. دولتهای متعاهد باید ایجاد مراکز تماس مرکزی یا منطقه‌ای، یا دیگر روشهای تهیه اطلاعات روزآمد در خصوص مکانهایی که طرحهای امنیتی تسهیلات بندری برای آن‌ها وجود دارد، همراه با جزئیات تماس مامور امنیتی تسهیلات بندری ذی ربط را مدنظر قرار دهند. وجود چنین مراکز تماسی باید اطلاع داده شود. دولتهای متعاهد همچنین می‌توانند اطلاعاتی را در خصوص سازمان‌های امنیتی شناخته شده که تعیین شده‌اند تا به نیابت از دولت متعاهد عمل کنند، همراه با جزئیات مسوولیت‌های ویژه و شرایط اختیار تفویض شده به چنین سازمان‌های امنیتی شناخته شده‌ای را نیز تهیه نمایند.

چنانچه یک بندر دارای طرح امنیتی تسهیلات بندری نمی‌باشد (و بنابراین مامور امنیتی تسهیلات بندری ندارد) مراکز تماس مرکزی یا منطقه‌ای باید قادر به تعیین یک فرد مناسب و صلاحیتدار در ساحل باشند که بتواند اقدامات امنیتی مناسبی را که باید در صورت لزوم برای مدت اقامت کشتی موجود باشد، انجام دهد.

دولتهای متعاهد باید جزئیات تماس ماموران دولتی که مامور امنیتی کشتی، مامور امنیتی شرکت کشتیرانی و مامور امنیتی تسهیلات بندری بتوانند مسائل امنیتی را به آن‌ها گزارش کنند، تهیه نمایند. این ماموران دولتی باید پیش از انجام هرگونه اقدام لازم، چنین گزارش‌هایی را ارزیابی نمایند. این مسائل گزارش شده ممکن است دارای موضعی در ارتباط با اقدامات امنیتی باشد که تحت صلاحیت دولت متعاهد دیگری باشد. در این‌گونه موارد، دولتهای متعاهد باید با همتای خود در دولت متعاهد دیگر جهت بحث و مذاکره در خصوص اینکه چه اقدامات اصلاحی و جبرانی مناسب است، ارتباط برقرار کند. به همین منظور، جزئیات تماس ماموران دولتی باید به اطلاع سازمان بین‌المللی دریانوردی برسد.

دولتهای متعاهد همچنین باید اطلاعات مشخص شده در بندهای (14. 4) الی (16. 4) را بنا به درخواست دیگر، در اختیار دولتهای متعاهد قرار دهند.

دولتهای متعاهد نسبت به صدور اوراق شناسایی مناسب جهت ماموران دولتی که حق رفتن روی کشتیها یا ورود به تسهیلات بندری را در حین انجام وظایف رسمی خود دارند و تعیین روشهایی جهت تصدیق صحت و سقم چنین اوراقی ترغیب می‌گردند.

دولتهای متعاهد باید برقراری اقدامات امنیتی لازم جهت سکوهای ثابت و شناور و واحدهای حفاری متحرک فراساحلی مستقر در محل را مدنظر قرار دهند، تا آن‌ها بتوانند با کشتیهایی که ملزم به مطابقت با مفاد فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه هستند، فعل و انفعال انجام دهند. [پاورقی 1]

دولتهای متعاهد باید برقراری اقدامات امنیتی مناسبی را جهت افزایش امنیت کشتیهایی که فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه در مورد آن‌ها اعمال نمی‌گردد، در نظر بگیرند و اطمینان حاصل نمایند که مقررات امنیتی که اعمال می‌شود در مورد چنین کشتیهایی، امکان تعامل با کشتیهایی که بخش (الف) این آیین‌نامه در مورد آن‌ها اعمال می‌شود، را میّسر می‌سازد.

دولتهای متعاهد باید یک راهکار کلی در رابطه با اقدامات مقتضی موردنظر پیش‌بینی نمایند تا خطر امنیتی را در مورد کشتیهایی که در دریا، محق به برافراشتن پرچم آن‌ها هستند، کاهش دهد. آن‌ها باید توصیه‌های خاصی را در ارتباط با اقدامی که باید طبق سطوح امنیتی 1 تا 3 صورت گیرد، ارائه نمایند، اگر: 1. تغییری در سطح امنیتی قابل اعمال در مورد کشتی، هنگامی که در دریا است به وجود آمده باشد، مثلا به دلیل منطقه جغرافیایی که در آن فعالیت می‌کند یا مربوط به خود کشتی؛ و 2. هنگامی که حادثه امنیتی یا خطر مربوط به آن برای کشتی‌ای که در دریا حرکت می‌کند، وجود دارد. دولتهای متعاهد باید بهترین روشها و رویه‌ها را برای این اهداف تعیین کنند. در صورت قریب الوقوع بودن حمله، کشتی، باید با افراد مسوول پاسخگو به حوادث امنیتی در کشور صاحب پرچم ارتباط مستقیم برقرار نماید.

دولتهای متعاهد همچنین باید نقطه تماسی را جهت توصیه امنیتی برای هر کشتی‌ای تعیین نمایند که: 1. محق به برافراشتن پرچم آن‌ها است؛ یا 2. در آبهای سرزمینی آن‌ها فعالیت می‌کند یا قصد ورود خود را به آبهای سرزمینی آن‌ها اعلام کرده است.

دولتهای متعاهد باید به کشتیهایی که در آبهای سرزمینی آن‌ها فعالیت می‌کنند یا قصد خود را برای ورود به آبهای سرزمینی آن‌ها اعلام کرده‌اند، راهنمایی لازم را ارائه کنند، که می‌تواند شامل راهنمایی‌های زیر باشد: 1. تغییر یا تاخیر در سفر موردنظر خود؛ 2. دریانوردی در یک مسیر ویژه یا رفتن به سوی یک مکان خاص؛ 3. در دسترس بودن کارکنان یا تجهیزاتی که می‌تواند روی کشتی قرار بگیرد؛ 4. هماهنگ کردن زمان عبور، رسیدن به بندر یا ترک آن، به منظور میسر ساختن همراهی توسط قایقهای گشتی یا هواپیما (هواپیماهای دارای بال ثابت یا بالگرد(هلی کوپتر)) دولتهای متعاهد باید وجود هر منطقه محدودیت دار موقت را به کشتیهایی که در آبهای سرزمینی آن‌ها فعالیت می‌کنند، یا قصد ورود به آبهای سرزمینی آن‌ها را اعلام کرده‌اند، یادآوری نمایند.

دولتهای متعاهد باید به کشتیهایی که در آبهای سرزمینی آن‌ها فعالیت می‌کنند، یا قصد ورود به آبهای سرزمینی آن‌ها را اعلام کرده‌اند، پیشنهاد نمایند که جهت حفاظت از کشتی و به منظور حفاظت دیگر کشتیهایی که در نزدیکی هستند، هر اقدام امنیتی که دولت متعاهد ممکن است توصیه نماید، را فوری اجراء نمایند.

طرحهای آماده شده توسط دولتهای متعاهد جهت اهداف مندرج در بند (22. 4)، باید حاوی اطلاعاتی درخصوص نقطه تماس مناسب، که بیست و چهار ساعته در دسترس باشد، در داخل دولت متعاهد، از جمله نقطه تماس مرجع دریایی، باشد. این طرحها همچنین باید اطلاعات مربوط به شرایطی را که در آن مرجع دریایی معتقد است باید از کشورهای ساحلی مجاور کمک گرفته شود و روند برقراری ارتباط بین ماموران امنیتی تسهیلات بندری و ماموران امنیتی کشتی را در برداشته باشد.

دولتهای متعاهد، در بررسی چگونگی اجرای فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه، ممکن است یک یا چند موافقت‌نامه با یک یا چند دولت متعاهد منعقد نمایند. دامنه موافقت‌نامه، به سفرهای بین‌المللی کوتاه در مسیرهای ثابت بین تسهیلات بندری واقع درآبهای سرزمینی طرفهای موافقت‌نامه محدود می‌شود. به هنگام انعقاد موافقت‌نامه و پس از آن، دولتهای متعاهد باید با دیگر دولتهای متعاهد و مراجع دریایی که در نتایج موافقت‌نامه ذی نفع هستند، مشورت نمایند. کشتیهایی که پرچم کشوری را برافراشته‌اند که عضو موافقت‌نامه نمی‌باشد، تنها مجاز هستند که در مسیرهای ثابت تحت پوشش موافقت‌نامه فعالیت نمایند، اگر مرجع دریایی آن‌ها توافق نماید که کشتی باید با مقررات موافقت‌نامه مطابقت نماید و کشتی را ملزم به انجام چنین کاری بداند. تحت هیچ شرایطی، این موافقت‌نامه نمی‌تواند سطح امنیتی دیگر کشتیها و تسهیلات بندری را که تحت پوشش آن قرار ندارند، به مخاطره بیاندازد، و به ویژه، کلیه کشتیهای تحت پوشش این موافقت‌نامه، نمی‌توانند فعالیت‌های کشتی - با - کشتی را با کشتیهایی که تحت پوشش موافقت‌نامه نیز نیستند، انجام دهند. هرگونه فعل و انفعال عملیاتی که توسط کشتیهای تحت پوشش موافقت‌نامه صورت می‌گیرد، باید در موافقت‌نامه ذکر شود. عملکرد هر موافقت‌نامه باید به صورت مداوم وارسی (کنترل) شود و در صورت لزوم اصلاح گردد و در هر صورت باید هر پنج سال یک بار بازنگری شود.

برای برخی تسهیلات بندری خاص که فعالیت‌های محدود یا خاصی دارند، و تردد در آن‌ها کم نیست، اقدامات امنیتی مشابه آنچه در فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه ذکر شده جهت حصول اطمینان از تطابق آن‌ها، لازم به نظر می‌رسد. این موارد، خصوصا در مورد پایانه‌هایی که به کارخانه‌ها متصل هستند یا زمینهای اطراف اسکله‌ها که فعالیت مداوم ندارند، صدق می‌کند.

مرجع دریایی، در برقراری حداقل خدمه ایمن برای کشتی، باید این مطلب را مورد توجه قرار دهد 10که مقررات مربوط به حداقل خدمه ایمن که در مقرره (14) فصل (5) [پاورقی 1] ذکر شده، تنها به دریانوردی ایمن کشتی می‌پردازد. مرجع دریایی همچنین باید هرگونه بار کاری اضافی ناشی از اجرای طرح امنیتی کشتی را مدنظر قرار دهد و اطمینان حاصل کند که کشتی از خدمه کارآمد و مناسب برخوردار است. در انجام این کار، مرجع دریایی باید تصدیق نماید که کشتیها قادر هستند ساعات استراحت و دیگر اقدامات مربوط به «خستگی» که در قانون ملی ذکر شده در زمینه کلیه وظایف مربوط به کشتی که به کارکنان مختلف کشتی محول می‌شود، را انجام دهند.

مقرره (9) فصل (2 - 11)، اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی قابل اعمال در کشتیها را طبق فصل (2 - 11) شرح می‌دهد. این اقدامات به سه بخش مجزا تقسیم‌بندی می‌شود؛ وارسی (کنترل) کشتیهایی که در حال حاضر در بندر قرار دارند، وارسی (کنترل) کشتیهایی که قصد ورود به بندر دولت متعاهد دیگری را دارند، و مقررات مضاعفی که درخصوص هر دو وضعیت پیشین کاربرد دارد.

مقرره (1. 9) فصل (2 – 11)، وارسی (کنترل) کشتیها در بندر، نظامی را برای وارسی (کنترل) کشتیها در زمان توقف آن‌ها در بندر یک کشور خارجی به اجراء در می‌آورد که ماموران به‌طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد طبق آن اجازه دارند به روی کشتی بروند تا تصدیق نمایند که گواهی‌نامه‌های مورد لزوم به صورت مناسب وجود دارند. سپس چنانچه دلایل روشنی مبنی بر عدم مطابقت کشتی وجود داشته باشد، اقدامات وارسی (کنترلی) مانند بازرسی‌های مضاعف یا توقیف اتخاذ می‌شود. این نظام، نظام‌های وارسی (کنترلی) موجود را نشان می‌دهد.[پاورقی 2] مقرره (1. 9) فصل (2 - 11) از چنین نظام‌هایی ناشی می‌شود و هنگامی که ماموران به‌طور مقتضی مجاز شده دلایل روشنی مبنی بر عدم مطابقت کشتی با الزامات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه داشته باشند، اقدامات مضاعف را میّسر می‌سازد (از جمله اخراج یک کشتی از بندر به عنوان یک اقدام وارسی (کنترلی) اتخاذ می‌شود). مقرره (3. 9) فصل (2 – 11) راهکارهای حفاظتی را شرح می‌دهد که اجرای مناسب و عادلانه این اقدامات مضاعف را ترغیب می‌نماید.

مقرره (2. 9) فصل (2 – 11) شامل اقدامات وارسی (کنترلی) جهت حصول اطمینان از تطابق کشتیهایی است که قصد ورود به بندر دولت متعاهد دیگری را دارند و مفهوم کاملا متفاوتی را در رابطه با وارسی (کنترل) در فصل (2 – 11) ارائه می‌دهد که تنها در ارتباط با امنیت کاربرد دارد. به موجب این مقرره، ممکن است، پیش از اینکه کشتی وارد بندر شود، اقداماتی صورت گیرد تا امنیت به شکل بهتری تضمین شود. درست مثل مقرره (1. 9) فصل (2 – 11) به کارگیری این نظام وارسی (کنترلی) مضاعف بستگی دارد به اینکه دلایل روشنی مبنی بر عدم مطابقت کشتی با فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه وجود داشته باشد و شامل راهکارهای حفاظتی مهم در مقرره‌های (2. 2. 9)، (5 . 2 . 9) و نیز مقرره (3. 9) فصل (2 - 11) می‌شود.

دلایل روشن مبنی بر عدم مطابقت کشتی به معنی وجود شواهد یا اطلاعات موثقی است مبنی براینکه کشتی مزبور با الزامات فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه، با در نظر گرفتن راهکار مندرج در این بخش از آیین‌نامه، مطابقت ندارد. این شواهد یا اطلاعات موثق ممکن است نشات گرفته از قضاوت حرفه‌ای مامور به‌طور مقتضی مجاز شده یا مشاهدات عینی وی به هنگام تصدیق گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت کشتی یا گواهی‌نامه بین‌المللی موقت امنیت کشتی، صادره طبق بخش (الف) این آیین‌نامه (گواهی‌نامه)، یا سایر منابع باشد. حتی چنانچه گواهی‌نامه معتبری در کشتی موجود باشد، ممکن است ماموران به‌طور مقتضی مجاز شده براساس قضاوت حرفه‌ای خود، دلایل مشخصی برای باور اینکه کشتی مطابقت ندارد، داشته باشند.

نمونه‌های دلایل مشخص ممکن در مقرره‌های (1. 9) و (2. 9) فصل (2 - 11) در صورت ارتباط شامل موارد زیر می‌شود: 1. شواهد حاصل از بازبینی گواهی‌نامه مبنی بر عدم اعتبار گواهی‌نامه یا منقضی شدن آن؛ 2. شواهد یا اطلاعات موثق مبنی بر وجود نواقص جدی در تجهیزات امنیتی، مستندات یا ترتیباب مورد لزوم فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه؛ 3. دریافت یک گزارش یا شکایت، که بنا بر قضاوت شغلی مامور به‌طور مقتضی مجاز شده، حاوی اطلاعات موثقی است که صریحا نشان می‌دهد کشتی با الزامات فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه مطابقت ندارد. 4. شواهد یا مشاهدات به دست آمده توسط مامور به‌طور مقتضی مجاز شده با استفاده از قضاوت شغلی وی، مبنی بر اینکه فرمانده یا کارکنان کشتی با روشهای امنیتی مورد نیاز روی کشتی آشنایی ندارند یا نمی‌توانند رزمایش‌های (مانورهای) امنیتی مربوط به کشتی را انجام دهند یا چنین روشها یا رزمایش‌هایی (مانورهایی) انجام نشده است؛ 5. شواهد یا مشاهدات به دست آمده توسط مامور به‌طور مقتضی مجاز شده با استفاده از قضاوت شغلی وی، مبنی بر اینکه کارکنان کلیدی کشتی نمی‌توانند به نحو مناسب با دیگر کارکنان کلیدی روی کشتی که مسوولیت‌های امنیتی دارند ارتباط برقرار نمایند؛ 6. شواهد یا اطلاعات موثق دال بر اینکه کشتی، افرادی را سوار کرده و یا در یک تسهیلات بندری یا از یک کشتی دیگر، کالا یا محموله‌ای را بارگیری کرده است که آن تسهیلات بندری یا کشتی دیگر، در تضاد با فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه می‌باشند و کشتی مورد بحث اظهارنامه امنیتی را تکمیل نکرده است و اقدامات امنیتی مناسب ویژه یا مضاعفی را اتخاذ نکرده و یا از رویه‌های مناسب امنیتی مربوط به کشتی استفاده نکرده است؛ 7. شواهد یا اطلاعات موثق دال بر این که کشتی افرادی را سوار نموده یا کالا یا محموله‌ای را در یک تسهیلات بندری یا از یک منبع دیگر (به‌طور مثال یک کشتی دیگر، یا از طریق بالگرد (هلیکوپتر) بارگیری کرده است که آن تسهیلات بندری یا منبع دیگر ملزم به پیروی از فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه نمی‌باشند و کشتی مزبور اقدامات امنیتی مناسب ویژه یا مضاعف را اتخاذ نکرده یا از رویه‌های مناسب امنیتی استفاده نکرده است؛ و 8. اگر کشتی دارای گواهی‌نامه بین‌المللی موقت امنیتی کشتی باشد که به صورت متوالی و پی‌درپی صادر شده است، همآن طور که در بند (4. 19) بخش (الف) توضیح داده شده است، و چنانچه بنا بر قضاوت شغلی مامور به‌طور مقتضی مجاز شده، یکی از اهداف این کشتی یا شرکت کشتیرانی از درخواست صدور چنین گواهی‌نامه‌ای، اجتناب از تطابق کامل با فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه، بیش از مدت اولین گواهی‌نامه موقت آن طور که در بند (4. 4. 19) بخش (الف) توضیح داده شده، باشد.

مفاهیم حقوق بین‌الملل مقرره (9) فصل (2 - 11) نیز به ویژه مطرح بوده، و این مقرره باید با در نظر داشتن مقرره (4. 2) فصل (2 - 11) اجراء گردد، زیرا این امکان وجود دارد که در شرایطی اقداماتی خارج از حیطه فصل (2 - 11) انجام شود یا لازم باشد که حقوق کشتیهای تحت تاثیر واقع شده، خارج از حیطه فصل 2 - 11 مورد بررسی قرار گیرد. بنابراین مقرره (9) فصل (2 - 11) به دولتهای متعاهد در انجام اقداماتی که براساس و سازگار با حقوق بین‌الملل باشد و تضمین ایمنی و امنیت افراد، کشتیها، تسهیلات بندری و دیگر اموال در مواقعی که کشتی هر چند با فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه مطابقت دارد، همچنان یک خطر امنیتی محسوب می‌شود، لطمه‌ای وارد نمی‌نماید.

هنگامی که یک دولت متعاهد اقدامات وارسی (کنترلی) را در مورد یک کشتی به اجراء می‌گذارد، باید بدون درنگ، اطلاعات کافی را در اختیار مرجع دریایی مربوط قرار دهد تا مرجع دریایی بتواند به‌طور کامل ارتباط برقرار نماید.

هنگامی که عدم تطابق مربوط به نقص در تجهیزات یا اشتباه در مستندات باشد و منجر به توقیف آن کشتی شود و عدم تطابق را نتوان در بندر بازرسی اصلاح کرد، دولت متعاهد می‌تواند به کشتی اجازه دهد تا به بندر دیگری برود مشروط بر اینکه تمامی شرایط توافق شده بین کشورهای ساحلی و مرجع دریایی یا فرمانده برآورده شود.

مقرره (1. 2. 9) فصل (2 - 11) شامل فهرست اطلاعاتی است که دولتهای متعاهد ممکن است آن‌ها را به عنوان شرط ورود به بندر از کشتی مطالبه نمایند. یکی از اطلاعاتی که در فهرست آمده است تایید اقدامات ویژه یا مضاعفی است که کشتی در 10 بندر آخری که مراجعه کرده است، اتخاذ نموده است. مثال‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد: 1. سوابق اقدامات اتخاذ شده هنگام مراجعه به تسهیلات بندری‌ای که در قلمرو کشوری قرار گرفته است که دولت متعاهد نمی‌باشد، به ویژه اقداماتی که به‌طور طبیعی توسط تسهیلات بندری واقع در قلمرو دولتهای متعاهد صورت گرفته است؛ و 2. هر اظهارنامه امنیتی که تسهیلات بندری یا دیگر کشتیها در آن شرکت کرده‌اند.

یک مورد دیگر از اطلاعات فهرست شده که ممکن است به عنوان شرط ورود به بندر مطالبه شود، این است که تایید شود رویه‌های مناسب امنیتی در طی فعالیت کشتی با کشتی در مدت ده بار ورود قبلی کشتی به تسهیلات بندری اتخاذ شده است. معمولا نیازی به درج و ثبت جا به جایی راهنماها، مسائل گمرکی، مهاجرت، تشریفات امنیتی، سوخت‌گیری، دوبه کاری، بارگیری ملزومات و تخلیه زباله کشتی در تسهیلات بندری نیست زیرا این موارد طبیعتا در طرح امنیتی تسهیلات بندری ذکر می‌شود. نمونه اطلاعاتی که می‌تواند ارائه می‌شود به قرار زیر است: 1. سوابق اقدامات اتخاذ شده حین انجام فعالیت کشتی با کشتی، با کشتی‌ای که پرچم کشوری را برافراشته است که دولت متعاهد نمی‌باشد، به ویژه اقداماتی که به‌طور معمول توسط کشتیهایی که پرچم دولتهای متعاهد را برافراشته‌اند، صورت گرفته است؛ 2. سوابق اقدامات صورت گرفته حین انجام فعالیت کشتی با کشتی، با کشتی‌ای که پرچم دولت متعاهدی را برافراشته است اما ملزم به تطابق با مقررات فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه نمی‌باشد، به‌طور مثال یک رونوشت از گواهی‌نامه امنیتی صادره برای آن کشتی به موجب مقررات دیگر؛ و 3. در شرایطی که افراد یا کالاهای نجات یافته از دریا روی کشتی موجود باشد، کلیه اطلاعات شناسایی شده در مورد چنین افراد یا کالاهایی شامل هویت آن‌ها، در صورت شناسایی آنان و نتایج هرگونه بازرسی انجام شده به نیابت از کشتی جهت ایجاد وضعیت ایمن برای افراد نجات داده شده فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه قصد ندارد تاخیری در تحویل افراد مضطر در دریا به یک مکان امن ایجاد نماید یا از انجام چنین کاری جلوگیری نماید. تنها هدف فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه فراهم کردن اطلاعات کافی و مناسب برای کشورها به منظور حفظ تمامیت امنیتی آن‌ها می‌باشد.

نمونه‌های دیگر اطلاعات امنیتی مناسب که جهت کمک به حصول اطمینان از ایمنی و امنیت افراد، تسهیلات بندری، کشتیها و سایر دارایی‌ها به عنوان شرط ورود به بندر مورد نیاز است به قرار زیر است: 1. اطلاعات موجود در ثبت خلاصه تاریخچه مستمر کشتی؛ 2. موقعیت مکانی کشتی در زمان گزارش دهی؛ 3. زمان تقریبی ورود کشتی به بندر؛ 4. فهرست کارکنان کشتی (خدمه)؛ 5. توضیحات کلی در مورد کالاهای روی کشتی؛ 6. فهرست مسافرین؛ و 7. اطلاعات مورد لزومی که طبق مقرره (5) فصل (2 - 11) باید همراه باشد.

مقرره (5. 2. 9) فصل (2 - 11) به فرمانده کشتی اجازه می‌دهد که به محض اطلاع از این که کشور صاحب بندر یا کشور ساحلی اقدامات وارسی (کنترلی) را طبق مقرره (2. 9) فصل (2 - 11) اعمال می‌نماید، قصد خود را مبنی بر ورود کشتی به بندر، بازپس بگیرد. اگر فرمانده قصد خود را بازپس بگیرد، مقرره (9) فصل (2 - 11) به هیچ وجه اعمال نمی‌شود و هرگونه اقدام دیگری که صورت می‌گیرد باید بر مبنا و طبق حقوق بین‌الملل باشد.

در کلیه موارد، هنگامی که از ورود کشتی ممانعت به عمل می‌آید یا کشتی از بندری اخراج می‌شود، کلیه حقایق شناخته شده باید به اطلاع مسوولان کشورهای ذی ربط برسد. این اطلاعات باید حاوی موارد زیر باشد، اگر شناخته شود: 1. نام کشتی، پرچم آن، شماره شناسایی کشتی، علامت خطاب، نوع کشتی و کالا؛ 2. دلیل عدم پذیرش جهت ورود یا اخراج از بندر یا مناطق بندری؛ 3. چنانچه مربوط باشد، ماهیت هرگونه عدم تطابق امنیتی؛ 4. چنانچه مربوط باشد، جزئیات هرگونه تلاش صورت گرفته جهت رفع عدم تطابق، از جمله هرگونه شرایط وضع شده به کشتی جهت سفر؛ 5. بندر (های) پیشین که به آن مراجعه کرده است و بنادری که اعلام نموده به آن‌ها مراجعه خواهد نمود؛ 6. زمان عزیمت کشتی و زمان احتمالی تخمین زده شده ورود کشتی به آن بنادر؛ 7. هر دستور داده شده به کشتی، به‌طور مثال: گزارش دهی در طول مسیر آن؛ 8. اطلاعات موجود در مورد سطح امنیتی‌ای که کشتی در وضعیت فعلی در آن فعالیت می‌نماید؛ 9. اطلاعات مربوط به ارتباطاتی که کشور صاحب بندر با مرجع دریایی داشته است؛ 10. نقطه تماس کشور صاحب بندری که به منظور جمع‌آوری اطلاعات بیشتر، گزارش تهیه می‌نماید؛ 11. فهرست خدمه و 12. سایر اطلاعات مربوط.

کشورهای ذی ربط جهت ارسال اطلاعات، شامل آن کشورهایی می‌شود که در مسیر پیش‌بینی شده کشتی تا بندر بعدی قرار دارند، به ویژه اگر کشتی قصد داشته باشد که وارد آبهای سرزمینی آن کشور ساحلی شود. دیگر کشورهای ذی ربط شامل کشورهای صاحب بندری می‌شود که کشتی پیشتر به آن‌ها مراجعه کرده است، به این ترتیب امکان دست‌یابی به اطلاعات بیشتر میسر می‌شود و مسائل امنیتی مربوط به بنادر قبلی قابل حل خواهد بود.

به هنگام اعمال اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی، ماموران به‌طور مقتضی مجاز شده باید اطمینان حاصل نمایند که هرگونه اقدامات یا مراحل اعمال شده مناسب هستند. این قبیل اقدامات یا مراحل، باید منطقی بوده و از حداقل سختگیری و زمان لازم جهت رفع یا کاهش عدم تطابق برخوردار باشد.

واژه «تاخیر» در مقرره (1. 5 . 3. 9) نیز به شرایطی اشاره می‌کند که متعاقب اقدامات انجام شده به موجب این مقرره، به کشتی مزبور بی‌دلیل اجازه ورود به بندر داده نمی‌شود یا کشتی بدون دلیل از بندر اخراج می‌گردد. کشتیهای غیرمعاهده‌ای (غیرکنوانسیونی) (کشتیهایی که اندازه آن‌ها زیر حد استاندارد معاهده (کنوانسیون) باشد)

در رابطه با کشتیهایی که پرچم کشوری را برافراشته‌اند که جزء دولت متعاهد معاهده (کنوانسیون) نمی‌باشد و عضو تشریفات (پروتکل) سولاس 1988 (1367) [پاورقی 1] نیز نمی‌باشد، دولتهای متعاهد نباید رفتار مساعدتری با چنین کشتیهایی داشته باشند. در نتیجه الزامات مقرره (9) فصل (2 - 11) و راهکار مندرج در این بخش از آیین‌نامه باید در مورد آن کشتیها اعمال گردد.

کشتیهای غیرمعاهده‌ای (غیرکنوانسیونی) نیز تحت اقداماتی قرار می‌گیرند که از طریق آن‌ها امنیت کشورها حفظ می‌شود. این اقدامات باید با توجه کافی به الزامات فصل 2 - 11 و راهکار مندرج در این بخش از آیین‌نامه اتخاذ شود.

اظهارنامه امنیتی

اظهارنامه امنیتی (دی ا اس) باید زمانی تکمیل شود که دولت متعاهد تسهیلات بندری یا یک کشتی انجام آن را لازم بداند.

ممکن است نتایج حاصل از ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری (پی اف اس‌ای)، لزوم اظهارنامه امنیتی را روشن سازد و دلایل و شرایطی که برای آن، چنین اظهارنامه امنیتی لازم است باید در طرح امنیتی تسهیلات بندری (پی اف اس پی) ذکر گردد.

لزوم اظهارنامه امنیتی ممکن است توسط مرجع دریایی برای کشتیهایی که محق به برافراشتن پرچم آن هستند یا در نتیجه ارزیابی امنیتی کشتی مشخص شود و باید در طرح امنیتی کشتی ذکر شود.

احتمال دارد که تکمیل اظهارنامه امنیتی در سطوح امنیتی بالاتر درخواست شود؛ هنگامی که یک کشتی از سطح امنیتی بالاتری نسبت به تسهیلات بندری یا کشتی دیگری که با آن تعامل دارد برخوردار باشد و نیز در هنگام فعل و انفعال کشتی/ بندر یا فعالیت‌های کشتی با کشتی که به دلایل خاص آن کشتی از قبیل بار یا مسافران آن و یا شرایط موجود در تسهیلات بندری یا ترکیبی از تمامی این عوامل، خطر زیادی را برای اشخاص، دارایی‌ها و محیط زیست ایجاد می‌نماید.

چنانچه یک کشتی یا یک مرجع دریایی به نیابت از کشتیهایی که محق به برافراشتن پرچم آن هستند تکمیل اظهارنامه امنیتی را درخواست می‌کنند، مامور امنیتی تسهیلات بندری (پی اف اس ا) یا مامور امنیتی کشتی (اس اس ا) باید چنین درخواستی را تایید کرده و در رابطه با اقدامات امنیتی مناسب بحث و گفتگو نمایند.

همچنین، مامور امنیتی تسهیلات بندری می‌تواند پیش از تعامل کشتی/ بندر که در طرح امنیتی تایید شده تسهیلات بندری ذکرشده، به عنوان یک موضوع قابل توجه، اظهارنامه امنیتی را درخواست نماید. مثال‌ها ممکن است شامل سوار یا پیاده کردن مسافران، نقل و انتقال، بارگیری یا تخلیه کالاهای خطرناک یا مواد خطرآفرین باشد. ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری همچنین ممکن است تسهیلاتی را در مناطق پرجمعیت و یا در مجاورت آن و یا فعالیت‌های مهم اقتصادی را مشخص نماید که مستلزم اظهارنامه امنیتی هستند.

هدف اصلی از اظهارنامه امنیتی حصول اطمینان از این امر است که کشتی با تسهیلات بندری و یا با دیگر کشتیهایی که با آن‌ها فعالیت متقابل دارد، در مورد اقدامات امنیتی مربوط که هر یک طبق مقررات طرحهای امنیتی تایید شده خود اتخاذ می‌نمایند، به توافق رسیده‌اند.

اظهارنامه مورد توافق باید هم توسط تسهیلات بندری و هم کشتی (کشتیها)، - امضاء و تاریخ زده شود، تا در صورت اجراء مطابقت آن‌ها را با فصل (2 – 11) یا بخش (الف) این آیین‌نامه نشان دهد و باید شامل مدت اعتبار، سطح یا سطوح امنیتی مربوط و جزئیات تماس مربوط باشد.

تغییر در سطح امنیتی ممکن است منجر به تکمیل یک اظهارنامه جدید یا بازنگری شده شود.

اظهارنامه امنیتی باید به زبان انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیولی یا در صورت امکان، به زبان مشترک بین تسهیلات بندری و کشتی یا کشتیها، تکمیل شود.

یک نمونه از اظهارنامه امنیتی در پیوست (1) این بخش از آیین‌نامه ارائه شده است. این نمونه مربوط به اظهارنامه بین یک کشتی و یک تسهیلات بندری است. اگر قرار است که اظهارنامه امنیتی برای دو کشتی تکمیل گردد، این نمونه باید به صورت مناسب اصلاح گردد.

تعهدات شرکت کشتیرانی

مقرره (5) فصل (2 – 11) از شرکت کشتیرانی می‌خواهد تا اطلاعاتی را در اختیار فرمانده کشتی قرار دهد تا وی بتواند الزامات شرکت کشتیرانی را طبق مفاد آن مقرره برآورده سازد. این اطلاعات موارد زیر را در بر می‌گیرد: 1. طرفهای مسوول تعیین کارکنان عرشه، مانند شرکت‌های مدیریت کشتی، نمایندگان به کارگماری خدمه، پیمانکاران، و صاحب امتیازان (به‌طور مثال خرده فروش‌ها، کازینوها و غیره)؛ 2. طرفهای مسوول تصمیم‌گیری در خصوص به کارگیری کشتی مثل اجاره‌کننده (اجاره‌کنندگان) کشتی بر اساس مدت زمان یا به صورت دربست یا دیگر نهادهایی که چنین صلاحیتی دارند؛ و 3. در مواردی که کشتی تحت شرایط قرارداد اجاره به کار گرفته می‌شود، جزئیات تماس طرفهای قرارداد شامل جزئیات مدت قرارداد یا جزئیات اجاره‌کنندگان آن؛

طبق مقرره (5) فصل (2 – 11) شرکت کشتیرانی متعهد می‌باشد که این اطلاعات را هنگامی که تغییراتی ایجاد می‌شود به روز نموده و آن‌ها را نگهداری کند.

این اطلاعات باید به زبان انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیولی باشد.

در رابطه با کشتیهای ساخته شده پیش از اول جولای 2004 (11/4/1383) این اطلاعات باید نشانگر شرایط حقیقی در آن تاریخ باشد.

در رابطه با کشتیهای ساخته شده در تاریخ اول جولای 2004 (11/4/1383) یا پس از آن و برای کشتیهای ساخته شده پیش از اول جولای 2004 (11/4/1383) که در تاریخ اول جولای (11 تیر) هنوز خدمات دهی خود را آغاز نکرده‌اند، اطلاعات مزبور باید از زمان به خدمت‌گیری مجدد کشتی تهیه شود و باید شرایط حقیقی در آن تاریخ را نشان دهد.

چنانچه یک کشتی پس از اول جولای 2004 (11/4/1383)، از خدمت‌دهی خارج شود، اطلاعات مذکور باید از تاریخ به خدمت‌گیری مجدد کشتی تهیه شود و باید نشانگر شرایط حقیقی در آن تاریخ باشد.

نیازی به نگهداری اطلاعات تهیه شده پیشین که ربطی به شرایط حقیقی در آن تاریخ ندارد، روی کشتی نمی‌باشد.

هنگامی که مسوولیت فعالیت یک کشتی به یک شرکت کشتیرانی دیگر محول می‌شود، نیازی به نگهداری اطلاعات مربوط به شرکت کشتیرانی‌ای که کشتی را اداره می‌کرده است، روی کشتی وجود ندارد. به علاوه، راهکارهای مربوط دیگر در قسمت‌های (8)، (9) و (13) ارائه شده است.

امنیت کشتی راهکار مربوط در قسمت‌های (8)، (9) و (13) ارائه شده است.

ارزیابی امنیتی کشتی

مامور امنیتی شرکت (سی اس ا) مسوول حصول اطمینان از انجام ارزیابی امنیتی کشتی (اس اس‌ای) برای هر یک از کشتیهای ناوگان شرکت مذکور می‌باشد که ملزم به رعایت مقررات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه می‌باشند و مسوولیت انجام این کار به عهده مامور امنیتی شرکت (سی اس ا) می‌باشد. اگرچه مامور امنیتی شرکت نیازی نیست لزوما کلیه وظایف محوله مربوط به سمت خود را شخصا انجام دهد، مسوولیت نهائی حصول اطمینان از صحت انجام آن‌ها بر عهده شخص مامور امنیتی شرکت خواهد بود.

پیش از شروع ارزیابی امنیتی کشتی، مامور امنیتی شرکت باید مطمئن شود که از اطلاعات موجود مربوط به ارزیابی خطر برای بنادری که کشتی به آن‌ها مراجعه خواهد کرد یا در آن‌ها مسافرین پیاده یا سوار می‌شوند و اطلاعات مربوط به تسهیلات بندری و اقدامات حفاظتی آن‌ها، بهره برداری صورت گرفته است. مامور امنیتی شرکت باید گزارش‌های پیشین در مورد نیازهای امنیتی مشابه را مطالعه نماید. در صورت امکان، مامور امنیتی شرکت باید با افراد ذی ربط روی کشتی و تسهیلات بندری ملاقات نموده و در مورد اهداف و شیوه‌های ارزیابی بحث و گفتگو نماید. مامور امنیتی شرکت باید تابع راهنمایی‌های خاصی باشد که توسط دولتهای متعاهد پیشنهاد می‌شود.

ارزیابی امنیتی کشتی باید موارد زیر را روی کشتی یا داخل کشتی مورد توجه قرار دهد: 1. امنیت فیزیکی؛ 2. یکپارچگی ساختاری؛ 3. نظام‌های حفاظت از کارکنان؛ 4. سیاست‌های شکلی؛ 5. سامانه‌های رادیویی و مخابراتی، شامل سامانه‌ها و شبکه‌های رایانه‌ای (کامپیوتری)؛ و 6. دیگر مکانهایی که در صورت آسیب دیدگی و یا استفاده جهت مشاهده غیرمجاز، خطری برای افراد، اموال یا عملیات روی کشتی یا درون تسهیلات بندری ایجاد می‌نمایند.

افرادی که در انجام ارزیابی امنیتی کشتی شرکت می‌نمایند باید قادر باشند در موارد زیر کمکهای کارشناسانه ارائه دهند: 1. شناخت الگوها و تهدیدهای امنیتی موجود؛ 2. شناسایی و کشف تسلیحات، مواد و ابزار خطرناک؛ 3. شناسایی الگوهای شخصیتی یا رفتاری افرادی که احتمالا امنیت را به مخاطره می‌اندازند، بدون هیچ‌گونه تبعیض؛ 4. شیوه‌های مورد استفاده جهت سرپیچی از اقدامات امنیتی؛ 5. روشهای مورد استفاده جهت ایجاد یک حادثه امنیتی؛ 6. تاثیرات انفجار در تجهیزات و سازه‌های کشتی؛ 7. امنیت کشتی؛ 8. فعالیت‌های تجاری متقابل کشتی/ بندر؛ 9. برنامه‌ریزی پیش آمدهای محتمل الوقوع و آمادگی و واکنش در مواقع اضطراری؛ 10. امنیت فیزیکی؛ 11. سامانه‌های رادیویی و مخابراتی، شامل سامانه‌ها و شبکه‌های رایانه‌ای (کامپیوتری)؛ 12. مهندسی دریایی؛ و 13. فعالیت‌های کشتی و بندر.

مامور امنیتی شرکت باید اطلاعات مورد نیاز جهت انجام ارزیابی را جمع‌آوری نموده و ثبت نماید که شامل موارد زیر می‌باشد: 1. طرح کلی کشتی؛ 2. مناطقی که باید دسترسی به آن‌ها محدود شود، از قبیل پل فرماندهی، موتورخانه گروه (الف)، دیگر ایستگاههای وارسی (کنترلی) آن طور که در فصل (2 – 2) ذکر شده است و غیره؛ 3. موقعیت و عملکرد هر یک از نقاط دسترسی حقیقی یا احتمالی به کشتی؛ 4. تغییرات جزر و مدی که ممکن است در میزان آسیب‌پذیری یا امنیت کشتی تاثیر بگذارد؛ 5. محل انبار کالا و نحوه چیدن کالا؛ 6. محل مخازن کشتی و مکان ذخیره تجهیزات نگهداری اساسی کشتی؛ 7. مکان‌هایی که بار بدون همراه در آن نگهداری می‌شوند؛ 8. تجهیزات وضعیت اضطراری و آماده باش موجود جهت ارائه خدمات ضروری؛ 9. تعداد کارکنان کشتی، وظایف امنیتی موجود و فعالیت‌های موجود و مربوط به الزامات آموزشی شرکت؛ 10. تجهیزات ایمنی و امنیتی موجود جهت حفاظت از مسافران و کارکنان کشتی؛ 11. مسیرهای فرار و تخلیه و ایستگاههای تجمع که باید جهت اطمینان از تخلیه اضطراری ایمن و منظم از کشتی ایجاد شوند؛ 12. توافق‌های موجود با شرکتهای امنیتی خصوصی که خدمات امنیتی درون کشتی و درون آبی را ارائه می‌کنند؛ و 13. اقدامات و راهکارهای امنیتی در حال اجراء، از جمله بازرسی‌ها و روشهای وارسی (کنترلی)، سامانه‌های شناسایی، تجهیزات نظارتی و مراقبتی، اوراق شناسایی کارکنان، سامانه‌های ارتباطی، زنگهای اعلام خطر، روشنایی، وارسی (کنترل) دسترسی و دیگر سامانه (سیستم) های مقتضی.

ارزیابی امنیتی کشتی باید هر یک از نقاط دسترسی شناسایی شده، مانند عرشه‌های آزاد (روباز) را مورد سنجش قرار دهد و امکان استفاده از آن را توسط افرادی که قصد نقض امنیت دارند، ارزیابی نماید. این امر شامل نقاط دسترسی جهت افرادی که دسترسی قانونی دارند و همچنین افرادی که در صدد ورود غیرمجاز هستند می‌شود.

ارزیابی امنیتی کشتی باید تداوم ارتباط اقدامات امنیتی موجود، راهکارها، رویه‌ها و عملکردها را در هر دو شرایط معمول و اضطراری بررسی نماید و باید یک راهکار امنیتی که شامل موارد زیر باشد، تعیین نماید: 1. مناطق محدودیت دار؛ 2. شیوه‌های واکنش در برابر آتش یا دیگر شرایط اضطراری؛ 3. سطح نظارت بر کارکنان کشتی، مسافران، بازدید‌کنندگان، فروشندگان، فن ورز (تکنسین) های تعمیراتی، کارگران عرشه و غیره؛ 4. تعداد و کارآمدی گشتهای امنیتی؛ 5. سامانه‌های وارسی (کنترل) دسترسی شامل سامانه (سیستم) های شناسایی؛ 6. سامانه‌ها و شیوه‌های ارتباطات امنیتی؛ 7. دربهای امنیتی، حصارها و روشنایی؛ و 8. سامانه‌ها و تجهیزات امنیتی و نظارتی، اگر موجود باشد.

ارزیابی امنیتی کشتی باید افراد، فعالیت‌ها، خدمات و عملیاتی که حفاظت از آن‌ها اهمیت دارد را مورد توجه قرار دهد، از جمله: 1. کارکنان کشتی؛ 2. مسافران، بازدید‌کنندگان، فروشندگان، فن ورز (تکنسین) های تعمیراتی، کارکنان تسهیلات بندری و غیره؛ 3. توانایی حفظ ناوبری ایمن و واکنش در شرایط اضطراری؛ 4. بار، به ویژه کالاهای خطرناک یا مواد خطرآفرین؛ 5. انبارهای کشتی؛ 6. سامانه‌ها و تجهیزات ارتباطات امنیتی، اگر موجود باشد؛ و 7. سامانه‌ها و تجهیزات امنیتی نظارتی اگر موجود باشد.

ارزیابی امنیتی کشتی باید کلیه خطرات احتمالی، شامل انواع حوادث امنیتی زیر را مدنظر قرار دهد: 1. هرگونه آسیب یا تخریب وارده به کشتی یا تسهیلات بندری، به‌طور مثال: به‌وسیله وسایل انفجاری، ایجاد حریق عمدی، خراب کاری، یا کارشکنی؛ 2. ربودن یا تصرف کشتی یا افراد روی آن؛ 3. دستکاری محموله، تجهیزات یا سامانه‌های ضروری کشتی یا انبارهای آن؛ 4. دسترسی یا استفاده غیرمجاز، از جمله حضور مسافران قاچاق؛ 5. قاچاق اسلحه یا تجهیزات، شامل سلاحهای کشتار جمعی؛ 6. استفاده از کشتی جهت حمل افرادی که قصد ایجاد حادثه امنیتی دارند و یا حمل تجهیزات آنان توسط کشتی؛ 7. استفاده از خود کشتی به عنوان یک حربه یا به عنوان وسیله‌ای جهت ایجاد خسارت یا تخریب؛ 8. حمله به کشتی از سوی دریا هنگامی که کشتی در اسکله یا لنگرگاه است؛ و 9. حمله به کشتی مادامی که در دریا است.

ارزیابی امنیتی کشتی باید تمامی آسیب‌پذیری‌های ممکن، از جمله موارد زیر را مدنظر قرار دهد: 1. تضاد بین اقدامات امنیتی و اقدامات ایمنی؛ 2. تضاد بین وظایف روی کشتی و وظایف امنیتی؛ 3. وظایف مراقب و نگهبانی، تعداد کارکنان کشتی به ویژه پیامدهای مربوط به خستگی، میزان هوشیاری و نحوه عملکرد خدمه؛ 4. هرگونه نقص شناسایی شده در آموزش‌های امنیتی؛ 5. هرگونه تجهیزات و سامانه‌های امنیتی، از جمله سامانه‌های ارتباطی.

مامور امنیتی شرکت و مامور امنیتی کشتی باید همیشه نسبت به تاثیر اقدامات امنیتی بر کارکنان کشتی که به مدت طولانی در کشتی می‌مانند توجه داشته باشند. به هنگام تدوین اقدامات امنیتی، باید توجه خاصی به راحتی، آسایش و حریم شخصی کارکنان کشتی و توانایی حفظ کارآمدی آن‌ها در مدتهای طولانی مبذول شود.

به محض تکمیل ارزیابی امنیتی کشتی، باید گزارشی تهیه شود، شامل خلاصه‌ای از نحوه انجام ارزیابی، شرحی از هر آسیب‌پذیری شناسایی شده در طی ارزیابی و شرحی از اقدامات متقابلی که ممکن است در ارتباط با هر آسیب‌پذیری مورد استفاده قرار گیرد. گزارش مزبور باید از دسترسی غیرمجاز یا افشاء محافظت شود.

اگر ارزیابی امنیتی کشتی توسط شرکت کشتیرانی صورت نگیرد، گزارش ارزیابی امنیتی کشتی باید توسط مامور امنیتی شرکت بازنگری شده و تایید گردد.

بازرسی امنیتی در محل، جزء لاینفک هر ارزیابی امنیتی کشتی می‌باشد. بازرسی امنیتی در محل باید اقدامات حفاظتی موجود روی کشتی، روشها و فعالیت‌ها را جهت اهداف زیر ارزیابی نموده و محک بزند: 1. حصول اطمینان از انجام کلیه وظایف امنیتی کشتی؛ 2. وارسی (کنترل) مناطق محدودیت دار به منظور حصول اطمینان از اینکه تنها افراد مجاز حق دسترسی دارند؛ 3. وارسی (کنترل) دسترسی به کشتی شامل هرگونه سامانه‌های شناسایی؛ 4. نظارت بر مناطق عرشه و اطراف کشتی؛ 5. وارسی (کنترل) سوار شدن افراد و وسایل شخصی آن‌ها (بارهای با همراه و بدون همراه و وسایل شخصی کارکنان کشتی)؛ 6. نظارت بر جا به جایی کالا و تحویل مایحتاج کشتی؛ و 7. حصول اطمینان از در دسترس بودن آسان ارتباطات، اطلاعات و تجهیزات امنیتی کشتی.

طرح امنیتی کشتی

مامور امنیتی شرکت (سی اس ا) مسوول حصول اطمینان از تهیه طرح امنیتی کشتی (اس اس پی) و ارائه آن جهت تایید می‌باشد. مفاد هر طرح امنیتی کشتی بسته به نوع کشتیهایی که تحت پوشش قرار می‌دهد، متفاوت می‌باشد. ارزیابی امنیتی کشتی، ویژگی‌های خاص یک کشتی و تهدیدات احتمالی و آسیب‌پذیری‌ها را مشخص خواهد نمود. برای تهیه طرح امنیتی کشتی، لازم است که به تفصیل به این ویژگی‌ها پرداخته شود. مراجع دریایی ممکن است در مورد تهیه و مفاد طرح امنیتی کشتی توصیه‌ای را ارائه نمایند.

کلیه طرحهای امنیتی کشتی باید موارد زیر را ارائه دهد: 1. جزئیات ساختار سازمانی امنیت کشتی؛ 2. جزئیات ارتباطات کشتی با شرکت کشتیرانی، تسهیلات بندری یا دیگر کشتیها و مسوولان ذی ربطی که دارای مسوولیت امنیتی هستند؛ 3. جزئیات مربوط به سامانه‌های ارتباطی جهت برقراری ارتباط مداوم و موثر در داخل کشتی و بین کشتی با سایرین، از جمله تسهیلات بندری؛ 4. جزئیات اقدامات امنیتی پایه در سطح امنیتی 1، شامل اقدامات عملیاتی و فیزیکی که همواره اجراء می‌شوند؛ 5. جزئیات اقدامات امنیتی مضاعف که به کشتی اجازه می‌دهد بدون تاخیر به سطح امنیتی 2 و در صورت لزوم به سطح امنیتی 3 ارتقاء پیدا نماید؛ و 6. آمادگی جهت بازنگری یا ممیزی مداوم طرح امنیتی کشتی و اصلاح آن با توجه به تجارب یا تغییر شرایط؛ و 7. تشریفات گزارش دهی تفصیلی به نقاط تماس دولتهای متعاهد ذی ربط.

تهیه یک طرح امنیتی کارآمد برای کشتی، باید بر اساس یک ارزیابی کلی از کلیه مسائلی باشد که به امنیت کشتی مربوط می‌شود به ویژه شامل یک ارزیابی همه جانبه از ویژگی‌های فیزیکی و عملیاتی هر کشتی، از قبیل طرح سفر هر کشتی.

کلیه طرحهای امنیتی کشتی باید توسط مرجع دریایی یا به نیابت از آن تایید شود. اگر مرجع دریایی از یک سازمان امنیتی شناخته شده (آر اس ا) جهت بازنگری یا تایید طرح امنیتی کشتی استفاده می‌کند، سازمان امنیتی مزبور نباید با هر سازمان امنیتی شناخته شده دیگری که طرح امنیتی را تهیه کرده یا در تهیه آن همکاری نموده است، ارتباط برقرار نماید.

ماموران امنیتی شرکت و ماموران امنیتی کشتی باید راهکارهایی جهت انجام امور زیر تدوین نمایند: 1. ارزیابی تداوم کارآیی طرح امنیتی کشتی؛ و 2. تهیه اصلاحیه‌های طرح امنیتی، پس از تایید آن.

اقدامات امنیتی مندرج در طرح امنیتی کشتی، باید در زمان تصدیق اولیه جهت تطابق کشتی با الزامات فصل (2 – 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه اجراء گردد. در غیر این صورت، نمی‌توان گواهی‌نامه بین‌المللی امنیت مورد نیاز کشتی را برای کشتی مزبور صادر کرد. اگر متعاقبا هرگونه نقصی در تجهیزات یا سامانه‌های امنیتی ایجاد شود یا به هر دلیلی وقفه‌ای در یک اقدام امنیتی صورت گیرد، باید تدابیر امنیتی معادل و موقتی اتخاذ شود و به مرجع دریایی اطلاع داده شود و به تایید آن برسد.

علاوه بر راهکار مندرج در بند (2. 9)، طرح امنیتی کشتی باید موارد زیر که به کلیه سطوح امنیتی مربوط می‌شود را تعیین نماید: 1. وظایف و مسوولیت‌های کلیه کارکنان روی کشتی که دارای وظایف امنیتی هستند؛ 2. روشها یا حفاظت‌های لازم جهت میسر نمودن حفظ ارتباطات مداوم در کلیه اوقات؛ 3. روشهای مورد نیاز جهت ارزیابی تداوم کارآیی رویه‌های امنیتی و هرگونه تجهیزات و سامانه‌های نظارتی و امنیتی، از قبیل روشهای تشخیص نقص یا درست کار نکردن تجهیزات یا سامانه‌ها و روشهای واکنش در برابر آن‌ها؛ 4. روشها و تشریفات حفاظت از اطلاعات حساس امنیتی که به شکل کاغذی یا به صورت الکترونیکی نگهداری می‌شوند؛ 5. نوع سامانه‌ها و تجهیزات مراقبتی و امنیتی و الزامات مربوط به نگهداری آن‌ها، چنانچه موجود باشد؛ 6. روشهای حصول اطمینان از ارائه به موقع و ارزیابی گزارش‌های مربوط به موارد احتمالی نقض امنیت یا مسائل امنیتی؛ و 7. روشهای تهیه، حفظ و نگهداری، و روزآمد‌سازی فهرست موجودی کالاهای خطرناک یا مواد خطرآفرین موجود در کشتی، از جمله محل آن‌ها.

مابقی بخش (9) به‌طور ویژه به اقدامات امنیتی می‌پردازد که در هر سطح امنیتی ممکن است اتخاذ گردد که شامل موارد زیر می‌باشد: 1. دسترسی کارکنان کشتی، مسافران، بازدید‌کنندگان و غیره به کشتی؛ 2. مناطق محدودیت دار روی کشتی؛ 3. جا به جایی کالا؛ 4. تحویل مایحتاج کشتی؛ 5. جا به جایی بار بدون همراه؛ و 6. نظارت بر امنیت کشتی. دسترسی به کشتی

طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی را تعیین نماید که کلیه روشهای دسترسی به کشتی را که در ارزیابی امنیتی کشتی مشخص شده است، پوشش می‌دهد و باید شامل موارد زیر باشد: 1. نردبان‌های دسترسی؛ 2. پله‌های ورودی به کشتی؛ 3. پلکان‌های متحرک؛ 4. دربها، روزنه‌های جانبی، پنجره‌ها و دریچه‌ها؛ 5. طنابهای مهار کشتی و زنجیرهای لنگر؛ و 6. جرثقیل‌ها و چرخ دنده‌های بالا برنده.

برای هر یک از این موارد، طرح امنیتی کشتی باید مکانهای مناسبی را مشخص کند، برای وقتی که محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های دسترسی در هر سطح امنیتی اعمال می‌گردد برای هر سطح امنیتی، در طرح امنیتی کشتی باید نوع محدودیت یا ممنوعیت قابل اعمال و روش اجرای آن ذکر شود.

طرح امنیتی کشتی باید برای هر سطح امنیتی، راههای شناسایی لازم جهت اجازه دسترسی به کشتی و ماندن افراد در کشتی بدون بروز هرگونه مشکلی را تعیین نماید. این کار احتمالا مستلزم تهیه سامانه تعیین هویت مناسب جهت تعیین هویت دائم کارکنان کشتی و موقتی جهت بازدید‌کنندگان از کشتی می‌باشد. هر سامانه تعیین هویت باید در صورت عملی بودن انجام این کار با سامانه قابل اعمال در تسهیلات بندری هماهنگ باشد. مسافران باید بتوانند هویت خود را با ارائه کارتهای عبور و مرور، بلیت و غیره اثبات نمایند اما نباید به آن‌ها اجازه داده شود که بدون نظارت به مناطق محدودیت دار دسترسی پیدا کنند. طرح امنیتی کشتی باید مقرراتی را جهت حصول اطمینان از اینکه سامانه‌های تعیین هویت به‌طور منظم روزآمد می‌شوند وضع نموده و اطمینان حاصل کند که استفاده ناصحیح از رویه‌ها منجر به اعمال اقدامات کیفری می‌شود.

افرادی که مایل نیستند یا نمی‌توانند هویت خود را اثبات کنند و یا هدف از ورود خود را هنگامی که از آن‌ها درخواست می‌شود، بیان نمایند، باید از دسترسی به کشتی محروم شده و تلاش آن‌ها جهت دسترسی باید در صورت لزوم، به ماموران امنیتی کشتی، ماموران امنیتی شرکت، مامور امنیتی تسهیلات بندری (پی اف اس ا) و نیز مقامهای محلی یا ملی که مسوولیت‌های امنیتی دارند گزارش شود.

طرح امنیتی کشتی باید تعداد اعمال هرگونه وارسی (کنترل) دسترسی را مشخص نماید. به ویژه وقتی که این وارسی‌ها (کنترل) ها به صورت تصادفی و یا در برخی مواقع اعمال می‌شوند.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی جهت وارسی (کنترل) دسترسی به کشتی را هنگامی که موارد زیر اعمال می‌گردد، مشخص نماید: 1. بررسی هویت کلیه افرادی که قصد سوار شدن به کشتی را دارند و تایید دلایل آن‌ها برای انجام چنین کاری، با بازرسی به‌طور مثال: بازرسی دستورالعمل‌های پا گذاشتن به کشتی، بلیت مسافران، اجازه نامه‌های عبور و مرور، دستورهای کار و غیره؛ 2. با ارتباط با تسهیلات بندری، کشتی باید اطمینان حاصل کند که مناطق ایمن مشخص شده که در آنجا بازدید و بازرسی افراد چمدان‌ها (شامل ساک‌های دستی)، لوازم شخصی افراد، وسائط نقلیه و محتویات آن‌ها صورت می‌گیرد ایجاد شده است؛ 3. با ارتباط با تسهیلات بندری، کشتی باید اطمینان حاصل کند که وسائط نقلیه‌ای که برای بارگیری روی خودروبرها، کشتیهای رورو و دیگر کشتیهای مسافری در نظر گرفته شده‌اند، پیش از بارگیری، طبق تعداد دفعات مورد لزوم و مندرج در طرح امنیتی کشتی، مورد بازرسی قرار گرفته‌اند؛ 4. جدا کردن افراد بازرسی شده و وسایل شخصی آن‌ها از افراد بازرسی نشده و وسایل شخصی آن‌ها؛ 5. جدا کردن مسافرانی که قصد سوار شدن به کشتی را دارند و مسافرانی که قصد خروج از کشتی را دارند؛ 6. شناسایی نقاط دسترسی که باید محافظت شوند و حضور در آن مناطق، جهت جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به آن‌ها؛ 7. حفاظت از دسترسی به مناطق بدون مراقبت که در مجاورت مناطقی قرار دارند که مسافران و بازدید‌کنندگان به آن دسترسی دارند، از طریق قفل کردن یا روشهای دیگر؛ 8. آگاه کردن کلیه کارکنان کشتی از تهدیدات احتمالی، رویه‌های گزارش دهی در مورد افراد، وسایل یا فعالیت‌های مشکوک و لزوم هوشیاری.

در سطح امنیتی 1، کلیه افرادی که قصد سوار شدن به کشتی را دارند باید مورد بازرسی قرار گیرند. تعداد چنین بازرسی‌ها، شامل بازرسی‌های تصادفی، باید در طرح تایید شده امنیتی کشتی مشخص شود و به ویژه باید توسط مرجع دریایی ذی ربط تایید شود. بهترین حالت این است که چنین بازرسی‌ها توسط تسهیلات بندری و با همکاری نزدیک با کشتی و در مجاورت کشتی انجام شود مگر در مواردی که دلایل امنیتی مشخصی برای انجام بازرسی وجود داشته باشد، کارکنان کشتی نباید همکاران خود یا وسایل شخصی آن‌ها را بازرسی نمایند. چنین بازرسی باید به گونه‌ای انجام شود که حقوق انسانی افراد کاملا مدنظر قرار گیرد و شان انسانی بنیادین آنان حفظ شود.

در سطح امنیتی 2، طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی قابل اعمالی را جهت جلوگیری از افزایش خطر وقوع حادثه امنیتی وضع نماید تا از هوشیاری بیشتر و وارسی‌های (کنترل) های شدیدتر اطمینان حاصل کند. این اقدامات ممکن است شامل موارد زیر باشد: 1. گماردن کارکنان بیشتر جهت گشت زنی در نواحی عرشه‌ای در ساعات خاموشی (غیرفعال) به منظور جلوگیری از دسترسی غیرمجاز؛ 2. محدود کردن تعداد نقاط دسترسی به کشتی، شناسایی نقاطی که باید مسدود شوند و روشهای حفاظت مناسب از آن نقاط؛ 3. جلوگیری از امکان دسترسی به کشتی از سمت دریا، به‌طور مثال ارتباط با تسهیلات بندری و تدارک قایقهای گشتی؛ 4. ایجاد منطقه محدودیت دار در سمت رو به خشکی کشتی، از طریق همکاری نزدیک با تسهیلات بندری؛ 5. افزایش تعداد دفعات و دقت در بازرسی‌های افراد، وسایل شخصی و وسائط نقلیه‌ای که قصد سوار شدن و یا بارگیری روی کشتی را دارند؛ 6. همراهی (اسکورت) بازدید‌کنندگان در روی کشتی؛ 7. دادن اطلاعات امنیتی ویژه مضاعف به کلیه کارکنان کشتی درخصوص تهدیدات شناسایی شده، با تکیه مجدد بر شیوه‌های ارائه گزارش در مورد افراد، اشیاء یا فعالیت‌های مشکوک و تاکید بر لزوم افزایش ضریب هوشیاری؛ و 8. انجام بازرسی کامل یا جزئی از کشتی.

در سطح امنیتی 3، کشتی باید از دستورهای صادر شده از سوی افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطرات مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی کشتی باید به جزئیات اقدامات امنیتی قابل اتخاذ توسط کشتی با همکاری نزدیک با افراد پاسخگو و تسهیلات بندری بپردازد، که شامل موارد زیر است: 1. محدود کردن امکان دسترسی به نقاط دسترسی مجزا و وارسی (کنترل) شده؛ 2. دادن اجازه ورود تنها به افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطر مربوط به آن؛ 3. راهنمایی افراد روی کشتی؛ و 4. توقف در سوار یا پیاده شدن از کشتی؛ 5. به تعویق انداختن عملیات جا به جایی کالا، تحویل کالا و غیره؛ 6. تخلیه از کشتی؛ 7. جا به جایی و حرکت کشتی؛ و 8. آمادگی جهت بازرسی کامل یا جزئی از کشتی. مناطق محدودیت دار کشتی

طرح امنیتی کشتی باید مناطق محدودیت دار روی کشتی که باید تعیین شود، وسعت آن، زمان اعمال محدودیت و اقدامات امنیتی اتخاذی مربوط جهت وارسی (کنترل) دسترسی به این مناطق و نیز اقداماتی که جهت وارسی (کنترل) فعالیت‌های روی کشتی صورت می‌گیرد را مشخص نماید. هدف از مناطق محدودیت دار عبارت است از: 1. جلوگیری از دسترسی غیرمجاز؛ 2. حفاظت از مسافران، کارکنان کشتی، کارکنان تسهیلات بندری یا دیگر نهادهای مجاز به حضور در کشتی؛ 3. حفاظت از مناطق حساس امنیتی روی کشتی؛ و 4. حفاظت از کالا و مخازن کشتی در برابر هرگونه دستکاری.

طرح امنیتی کشتی باید اطمینان دهد که سیاست‌ها و تدابیر مشخصی جهت وارسی (کنترل) دسترسی به کلیه مناطق محدودیت دار وجود دارد.

طرح امنیتی کشتی باید پیش‌بینی نماید که کلیه مناطق محدویت دار به‌طور واضح علامت‌گذاری شوند تا نشان داده شود که دسترسی به این منطقه دارای محدودیت بوده و هرگونه حضور غیرمجاز در این منطقه نقض امنیت به شمار می‌آید.

مناطق محدودیت دار مکانهای زیر را شامل می‌شود: 1. پل فرماندهی، موتورخانه گروه (الف) و سایر ایستگاههای وارسی (کنترلی) آن طور که در فصل (2 – 2) مشخص شده است؛ 2. فضاهای حاوی تجهیزات و سامانه‌های مراقبتی و امنیتی و دستگاههای وارسی (کنترل) آن‌ها و سامانه وارسی (کنترل) روشنایی؛ 3. سامانه‌های تهویه و هوارسانی و دیگر فضاهای مشابه؛ 4. فضاهای حاوی تانکرهای آب آشامیدنی، پمب‌ها یا لوله‌های چند راهه؛ 5. فضاهای حاوی کالاهای خطرناک یا مواد خطرآفرین؛ 6. فضاهای حاوی پمبهای کالا و دستگاه وارسی (کنترل) کننده آن‌ها؛ 7. فضاهای بار و فضاهای مخازن و انبارهای کشتی؛ 8. محل اسکان خدمه، و 9. سایر مناطقی که طبق ارزیابی امنیتی توسط مامور امنیتی شرکت، تعیین می‌شود، و دسترسی به آن مناطق، به جهت حفظ امنیت کشتی باید محدود گردد.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی قابل اعمال در مناطق محدودیت دار را وضع نماید که شامل موارد زیر خواهد بود: 1. قفل کردن یا محفوظ و مصون نگهداشتن نقاط دسترسی؛ 2. استفاده از تجهیزات مراقبتی جهت دیده بانی مناطق؛ 3. استفاده از نگهبانان یا گشتها؛ و 4. استفاده از دستگاههای شناسایی خودکار (اتوماتیک) ورود غیرمجاز برای مطلع نمودن کارکنان کشتی از هرگونه دسترسی غیرمجاز.

در سطح امنیتی 2، تعداد دفعات و دقت نظارت و وارسی (کنترل) دسترسی به مناطق محدودیت دار باید افزایش یابد تا اطمینان حاصل شود که تنها افراد مجاز به آن دسترسی دارند. طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی مضاعف قابل اعمالی را وضع نماید که شامل موارد زیر خواهد بود: 1. ایجاد مناطق محدودیت دار در مجاورت نقاط دسترسی؛ 2. نظارت مداوم بر تجهیزات مراقبتی؛ و 3. تخصیص کارکنان بیشتر جهت نگهبانی و گشت‌زنی در مناطق محدودیت دار.

در سطح امنیتی 3، کشتی باید از دستورهای صادرشده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطر مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی کشتی باید به جزئیات اقدامات امنیتی بپردازد که کشتی با همکاری نزدیک با افراد پاسخگو و تسهیلات بندری اتخاذ می‌نماید، که شامل موارد زیر خواهد بود: 1. تعیین مناطق محدودیت دار بیشتر در کشتی‌ای که در مجاورت یک حادثه امنیتی قرار دارد یا مناطقی که امکان تهدید امنیتی برای آن متصور است و اجازه دسترسی به آن وجود ندارد؛ و 2. بازرسی مناطق محدودیت دار به عنوان بخشی از بازرسی کشتی.

اقدامات امنیتی مربوط به جا به جایی کالا باید: 1. از هرگونه دستکاری جلوگیری نماید؛ و 2. از پذیرش کالایی که به منظور حمل در نظر گرفته نشده و نیز انبار آن در کشتی، جلوگیری به عمل آورد.

اقدامات امنیتی، که بعضی از آن‌ها ممکن است با ارتباط با تسهیلات بندری اعمال شود، باید حاوی روشهای وارسی (کنترل) فهرست موجودی کالا در نقاط دسترسی به کشتی باشد. زمانی که باری وارد کشتی شد، کالای مزبور باید به عنوان کالای تایید شده جهت بارگیری قابل شناسایی باشد. به علاوه باید اقدامات امنیتی‌ای تدوین شود که اطمینان حاصل نماید کالا، هنگامی که روی کشتی قرار گرفت، مورد دستکاری قرار نمی‌گیرد.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی قابل اعمال در زمان جا به جایی کالا را مشخص نماید که شامل موارد زیر خواهد بود: 1. بازرسی عادی کالا، واحدهای حمل کالا و فضاهای بار پیش و در حین عملیات جا به جایی کالا؛ 2. بازرسی به منظور حصول اطمینان از این که کالای بارگیری شده با اسناد بار همخوانی و مطابقت دارد؛ 3. با برقراری ارتباط با تسهیلات بندری، حصول اطمینان از این که وسائط نقلیه بارگیری شده روی خودروبرها، کشتیهای رورو و کشتیهای مسافری پیش از بارگیری، طبق دفعات مقرر در طرح امنیتی کشتی، مورد بازرسی قرار می‌گیرند؛ و 4. بازرسی مهروموم کالاها و دیگر شیوه‌های مورد استفاده جهت جلوگیری از دستکاری کالا.

بازرسی کالا ممکن است از طریق روشهای زیر انجام گیرد: 1. بازرسی چشمی و فیزیکی؛ و 2. استفاده از تجهیزات اسکن/ شناسایی، دستگاههای مکانیکی یا سگها.

هنگامی که جا به جایی کالا به‌طور منظم یا تکراری انجام می‌شود، مامور امنیتی شرکت یا مامور امنیتی کشتی می‌تواند با مشاوره تسهیلات بندری، با شرکتهای باربری دریایی یا دیگر افراد مسوول چنین کالایی در مورد ترتیباتی توافق نماید که بازرسی‌های خارج از منطقه، مهروموم، برنامه زمانبندی شده، مستندات فرعی و غیره را تحت پوشش قرار دهد. چنین ترتیباتی باید به اطلاع مامور امنیتی تسهیلات بندری ذی ربط برسد و مورد تایید وی قرار گیرد.

در سطح امنیتی 2، طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی مضاعف قابل اعمالی را در طول مدت زمان جا به جایی کالا وضع نماید که شامل موارد زیر خواهد بود: 1. بازرسی دقیق کالا، واحدهای حمل کالا و فضاهای بار؛ 2. بازرسی شدید تر جهت حصول اطمینان از این که تنها کالای موردنظر بارگیری می‌شود؛ 3. بازرسی شدید تر وسائط نقلیه‌ای که قرار است روی خودروبرها، کشتیهای رورو و کشتیهای مسافری بارگیری شوند؛ و 4. افزایش دفعات و دقت در بازرسی مهرومومها یا سایر روشهای مورد استفاده جهت جلوگیری از دستکاری کالا.

بازرسی دقیق کالا ممکن است توسط روشهای زیر انجام گیرد: 1. افزایش دفعات و دقت در بازرسی‌های بصری و فیزیکی؛ 2. افزایش دفعات استفاده از تجهیزات اسکن /شناسایی، دستگاههای مکانیکی یا سگها؛ و 3. هماهنگی در افزایش اقدامات امنیتی با شرکتهای باربری دریایی و دیگر طرفهای مسوول، طبق روشها و توافق انجام شده.

در سطح امنیتی 3، کشتی باید از دستورهای صادرشده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطر مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی کشتی باید به بیان جزئیات اقدامات امنیتی بپردازد که توسط کشتی با همکاری نزدیک با افراد پاسخگو و تسهیلات بندری اتخاذ می‌شود، که می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 1. به تعویق انداختن بارگیری یا تخلیه کالا؛ و 2. تصدیق فهرست موجودی کالاهای خطرناک و مواد خطرآفرینی که روی کشتی حمل می‌شوند، اگر موجود باشد، و محل نگهداری آن‌ها.

اقدامات امنیتی مربوط به تحویل ما یحتاج کشتی به شرح زیر می‌باشد: 1. حصول اطمینان از بازرسی ما یحتاج کشتی و دقت در بسته‌بندی‌ها؛ 2. ممانعت از پذیرش ما یحتاج کشتی بدون بازرسی؛ 3. جلوگیری از دستکاری؛ و 4. جلوگیری از پذیرش ما یحتاج کشتی مگر در صورت دریافت سفارش.

برای کشتیهایی که به‌طور منظم از تسهیلات بندری استفاده می‌نمایند، بهتر است رویه‌هایی در ارتباط با کشتی، تامین‌کنندگان ملزومات آن و تسهیلات بندری وضع شود، که ابلاغیه، زمان تحویل بار و مدارک مربوط را پوشش دهد. باید همیشه شیوه‌هایی وجود داشته باشد که تایید نماید مایحتاج ارائه شده جهت تحویل، دارای اسناد و مدارکی دال بر این است که این مایحتاج با سفارشات کشتی مطابقت دارند.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی قابل اعمال در زمان تحویل ما یحتاج کشتی را وضع نماید که شامل موارد زیر خواهد بود: 1. وارسی (کنترل) و بررسی جهت اطمینان از این که مایحتاج با سفارش مربوط، پیش از این که روی کشتی بارگیری شود، همخوانی دارد؛ و 2. حصول اطمینان از بار چینی فوری و ایمن ما یحتاج کشتی.

در سطح امنیتی 2، طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی قابل اعمال مضاعفی را در زمان تحویل مایحتاج کشتی، از طریق انجام بازرسی پیش از دریافت ما یحتاج بر روی کشتی و بازرسی‌های دقیق تر،وضع نماید.

در سطح امنیتی 3، کشتی باید از دستورهای صادرشده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطر مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی کشتی باید به جزئیات اقدامات امنیتی بپردازد که کشتی با همکاری نزدیک افراد پاسخگو و تسهیلات بندری اتخاذ می‌نماید که می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 1. مورد بازرسی بیشتر و گسترده تر قرار دادن ما یحتاج کشتی؛ 2. آمادگی برای محدودیت یا توقف جا به جایی ما یحتاج کشتی؛ 3. ممانعت از پذیرش ما یحتاج کشتی روی کشتی.

طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی قابل اعمالی را وضع نماید که اطمینان حاصل نماید بار بدون همراه (مثلا هرگونه ساک، حاوی وسایل شخصی که در محل بازرسی یا تجسس، همراه مسافر یا کارکنان کشتی نباشد) شناسایی شده و پیش از پذیرش در کشتی مورد بازرسی الکترونیکی (اسکرین) از جمله جستجوی فیزیکی قرار گیرد. دقیقا مشخص نشده است که چنین باری هم توسط تسهیلات بندری و هم کشتی مورد بازرسی الکترونیکی قرار خواهد گرفت یا نگرفت، و در مواردی که هر دو (هم کشتی و هم تسهیلات بندری) مجهز به دستگاههای نمایشگر مناسب هستند، مسوولیت بازرسی الکترونیکی بر عهده تسهیلات بندری خواهد بود. همکاری نزدیک با تسهیلات بندری ضروری بوده و اقداماتی باید صورت گیرد تا اطمینان حاصل شود که بار بدون همراه پس از بازرسی الکترونیکی به صورت ایمن جا به جا می‌شود.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی قابل اعمالی را وضع نماید که هنگامی که بار بدون همراه جابجا می‌شود، اطمینان حاصل شود که این بار تا حد صد درصد (100 %) و حتی به صورت صد درصد (100 %) مورد بازرسی و وارسی (کنترل) دقیق قرار می‌گیرد که ممکن است از پرتونگاری با اشعه ایکس هم استفاده شود.

در سطح امنیتی 2، طرح امنیتی کشتی باید اقدامات قابل اعمال مضاعفی را وضع نماید که هنگام جا به جایی بار بدون همراه کلیه بارهای بدون همراه به صورت صد درصد (100 %) مورد پرتونگاری توسط اشعه ایکس قرار بگیرند.

در سطح امنیتی 3، کشتی باید از دستورهای صادرشده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطر مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی کشتی باید به جزئیات اقدامات امنیتی بپردازد که کشتی با همکاری نزدیک با افراد پاسخگو و تسهیلات بندری اتخاذ می‌نماید، که می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 1. مورد بازرسی جامع تر و گسترده تر قرار گرفتن چنین بارهایی، به‌طور مثال به‌وسیله تاباندن اشعه ایکس حداقل از دو زاویه متفاوت؛ 2. آمادگی برای محدودیت یا توقف جا به جایی بارهای بدون همراه؛ و 3. ممانعت از پذیرش بار بدون همراه روی کشتی. نظارت بر امنیت کشتی

کشتی باید قابلیت نظارت بر کشتی، مناطق محدودیت دار روی آن و مناطق اطراف کشتی را داشته باشد. این قابلیت‌های نظارت می‌تواند شامل استفاده ازموارد زیر باشد: 1. روشنایی؛ 2. دیده بانان، نیروهای امنیتی، نگهبان‌عرشه از جمله گشتها؛ و 3. دستگاههای شناسایی خودکار ورود غیرمجاز و تجهیزات مراقبتی.

در صورت استفاده از دستگاههای شناسایی خودکار ورود غیرمجاز، این دستگاهها باید در محلی که پیوسته در معرض توجه قرار دارد یا وارسی (کنترل) می‌شود به صورت یک زنگ خطر سمعی و یا بصری فعال شود.

طرح امنیتی کشتی باید رویه‌ها و تجهیزات مورد لزوم در هر سطح امنیتی و روشهایی را جهت حصول اطمینان از اینکه تجهیزات نظارتی، حتی در زمان تاثیرات احتمالی شرایط آب و هوایی یا قطع برق قادر خواهند بود بدون وقفه به کار خود ادامه دهند، مشخص نماید.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی قابل اعمالی را وضع نماید که ممکن است ترکیبی از روشنایی، دیده بانان، نیروهای امنیتی و یا استفاده از تجهیزات امنیتی و مراقبتی باشد تا به کارکنان کشتی اجازه دهد که به‌طور کلی بر کشتی، حصارها و به ویژه بر مناطق محدودیت دار روی کشتی نظارت داشته باشند.

عرشه کشتی و نقاط دسترسی به کشتی باید در طول ساعات تاریکی و زمانهای پایین بودن دید در صورت لزوم هنگامی که فعالیت‌های فعل و انفعال کشتی/ بندر صورت می‌گیرد یا زمانی که کشتی در یک تسهیلات بندری یا لنگرگاه است، روشن نگاه داشته شود. با توجه به مفاد مقررات بین‌المللی جلوگیری از تصادم در دریای در حال اجراء، کشتیها باید به هنگام حرکت، در صورت لزوم، از حداکثر روشنایی موجود و سازگار با ایمنی ناوبری استفاده کنند. مسائل زیر باید به هنگام تعیین سطح امنیتی مناسب و محل روشنایی مدنظر قرار گیرد: 1. کارکنان کشتی باید قادر به شناسایی فعالیت‌های خارج از کشتی، در سمت ساحل و دریا باشند؛ 2. پوشش باید مناطق روی کشتی و اطراف آن را نیز در بر بگیرد؛ 3. پوشش باید تعیین هویت کارکنان را در نقاط دسترسی تسهیل نماید؛ و 4. پوشش ممکن است از طریق هماهنگی با تسهیلات بندری فراهم گردد.

در سطح امنیتی 2، طرح امنیتی کشتی باید اقدامات امنیتی قابل اعمال مضاعفی را جهت افزایش قابلیت‌های وارسی (کنترلی) و مراقبتی وضع نماید که می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 1. افزایش تعداد و شدت گشتهای امنیتی؛ 2. افزایش پوشش و شدت روشنایی، یا افزایش استفاده از تجهیزات امنیتی و مراقبتی؛ 3. تخصیص کارکنان بیشتر به عنوان نگهبانان امنیتی؛ و 4. حصول اطمینان از هماهنگی با قایقهای گشتی در بخش دریا و گشتهای پیاده یا با موتوری در بخش خشکی، در صورت وجود.

ممکن است جهت مقابله با افزایش خطر حادثه امنیتی روشنایی بیشتر مورد نیاز باشد، در صورت لزوم، ممکن است الزامات افزایش روشنایی با هماهنگی با تسهیلات بندری برای تامین روشنایی بیشتر در بخش خشکی صورت گیرد.

در سطح امنیتی 3، کشتی باید از دستورهای صادرشده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطر مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی کشتی باید به جزئیات اقدامات امنیتی بپردازد که کشتی می‌تواند با همکاری نزدیک افراد پاسخگو و تسهیلات بندری اتخاذ کند، که می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 1. روشن کردن کلیه چراغها، یا روشن کردن مناطق مجاور کشتی؛ 2. به کاراندازی کلیه تجهیزات مراقبتی روی کشتی که قادر به ثبت فعالیت‌های روی کشتی و یا اطراف کشتی هستند؛ 3. به حداکثر رساندن طول مدتی که چنین تجهیزات مراقبتی قادر به ادامه ثبت هستند؛ 4. آمادگی جهت بازرسی زیرآبی بدنه کشتی؛ و 5. انجام اقداماتی شامل تغییر جهت آرام پروانه‌های کشتی در صورت امکان جهت جلوگیری از دسترسی به بدنه کشتی در زیر آب.

طرح امنیتی کشتی باید به جزئیات رویه‌ها و اقدامات امنیتی بپردازد که کشتی می‌تواند هنگامی که در سطح امنیتی قابل اعمال بالاتری نسبت به تسهیلات بندری قرار دارد، اتخاذ نماید. فعالیت‌هایی که تحت پوشش این آیین‌نامه قرار نمی‌گیرند.

طرح امنیتی کشتی باید به شرح جزئیات روشها و اقدامات امنیتی بپردازد که کشتی در موارد زیر اتخاذ می‌نماید: 1. هنگامی که کشتی در بندر کشوری قراردارد که جزء دولت متعاهد نمی‌باشد. 2. کشتی در حال فعل وانفعال با کشتی دیگری است که این آیین‌نامه در مورد آن اعمال نمی‌شود [پاورقی 1] 3. کشتی در حال فعل و‌انفعال با سکوهای ثابت یا شناور یا واحدهای حفاری متحرک مستقر در محل می‌باشد؛ یا 4. کشتی در حال فعل وانفعال با بندر یا تسهیلات بندری است که ملزم به مطابقت با فصل (2 - 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه نمی‌باشد.

طرح امنیتی کشتی باید شرح دهد که چگونه درخواست اظهارنامه‌های امنیتی از سوی تسهیلات بندری مورد رسیدگی قرار می‌گیرد و تحت چه شرایطی خود کشتی می‌تواند درخواست اظهارنامه امنیتی نماید.

طرح امنیتی کشتی باید شرح دهد چگونه مامور امنیتی شرکت و مامور امنیتی کشتی تداوم کارآیی طرح امنیتی کشتی را مورد ممیزی قرار می‌دهند و همچنین شیوه‌های بازنگری، روزآمد‌سازی یا اصلاح طرح امنیتی را مشخص نماید.

سوابق

باید اسنادی در اختیار ماموران به‌طور مقتضی مجاز شده دولتهای متعاهد قرار گیرد که ثابت نماید مقررات طرحهای امنیتی کشتی اجراء می‌شود.

اسناد ممکن است به هر شکلی نگهداری شوند اما باید از دسترسی غیرمجاز یا افشاء آن محافظت شود.

مامور امنیتی شرکت راهکار مربوط در قسمتهای (8)، (9) و (13) ارائه شده است.

مامور امنیتی کشتی راهکار مربوط در قسمتهای (8)، (9) و (13) ارائه شده است.

آموزش، رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات امنیتی مربوط به کشتی آموزش

مامور امنیتی شرکت (سی اس ا) و کارکنان ذی ربط شرکت مستقر در خشکی، و مامور امنیتی کشتی (اس اس ا) باید از دانش لازم برخوردار بوده و در صورت لزوم، در برخی یا کلیه موارد زیر آموزش ببینند: 1. اداره و وارسی (کنترل) امنیت؛ 2. معاهده‌ها (کنوانسیون) ها، آیین‌نامه‌ها و توصیه نامه‌های بین‌المللی مربوط؛ 3. قوانین و مقررات دولت ذی ربط؛ 4. مسوولیت‌ها و عملکرد دیگر سازمان‌های امنیتی؛ 5. روش ارزیابی امنیتی کشتی؛ 6. شیوه‌های انجام بازدید و بازرسی‌های امنیتی کشتی؛ 7. عملیات کشتی و بندر و شرایط آن‌ها؛ 8. تدابیر امنیتی کشتی و تسهیلات بندری؛ 9- آمادگی و واکنش در مواقع اضطراری و برنامه‌ریزی جهت پیشامدهای محتمل الوقوع؛ 10. دستورالعمل شیوه‌های آموزش و تعلیم امنیت، از جمله رویه‌ها و اقدامات امنیتی؛ 11. جا به جایی اطلاعات حساس امنیتی و ارتباطات امنیتی؛ 12. آگاهی از تهدیدات و الگوهای امنیتی موجود؛ 13. شناسایی و کشف تسلیحات، مواد و ابزار خطرناک؛ 14. شناخت الگوهای شخصیتی و رفتاری افرادی که احتمالا امنیت را به مخاطره می‌اندازند، بدون هیچ‌گونه تبعیض؛ 15. شیوه‌های مورد استفاده جهت سرپیچی از اقدامات امنیتی؛ 16. سامانه‌ها و تجهیزات امنیتی و محدودیت‌های کاربردی آن‌ها؛ 17. روشهای انجام ممیزی، بازرسی، وارسی (کنترل) و نظارت؛ 18. روشهای بازرسی فیزیکی و بازرسی‌های مربوط به ورود غیرمجاز؛ 19. رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات امنیتی، شامل رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات با تسهیلات بندری؛ و 20. ارزیابی رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات امنیتی.

به علاوه، مامور امنیتی کشتی باید دانش لازم را دارا بوده و حسب مورد در برخی یا تمام موارد زیر آموزش ببیند: 1. ساختار کشتی؛ 2. طرح امنیتی کشتی و راهکارهای مربوط (از جمله آموزش بر مبنای طرح فرضی (سناریو) در خصوص نحوه واکنش)؛ 3. مدیریت ازدحام و شیوه‌های وارسی (کنترلی)؛ 4. عملکرد تجهیزات و سامانه‌های امنیتی؛ 5. آزمایش، سنجش و حفظ و نگهداری سامانه‌ها و تجهیزات امنیتی، مادامی که کشتی در دریا است.

کارکنان کشتی که دارای وظایف امنیتی خاص هستند باید دانش مکفی داشته و حسب مورد، توانایی انجام وظایف محوله، از جمله موارد زیر را داشته باشند: 1. آگاهی از الگوها و تهدیدات امنیتی موجود؛ 2. شناسایی و کشف تسلیحات، مواد و ابزار خطرناک؛ 3. شناسایی الگوهای شخصیتی و رفتاری افرادی که احتمالا امنیت را به مخاطره می‌اندازند؛ 4. شیوه‌های مورد استفاده جهت سرپیچی از اقدامات امنیتی؛ 5. مدیریت ازدحام و شیوه‌های وارسی (کنترلی)؛ 6. مکاتبات مربوط به امنیتی؛ 7. آگاهی از رویه‌های مربوط به وضعیت‌های اضطراری و طرحهای مربوط به پیشامدهای محتمل الوقوع؛ 8. عملکرد تجهیزات و سامانه‌های امنیتی؛ 9. آزمایش، سنجش و حفظ و نگهداری سامانه‌ها و تجهیزات امنیتی، مادامی که کشتی در دریا است؛ 10. شیوه‌های بازرسی، وارسی (کنترل) و نظارت؛ و 11. روشهای بازرسی فیزیکی افراد، لوازم شخصی، چمدان آن‌ها، بار و مایحتاج کشتی.

تمام کارکنان دیگر روی کشتی باید از دانش کافی برخوردار بوده و با مقررات مربوط به طرح امنیتی کشتی از جمله موارد زیر آشنایی داشته باشند،: 1. مفهوم سطح امنیتی و الزامات متعاقب سطوح امنیتی مختلف؛ 2. آگاهی از روشهای مربوط به وضعیت اضطراری و طرحهای مربوط به پیشامد‌های محتمل الوقوع؛ 3. شناسایی و کشف تسلیحات، مواد و ابزار خطرناک؛ 4. شناسایی الگوهای شخصیتی و رفتاری افرادی که احتمالا امنیت را به مخاطره می‌اندازند، بدون هیچ‌گونه تبعیض؛ و 5. شیوه‌های مورد استفاده جهت سرپیچی از اقدامات امنیتی.

هدف از رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات حصول اطمینان از این امر است که کارکنان روی کشتی در تمامی وظایف امنیتی محوله در تمامی سطوح امنیتی و شناسایی هرگونه نقص امنیتی که مستلزم رسیدگی است، تبحر دارند.

جهت حصول اطمینان از اجرای موثر مقررات طرح امنیتی کشتی، باید حداقل هر سه ماه یک بار، رزمایش‌هایی (مانورهایی) انجام شود. به علاوه، در مواقعی که هر دفعه بیش از بیست و پنج درصد (25 %) کارکنان کشتی با نیروهایی جایگزین می‌شوند که پیش تر در رزمایش‌های (مانورهای) سه ماه گذشته آن کشتی شرکت نکرده‌اند، در عرض یک هفته پس از این جایگزینی، باید رزمایشی (مانوری) انجام شود. در این رزمایش‌ها (مانورها) باید هر یک از عناصر طرح از جمله تهدیدات امنیتی مذکور در بند (9. 8) مورد آزمایش قرار بگیرد.

انواع مختلف تمریناتی که احتمالا با مشارکت ماموران امنیتی شرکت، ماموران امنیتی تسهیلات بندری و مسوولین مربوط دولتهای متعاهد و نیز ماموران امنیتی کشتی، (در صورت در دسترس بودن)، انجام خواهد شد، باید حداقل یک بار در هرسال تقویمی انجام شود و فاصله این تمرینات نباید از هجده ماه تجاوز نماید. این تمرینات، ارتباطات هماهنگی، در دسترس بودن منابع و واکنش را باید مورد سنجش قرار دهد. این تمرینات می‌تواند: 1. با ابعاد کامل یا به صورت زنده انجام شود؛ 2. به صورت شبیه‌سازی در مقیاس کوچک یا هم اندیشی (سمینار) انجام شود؛ 3. همراه با دیگر تمرینات مانند تمرینات مربوط به تجسس و نجات یا واکنش در شرایط اضطراری انجام شود.

مشارکت شرکت کشتیرانی در یک تمرین با یک دولت متعاهد دیگر باید به تشخیص مرجع دریایی صورت گیرد.

امنیت تسهیلات بندری راهکار مربوط در قسمت‌های (15)، (16) و (18) ارائه شده است.

ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری

ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری (پی اف اس‌ای) ممکن است توسط یک سازمان امنیتی شناخته شده (آر اس ا) انجام شود. هرچند که تایید ارزیابی امنیتی تکمیل شده تسهیلات بندری باید تنها توسط دولت متعاهد مربوط انجام شود.

اگر یک دولت متعاهد از سازمان امنیتی شناخته (آر اس ا) جهت بازبینی یا تصدیق تطابق ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری استفاده می‌نماید، سازمان امنیتی مذکور نباید با دیگر سازمان‌های امنیتی شناخته شده‌ای که ارزیابی امنیتی مربوط را انجام داده یا در انجام آن مشارکت داشته، ارتباط برقرار نماید.

ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری باید عوامل زیر را در یک تسهیلات بندری مورد توجه قرار دهد: 1. امنیت فیزیکی؛ 2. یکپارچگی ساختاری؛ 3. سامانه‌های حفاظت از کارکنان؛ 4. سیاست‌های شکلی؛ 5. سامانه‌های رادیویی و مخابراتی، شامل سامانه‌ها و شبکه‌های رایانه‌ای (کامپیوتری)؛ 6. زیرساخت‌های حمل و نقلی مربوط؛ 7. خدمات رفاهی؛ و 8. سایر مناطقی که در صورت آسیب دیدن و یا استفاده جهت مشاهدات غیرمجاز، برای افراد، اموال یا عملیات داخل تسهیلات بندری ایجاد خطر می‌نماید.

افرادی که در کار ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری دست دارند باید قادر باشند در موارد زیر کمکهای کارشناسانه ارائه دهند: 1. شناخت الگوها و تهدیدات امنیتی موجود؛ 2. شناسایی و کشف تسلیحات، مواد و ابزار خطرناک؛ 3. شناخت الگوهای شخصیتی و رفتاری افرادی که احتمالا امنیت را به مخاطره می‌اندازند، بدون هیچ‌گونه تبعیض؛ 4. شیوه‌های مورد استفاده جهت سرپیچی از اقدامات امنیتی؛ 5. روشهای مورد استفاده جهت ایجاد یک حادثه امنیتی؛ 6. تاثیر انفجار در ساختار و ارائه خدمات تسهیلات بندری؛ 7. امنیت تسهیلات بندری؛ 8. فعالیت‌های تجاری بندر؛ 9. برنامه‌ریزی در مورد پیشامدهای محتمل الوقوع، آمادگی و واکنش در شرایط اضطراری، 10. تدابیر امنیتی فیزیکی به‌طور مثال: نرده‌ها؛ 11. سامانه‌های رادیویی و مخابراتی، شامل سامانه‌ها و شبکه‌های رایانه‌ای (کامپیوتری)؛ 12. مهندسی سازه و ترابری؛ و 13. عملیات کشتی و بندر. شناسایی و ارزیابی دارایی‌های مهم و زیرساخت‌هایی که حفاظت آن‌ها از اهمیت برخوردار است

شناسایی و ارزیابی دارایی‌ها و زیرساخت‌های مهم، روندی است که طی آن اهمیت ساختارها و تاسیسات مربوط در عملکرد تسهیلات بندری مشخص می‌شود. این روند ارزیابی و شناسایی از اهمیت به سزایی برخوردار است زیرا زمینه را برای تمرکز راهبردهای تخفیف و کاهش در مورد دارایی‌ها و ساختارهایی که از نظر حفاظت در برابر حادثه امنیتی مهم محسوب می‌شوند را فراهم می‌نماید. این روند باید احتمال مرگ و میر، اهمیت اقتصادی بندر، ارزش نمادین و وجود تاسیسات دولتی را مدنظر قرار دهد.

از شناسایی و ارزیابی دارایی‌ها و زیرساختها باید جهت اولویت‌بندی اهمیت حفاظتی آن‌ها استفاده شود. اولین مساله باید جلوگیری از مرگ یا ایجاد جراحات باشد. همچنین این موضوع که آیا تسهیلات بندری، ساختار یا تاسیسات می‌تواند بدون وجود آن دارایی به کار خود ادامه دهد از اهمیت برخوردار است. همچنین مدت زمان لازم جهت از سرگیری عملکرد عادی نیز باید مدنظر قرار گیرد.

دارایی‌ها و زیرساخت‌هایی که از نظر حفاظتی مهم محسوب می‌شوند عبارتند از: 1. مناطق دسترسی، مدخلها، ورودی‌ها و مناطق لنگراندازی، انجام رزمایش (مانور) و پهلوگیری؛ 2. تسهیلات (امکانات) مربوط به کالا، پایانه‌ها، مناطق انبار و ذخیره و تجهیزات جا به جایی کالا؛ 3. سامانه‌هایی مانند سامانه‌های توزیع الکترونیکی، سامانه‌های رادیویی و مخابراتی و سامانه‌ها و شبکه‌های رایانه‌ای (کامپیوتری)؛ 4. سامانه‌های مدیریت رفت و آمد (ترافیک) کشتیها در بندر و سامانه‌های کمک ناوبری؛ 5. نیروگاهها برقی، لوله‌های انتقال کالا، و تامین آب؛ 6. پلها، خطوط آهن، جاده‌ها؛ 7. شناورهای خدماتی بندر، شامل قایقهای راهنمابر، یدک کش‌ها، دوبه‌ها و غیره؛ 8. سامانه‌ها و تجهیزات امنیتی و مراقبتی؛ 9. آبهای مجاور تسهیلات بندری.

شناسایی کامل دارایی‌ها و زیرساخت‌ها به منظور ارزیابی الزامات امنیتی تسهیلات بندری، اولویت‌بندی تدابیر حفاظتی و تصمیم‌گیری‌های مربوط به تخصیص منابع جهت حفاظت بهتر از تسهیلات بندری، لازم می‌باشد. این روند ممکن است شامل رایزنی با مسوولان ذی ربط ساختمان‌های مجاور تسهیلات بندری شود که می‌تواند منجر به خسارت در تسهیلات بندری شود یا به منظور صدمه زدن به آن، یا مشاهده غیرمجاز تسهیلات بندری و یا منحرف کردن توجه و حواس مورد استفاده قرار گیرد. شناسایی تهدیدات احتمالی برای اموال و زیرساختها و احتمال وقوع آن‌ها، به منظور وضع و اولویت‌بندی تدابیر امنیتی

فعالیت‌های احتمالی که ممکن است امنیت دارایی‌ها و زیرساختها را به مخاطره اندازد و شیوه انجام چنین فعالیت‌هایی باید شناسایی شود تا میزان آسیب‌پذیری آن دارایی و یا محل موردنظر، در برابر حادثه امنیتی ارزیابی شود و الزامات امنیتی مشخص و اولویت‌بندی شوند تا امکان برنامه‌ریزی و تخصیص منابع میسّر شود. شناسایی و ارزیابی هر یک از فعالیت‌های احتمالی و روش آن باید بر اساس یک سلسله عوامل خاص از جمله ارزیابی تهدید توسط نهادهای دولتی صورت گیرد. با شناسایی و ارزیابی تهدیدات، افرادی که کار ارزیابی را انجام می‌دهند، نباید به اتکاء بدترین طرح فرضی (سناریو) ها اقدام به برنامه‌ریزی و تخصیص منابع نمایند.

ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری باید شامل یک ارزیابی انجام شده با مشورت سازمان‌های امنیت ملی مربوط باشد تا موارد زیر مشخص شود: 1. هر یک از جوانب خاص تسهیلات بندری، از جمله تردد کشتی که از تسهیلات بندری استفاده می‌کند ممکن است به عنوان هدف در یک حمله قرار بگیرند؛ 2. نتایج احتمالی یک حمله به تسهیلات بندری یا حمله در آن و ایجاد صدمات جانی، آسیب به اموال، اختلال اقتصادی، از جمله اختلال در سامانه (سیستم) های حمل‌ونقل؛ 3. قابلیت و نیت افرادی که احتمالا اقدام به چنین حمله‌ای می‌نمایند؛ و 4. نوع یا انواع احتمالی حملات. انجام ارزیابی جامع از سطح خطر، که بر اساس آن اقدامات امنیتی باید توسعه یابد.

ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری باید کلیه تهدیدات احتمالی که می‌تواند شامل انواع حوادث امنیتی زیر باشد را مدنظر قرار دهد: 1. آسیب یا صدمه به تسهیلات بندری یا کشتی به‌طور مثال: به‌وسیله وسایل انفجاری، ایجاد حریق عمدی، خرابکاری یا کارشکنی؛ 2. ربودن یا تصرف کشتی یا افراد روی آن؛ 3. دستکاری محموله، تجهیزات یا سامانه‌های ضروری کشتی یا مخازن و انبارهای آن؛ 4. دسترسی یا استفاده غیرمجاز، از جمله حضور مسافرین قاچاق؛ 5. قاچاق اسلحه یا تجهیزات، از جمله سلاحهای کشتار جمعی؛ 6. استفاده از کشتی جهت حمل افرادی که قصد ایجاد یک حادثه امنیتی را دارند و حمل تجهیزات آنان؛ 7. استفاده از خود کشتی به عنوان یک سلاح یا به عنوان وسیله‌ای جهت ایجاد آسیب یا تخریب؛ 8. مسدود نمودن ورودی‌های بندر، آب بندها، آبراهه‌های (کانالهای) ورودی و غیره؛ و 9. حملات هسته‌ای (اتمی)، میکروبی و شیمیایی.

در این روند باید با مقامهای ذی ربط محلی مربوط به ساختمان‌های مجاور تسهیلات که ممکن است موجب آسیب‌رسانی به تسهیلات بندری شود یا جهت ایجاد صدمه و آسیب به تسهیلات یا جهت مشاهده غیرمجاز تسهیلات یا منحرف کردن توجه و حواس مورد استفاده قرار گیرد، مشاوره شود. شناسایی، انتخاب و اولویت‌بندی اقدامات متقابل و تغییرات شکلی و میزان تاثیر آن‌ها در کاهش آسیب‌پذیری

شناسایی و اولویت‌بندی اقدامات متقابل طراحی شده است تا از به کار‌گیری موثرترین تدابیر امنیتی جهت کاهش آسیب‌پذیری تسهیلات بندری یا فعل و انفعال کشتی/ بندر در برابر تهدیدات احتمالی اطمینان حاصل شود.

اقدامات امنیتی باید بر اساس عواملی انتخاب شوند از جمله اینکه آیا اقدامات مذکور احتمال حمله را کاهش می‌دهند و باید با استفاده از اطلاعاتی که شامل موارد زیر می‌شود مورد ارزیابی قرار گیرند: 1. بازرسی‌ها، بازدیدها و ممیزی‌های امنیتی؛ 2. مشورت با مالکین و متصدیان تسهیلات بندری و در صورت لزوم مالکین/ متصدیان ساختمان‌های مجاور؛ 3. اطلاعات تاریخی در مورد حوادث امنیتی؛ و 4. عملیات داخل تسهیلات بندری.

شناسایی آسیب‌پذیری‌های موجود در ساختار فیزیکی، سامانه‌های حفاظت از کارکنان، رویه‌ها یا دیگر مناطقی که ممکن است منجر به بروز یک حادثه امنیتی شود می‌تواند در ایجاد راههای حذف یا کاهش آسیب‌پذیری‌ها مورد استفاده قرار گیرد. به‌طور مثال، یک تجزیه و تحلیل، ممکن است آسیب‌پذیری‌ها و ضعف سامانه‌های امنیتی تسهیلات بندری یا آسیب‌پذیری زیرساختهای حفاظت نشده مانند سامانه‌های تامین آب، پلها و غیره را مشخص کند که می‌تواند از طریق اقدامات فیزیکی مانند نرده‌های دائمی، زنگ خطرها، تجهیزات مراقبتی و غیره رفع شود.

در شناسایی آسیب‌پذیری‌ها، موارد زیر باید مورد توجه قرار گیرد: 1. دسترسی به تسهیلات بندری و کشتیهای پهلو گرفته در تسهیلات از سمت خشکی و از سمت دریا؛ 2. بی‌عیبی ساختاری اسکله‌ها، تسهیلات و ساختارهای وابسته؛ 3. اقدامات و تشریفات امنیتی موجود، شامل سامانه‌های تعیین هویت؛ 4. اقدامات و راهکارهای امنیتی موجود مربوط به خدمات بندری و خدمات رفاهی؛ 5. اقدامات حفاظت از تجهیزات رادیویی و مخابراتی، خدمات بندری و خدمات رفاهی شامل سامانه‌ها و شبکه‌های رایانه‌ای (کامپیوتری)؛ 6. مناطق مجاوری که ممکن است در طول حمله و به منظور حمله مورد سوء استفاده قرار گیرند؛ 7. توافقهای موجود با شرکتهای امنیتی خصوصی که خدمات امنیتی ساحلی/ آبی ارائه می‌کنند؛ 8. هرگونه سیاستهای تناقضی بین اقدامات و تشریفات امنیتی و ایمنی؛ 9. هرگونه تناقض بین تسهیلات بندری و وظایف امنیتی محوله؛ 10. هرگونه جبر و محدودیت کارکنان؛ 11. هرگونه نقصی که در طی آموزش‌ها و رزمایش‌ها (مانورها) شناسایی شده است؛ و 12. هرگونه نقصی که در طی فعالیت‌های روزانه متعاقب حوادث یا اعلام خطر، گزارش مسائل امنیتی و انجام اقدامات وارسی (کنترلی)، ممیزی‌ها و غیره شناسایی شده است.

طرح امنیتی تسهیلات بندری

تهیه طرح امنیتی تسهیلات بندری (پی اف اس پی) بر عهده مامور امنیتی تسهیلات بندری (پی اف اس پی) می‌باشد، اگرچه مامور امنیتی تسهیلات بندری نیازی نیست لزوما کلیه وظایف محوله مربوط به سمت خود را شخصا انجام دهد، مسوولیت نهائی حصول اطمینان از صحت انجام وظایف بر عهده شخص مامور امنیتی تسهیلات بندری خواهد بود.

مفاد هر طرح امنیتی تسهیلات بندری بسته به شرایط خاص تسهیلات بندری یا امکانات تحت پوشش آن متفاوت می‌باشد. در ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری ویژگی‌های خاص تسهیلات بندری و خطرات امنیتی بالقوه آن مشخص می‌شود که منجر به لزوم تعیین یک مامور امنیتی تسهیلات بندری و تهیه طرح امنیتی تسهیلات بندری می‌گردد. تهیه طرح امنیتی تسهیلات بندری نیاز به این ویژگی‌ها و دیگر ملاحظات امنیتی محلی یا ملی دارد که باید در طرح امنیتی تسهیلات بندری به آن توجه شود، تا اینکه اقدامات امنیتی مناسب جهت کاهش احتمال نقض امنیت و نتایج حاصل از خطرات بالقوه انجام پذیرد. دولتهای متعاهد ممکن است در مورد تهیه و مفاد طرح امنیتی تسهیلات بندری توصیه‌هایی را ارائه دهند.

کلیه طرحهای امنیتی تسهیلات بندری باید: 1. سازمان امنیتی تسهیلات بندری را به تفصیل شرح دهند؛ 2. ارتباطات سازمان امنیتی را با سایر مقامهای مربوط و سامانه‌های ارتباطی مورد نیاز جهت میّسر ساختن امکان فعالیت مداوم و کارآمد سازمان و ارتباط آن با سایرین، شامل کشتیهای موجود در بندر را مفصلا ذکر نماید؛ 3. اقدامات اساسی سطح امنیتی 1 را در بخش عملیاتی و فیزیکی به تفصیل شرح دهد؛ 4. اقدامات امنیتی مضاعفی را که به تسهیلات بندری اجازه می‌دهد بدون تاخیر به سطح امنیتی 2 و در صورت لزوم به سطح امنیتی 3 ارتقاء یابد را به تفصیل شرح دهد. 5. بازنگری منظم یا ممیزی طرح امنیتی تسهیلات بندری و اصلاحات آن را در پاسخ به تجربیات یا تغییر شرایط پیش‌بینی کند؛ و 6. شیوه‌های گزارش دهی به نقاط تماس دولتهای متعاهد مربوط را به تفصیل شرح دهند.

تهیه یک طرح امنیتی تسهیلات بندری کارآمد، به ارزیابی همه جانبه از تمامی مسائل مربوط به امنیت تسهیلات بندری، از جمله به‌ویژه: ارزیابی همه جانبه ویژگی‌های عملیاتی و فیزیکی هر یک از تسهیلات بندری بستگی دارد.

دولت متعاهد باید طرحهای امنیتی تسهیلات بندری مربوط به تسهیلات بندری تحت صلاحیت قضائی خود را تایید نماید. دولتهای متعاهد باید روشهایی جهت ارزیابی تداوم کارآیی هر طرح امنیتی تسهیلات بندری را تدوین نمایند و ممکن است اصلاح طرح امنیتی تسهیلات بندری را پیش از تایید اولیه یا متعاقب تایید آن لازم بدانند. طرح امنیتی تسهیلات بندری باید مقرراتی را جهت نگهداری سوابق حوادث امنیتی و خطرات مربوط به آن، بازبینی‌ها، ممیزی‌ها، آموزش، رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات، به عنوان شواهدی جهت مطابقت با الزامات فوق، تهیه نماید.

اقدامات امنیتی مندرج در طرح امنیتی تسهیلات بندری، باید در طول مدت منطقی تایید طرح امنیتی اعمال گردند و طرح مزبور زمانی به اجراء در می‌آید که هر یک از اقدامات مذکور وجود داشته باشد. اگر احتمال هرگونه تاخیر در مقررات مذکور موجود باشد، موارد باید با دولت متعاهد مسوول تایید طرح امنیتی تسهیلات بندری مورد بحث و گفتگو قرار گیرد و اقدامات امنیتی جایگزین موقت و مناسب که سطح امنیتی مشابهی را ایجاد می‌نماید، برای به کار‌گیری در مدت زمان موقت، مورد توافق قرار گیرد.

استفاده از سلاحهای گرم در کشتیها و یا در نزدیکی آن‌ها و در تسهیلات بندری ممکن است خطرات ایمنی چشمگیر و خاصی را به ویژه در ارتباط با برخی مواد خطرناک یا خطرآفرین به وجود آورد که باید به این مساله توجه خاصی مبذول شود. چنانچه دولت متعاهد تصمیم بگیرد که استفاده از کارکنان مسلح در این مناطق ضروری است، آن دولت متعاهد باید اطمینان حاصل کند که این کارکنان به نحو مقتضی مجاز هستند و جهت استفاده از اسلحه‌های خود آموزش دیده‌اند و از خطرات ایمنی ویژه موجود در این مناطق، آگاهی دارند. اگر دولت متعاهدی استفاده از اسلحه‌های گرم را مجاز بداند باید دستورالعمل ایمنی ویژه استفاده از آن را تهیه نماید. طرح امنیتی تسهیلات بندری باید حاوی راهکار ویژه‌ای در این رابطه باشد، به خصوص در رابطه با کاربرد این سلاحها در کشتیهایی که کالاهای خطرناک یا مواد خطرآفرین حمل می‌کنند.

علاوه بر راهکار مندرج در بند (3. 16)، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید موارد زیر که به تمام سطوح امنیتی مربوط می‌شود، را مشخص نماید: 1. نقش و ساختار سازمان امنیتی تسهیلات بندری؛ 2. وظایف، مسوولیت‌ها و الزامات آموزشی کلیه کارکنان تسهیلات بندری که وظیفه امنیتی دارند و اقدامات عملکردی مورد نیاز جهت ارزیابی کارآیی فردی هر یک از آن‌ها؛ 3. ارتباطات سازمان امنیتی تسهیلات بندری با سایر مقامهای محلی یا ملی که دارای مسوولیت‌های امنیتی هستند؛ 4. سامانه‌های ارتباطی فراهم شده جهت ایجاد ارتباط مداوم و موثر کارکنان امنیتی تسهیلات بندری با کشتیهای موجود در بندر و در صورت لزوم با مقامهای محلی یا ملی که دارای مسوولیت‌های امنیتی هستند؛ 5. روشهای لازم یا حفاظت‌های مورد نیاز جهت برقراری تداوم چنین ارتباطاتی در کلیه مواقع؛ 6. روشها و فعالیت‌های حفاظت از اطلاعات حساس امنیتی که به شکل کاغذی یا به صورت الکترونیکی نگهداری می‌شوند؛ 7. روشهای ارزیابی تداوم کارآیی اقدامات، رویه‌ها و تجهیزات امنیتی، شامل تشخیص نقص در تجهیزات یا درست کار نکردن آن‌ها و واکنش نسبت به آن‌ها؛ 8. روشهای مورد نیاز جهت ارائه و ارزیابی گزارش‌های مربوط به نقایض احتمالی امنیت یا مسائل امنیتی؛ 9. روشهای مربوط به جا به جایی کالا؛ 10. روشهای مربوط به تحویل مایحتاج کشتی؛ 11. روشهای حفظ و نگهداری و روزآمد‌سازی اسناد کالاهای خطرناک، مواد خطر آفرین و محل نگهداری آن‌ها در تسهیلات بندری. 12. روشهای اعلام وضعیت اضطراری و دریافت خدمات گشتهای دریایی و تیمهای متخصص جستجو، شامل تجسس‌های مربوط به یافتن بمب و تجسس‌های زیر آب؛ 13. روشهای کمک به ماموران امنیتی کشتی در تایید هویت افرادی که قصد سوارشدن به کشتی دارند، در صورت درخواست؛ و 14. روشهای تسهیل رفتن به مرخصی‌های روی خشکی کارکنان کشتی یا تعویض آن‌ها، همچنین تسهیل در دسترسی بازدید‌کنندگان از کشتی از جمله نمایندگان سازمان‌های کار و امور رفاهی دریانوردان.

ما بقی بخش 16، به‌طور خاص به اقدامات امنیتی می‌پردازد که می‌توان آن‌ها را در هر سطح امنیتی اتخاذ نمود: 1. دسترسی به تسهیلات بندری؛ 2. مناطق محدودیت دار واقع در تسهیلات بندری؛ 3. جا به جایی کالا؛ 4. تحویل مایحتاج کشتی؛ 5. جا به جایی بارهای بدون همراه؛ و 6. نظارت بر امنیت تسهیلات بندری.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید اقدامات امنیتی را وضع نماید که کلیه راههای دسترسی به تسهیلات بندری که در ارزیابی تسهیلات بندری مشخص شده را پوشش دهد.

برای هرکدام اینها، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید مکانهای مناسبی را که دسترسی به آن‌ها در هریک از سطوح امنیتی دارای محدودیت یا ممنوعیت می‌باشد مشخص نماید. در هر سطح امنیتی، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید نوع محدودیت یا ممنوعیت به کار گرفته شده و راههای اعمال آن را مشخص نماید.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید برای هر سطح امنیتی راههای شناسایی لازم جهت دسترسی به تسهیلات بندری و ماندن افراد در تسهیلات بندری بدون بروز هرگونه مشکلی را تعیین نماید. این کار احتمالا مستلزم تهیه سامانه‌های تعیین هویت مناسب جهت شناسایی‌های دائمی یا موقت به ترتیب برای کارکنان تسهیلات بندری و بازدید‌کنندگان باشد. در صورت استفاده از سامانه‌های تعیین هویت، هر سامانه تعیین هویت تسهیلات بندری با سامانه قابل اعمال در مورد کشتیهایی که به‌طور منظم از آن تسهیلات بندری استفاده می‌کنند هماهنگ شود. مسافرین باید بتوانند هویت خود را با ارائه برگه‌های عبور و مرور، بلیت و غیره اثبات نمایند اما نباید به آن‌ها اجازه داده شود که بدون نظارت به مناطق محدودیت دار دسترسی پیدا کنند. طرح امنیتی تسهیلات بندری باید شرایطی را جهت حصول اطمینان از اینکه سامانه‌های تعیین هویت به‌طور منظم روزآمد می‌شوند وضع نموده و اطمینان حاصل کند که استفاده ناصحیح از رویه‌های وضع شده منجر به اعمال اقدامات کیفری می‌شود.

افرادی که مایل نیستند یا نمی‌توانند هویت خود را اثبات نمایند و یا هدف خود را از ورود، هنگامی که از آن‌ها سوال می‌شود مشخص نمایند، باید از دسترسی آن‌ها به تسهیلات بندری جلوگیری شود و تلاش آن‌ها جهت دسترسی باید به مامور امنیتی تسهیلات بندری و مقامهای محلی یا ملی که مسوولیت‌های امنیتی دارند، گزارش شود.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید مکانهایی را که در آن افراد، وسایل شخصی آن‌ها و وسائط نقلیه مورد بازرسی قرار می‌گیرند، مشخص نماید. چنین مکانهایی باید به صورت سرپوشیده باشند تا انجام عملیات به صورت مداوم و صرف نظر از شرایط آب و هوایی حاکم، طبق تعداد دفعات تعیین شده در طرح امنیتی تسهیلات بندری، به سهولت امکان‌پذیر باشد. پس از انجام بازرسی افراد، وسایل شخصی آن‌ها و وسائط نقلیه باید مستقیما به مناطق محدود نگهداری، سوارشدن یا بارگیری انتقال یابند.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید محلهای جداگانه‌ای را برای افراد و لوازم شخصی بازرسی شده و بازرسی نشده آن‌ها و در صورت امکان مناطق مجزایی را برای سوار یا پیاده شدن مسافران، کارکنان کشتی و وسایل شخصی آن‌ها مشخص کند تا اطمینان حاصل نماید که افراد بازرسی نشده قادر به برقراری ارتباط با افراد بازرسی شده نیستند.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید دفعات انجام وارسی‌های (کنترل‌های) دسترسی را مشخص نماید به ویژه وقتی که این وارسی‌ها (کنترل‌ها) به صورت تصادفی و گاه گاه اعمال می‌شوند.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید نقاط وارسی (کنترلی) را برای وقتی اقدامات امنیتی زیر قابل اعمال است مشخص نمایند: 1. مناطق محدودیت‌داری که باید توسط نرده یا حصارهای دیگر محصور شود و استاندارد آن باید مورد تایید دولت متعاهد باشد؛ 2. بررسی هویت کلیه افراد مرتبط با کشتی که قصد ورود به تسهیلات بندری را دارند، شامل مسافرین، کارکنان کشتی و بازدیدکنندگان و تایید دلایل ایشان برای انجام این کار با انجام بازرسی به‌طور مثال دستورالعمل‌های پا گذاشتن به کشتی، بلیت مسافرین، اجازه نامه‌های عبور و مرور، دستورهای کار و غیره؛ 3. بازرسی وسائط نقلیه مورد استفاده توسط افراد مرتبط با کشتی که با آن قصد ورود به تسهیلات بندری را دارند؛ 4. تصدیق هویت کارکنان تسهیلات بندری و افرادی که در تسهیلات بندری به کار اشتغال دارند و وسائط نقلیه آن‌ها؛ 5. محدودسازی دسترسی جهت خروج افرادی که توسط تسهیلات بندری به کار گمارده نشده‌اند یا کسانی که در آن کار نمی‌کنند و قادر به اثبات هویت خود نیستند؛ 6. به عهده گرفتن بازرسی افراد، وسایل شخصی، وسائط نقلیه و محتویات آن‌ها؛ و 7. شناسایی هرگونه نقطه دسترسی که به‌طور منظم از آن استفاده نمی‌شود و باید دائما بسته نگاه داشته شده و قفل شوند.

در سطح امنیتی 1، کلیه افرادی که قصد دسترسی به تسهیلات بندری را دارند باید مورد بازرسی قرارگیرند. تعداد چنین بازرسی‌ها، شامل بازرسی‌های تصادفی، باید در طرح امنیتی تایید شده تسهیلات بندری مشخص شده باشد و به‌طور خاص توسط دولت متعاهد تایید شود. مگر در مواردی که دلایل مشخص امنیتی برای انجام بازرسی وجود داشته باشد، کارکنان کشتی نباید همکاران خود یا وسایل شخصی آن‌ها را بازرسی نمایند. چنین بازرسی باید به گونه‌ای انجام شود که حقوق انسانی افراد کاملا مورد توجه قرار گیرد و شان انسانی بنیادین آنان حفظ شود.

در سطح امنیتی 2، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید اقدامات امنیتی مورد اعمال مضاعفی را تعیین نماید، که ممکن است شامل موارد زیر باشد: 1. گماردن کارکنان بیشتر جهت نگهبانی از نقاط دسترسی و گشت زنی پیرامون حصارهای بازدارنده؛ 2. محدود کردن تعداد نقاط دسترسی به تسهیلات بندری، و شناسایی نقاطی که باید بسته شوند و شیوه‌های حفاظت مناسب از آن‌ها؛ 3. فراهم کردن شیوه‌های جلوگیری از تردد از طریق نقاط دسترسی باقیمانده، به‌طور مثال استفاده از حصارهای امنیتی؛ 4. افزایش تعداد دفعات بازرسی افراد، لوازم شخصی و وسائط نقلیه؛ 5. ممانعت از ورود بازدید کنندگانی که قادر به ارائه دلایل موجود برای ورود به خود تسهیلات بندری نمی‌باشند؛ 6. استفاده از شناورهای گشتی جهت افزایش امنیت آبهای ساحلی.

در سطح امنیتی 3، تسهیلات بندری باید از دستورهای صادر شده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطر مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی تسهیلات بندری باید به جزئیات اقدامات امنیتی‌ای بپردازد که توسط تسهیلات بندری با همکاری نزدیک افراد پاسخگو و کشتیهای موجود در تسهیلات بندری صورت می‌گیرد، که ممکن است شامل موارد زیر باشد: 1. جلوگیری از دسترسی به تمام و یا بخشی از تسهیلات بندری؛ 2. صدور مجوز دسترسی تنها برای افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطرات مربوط به آن؛ 3. جلوگیری از هرگونه رفت و آمد پیاده یا با خودرو در کلیه نقاط تسهیلات بندری یا بخشی از آن؛ 4. افزایش تعداد گشتهای امنیتی درون تسهیلات بندری، در مواقع مقتضی؛ 5. تعلیق عملیات بندری در تمام یا بخشی از تسهیلات بندری؛ 6. راهنمایی حرکت شناورها در تمام یا بخشی از تسهیلات بندری؛ و 7. تخلیه تمام یا بخشی از تسهیلات بندری.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید مناطق محدودیت‌داری که باید در تسهیلات بندری ایجاد شود، را مشخص نماید، و وسعت آن، زمان اجراء و اقدامات امنیتی که جهت وارسی (کنترل) دسترسی به آن و اقداماتی که جهت وارسی (کنترل) فعالیت‌های داخل این مناطق صورت می‌گیرد را تعیین نماید. این طرح همچنین، در شرایط مقتضی، باید شامل اقداماتی باشد تا اطمینان حاصل شود که مناطق محدودیت دار موقتی پیش و پس از ایجاد این مناطق، پاکسازی امنیتی شده‌اند. هدف از ایجاد مناطق محدودیت دار عبارتست از: 1. حفاظت از مسافرین، کارکنان کشتی، کارکنان تسهیلات بندری و بازدیدکنندگان، شامل افراد مرتبط با کشتی که از آن بازدید می‌نمایند؛ 2. حفاظت از تسهیلات بندری؛ 3. حفاظت از کشتیهایی که از تسهیلات بندری استفاده می‌کنند و کشتیهایی که به تسهیلات بندری خدمات دهی (سرویس دهی) می‌نمایند؛ 4. حفاظت از اماکن و مناطق امنیتی حساس موجود در تسهیلات بندری؛ 5. حفاظت از تجهیزات و سامانه‌های امنیتی و نظارتی؛ و 6. محافظت از کالا و انبارهای کشتی در مقابل هرگونه دستکاری.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید تضمین نماید که کلیه مناطق محدودیت دار، دارای اقدامات امنیتی مشخصی جهت وارسی (کنترل) موارد زیر می‌باشند: 1. دسترسی افراد؛ 2. ورود، توقف، بارگیری و تخلیه وسائط نقلیه؛ 3. جا به جایی و ذخیره کالا و ما یحتاج کشتی؛ و 4. بارهای بدون همراه یا وسایل شخصی افراد.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید پیش‌بینی نماید که کلیه مناطق محدودیت دار به‌طور واضح و آشکار علامت‌گذاری شود و نشان داده شود که دسترسی به این مناطق دارای محدودیت بوده و هرگونه حضور غیرمجاز در این منطقه حکم نقض امنیت را خواهد داشت.

هنگامی که دستگاههای خودکار شناسایی حضور غیرمجاز نصب شد، آن‌ها باید به یک مرکز وارسی (کنترل)، که این مرکز قادر به پاسخ‌گویی به زنگ مربوط باشد، اعلام خطر نمایند.

مناطق محدودیت دار شامل موارد زیر می‌شوند: 1. سمت رو به خشکی کشتی و مناطق همجوار کشتی از سمت دریا؛ 2. مناطق سوار و پیاده شدن مسافرین، مناطق نگهداری مسافرین و کارکنان کشتی و مناطق عملیاتی شامل نقاط بازرسی؛ 3. مناطقی که در آن عملیات بارگیری، تخلیه یا انبار کردن کالا و انبارها انجام می‌شود؛ 4. اماکنی که در آن اطلاعات حساس امنیتی، شامل اسناد مربوط به کالا نگهداری می‌شود؛ 5. مکانهایی که در آن‌ها کالاهای خطرناک و مواد خطرزا نگهداری می‌شود؛ 6. اتاقهای وارسی (کنترل) سامانه مدیریت رفت و آمد (ترافیک) شناور، مراکز کمک ناوبری و ساختمان‌های وارسی (کنترل) بندر از جمله اتاقهای وارسی (کنترل) امنیتی و مراقبتی؛ 7. مکانهایی که در آن تجهیزات امنیتی و مراقبتی نگهداری می‌شوند یا قرار دارند؛ 8. تاسیسات ضروری الکتریکی، رادیویی و مخابراتی، تاسیسات آب و سایر تاسیسات رفاهی؛ و 9. سایر مکانهای موجود در تسهیلات بندری که دسترسی کشتیها، وسائط نقلیه و افراد به آن باید محدود شود.

اقدامات امنیتی ممکن است با توافق مقامهای ذی ربط، به محدودیت در دسترسی غیرمجاز به ساختارهایی که از آن تسهیلات بندری ممکن است دیده شود، گسترش یابد.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید اقدامات امنیتی قابل اعمال در مناطق محدودیت دار را وضع نماید، که ممکن است شامل موارد زیر باشد: 1. تامین حصارهای دائم یا موقت جهت محصور نمودن منطقه محدودیت دار، که استاندارد آن باید مورد قبول دولت متعاهد باشد؛ 2. پیش‌بینی نقاط دسترسی‌ای که امکان وارسی (کنترل) آن توسط نگهبانان امنیتی به هنگام استفاده از آن وجود داشته باشد و در صورت عدم استفاده بتوان آن را به‌طور موثر قفل کرد یا بست؛ 3. تهیه مجوزهایی که باید ارائه شود تا اجازه عبور افراد به داخل مناطق محدودیت دار را نشان دهد؛ 4. علامت‌گذاری واضح و مشخص وسائط نقلیه‌ای که مجاز هستند به مناطق محدودیت دار دسترسی داشته باشند؛ 5. گماردن نگهبانان و گشتها؛ 6. تهیه دستگاههای خودکار شناسایی ورود غیرمجاز، یا سامانه‌ها یا تجهیزات مراقبتی جهت شناسایی دسترسی غیرمجاز به مناطق محدودیت دار یا هرگونه جا به جایی در این مناطق؛ و 7. وارسی (کنترل) جا به جایی شناورهایی که در مجاورت کشتیهایی قرار دارند که از تسهیلات بندری استفاده می‌کنند.

در سطح امنیتی 2، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید افزایش تعداد دفعات و شدت وارسی (کنترل) و نظارت بر دسترسی به مناطق محدودیت دار را مشخص نماید. طرح امنیتی تسهیلات بندری باید اقدامات امنیتی مضاعفی را وضع نماید که ممکن است شامل موارد زیر باشد: 1. افزایش کارآیی حصارها یا نرده‌های اطراف مناطق محدودیت دار، شامل استفاده از گشتها یا دستگاههای شناسایی خودکار (اتوماتیک) ورود غیرمجاز؛ 2. کاهش تعداد نقاط دسترسی به مناطق محدودیت دار و افزایش وارسی‌های (کنترل‌های) قابل اعمال در نقاط دسترسی باقیمانده؛ 3. محدودیت‌های توقف در مجاورت کشتیهای پهلو گرفته؛ 4. افزایش محدودیت در دسترسی به نقاط محدودیت دار و جا به جایی و ذخیره در آن‌ها؛ 5. استفاده از تجهیزات مراقبتی، نظارتی و ثبت مداوم؛ 6. افزایش تعداد و دفعات گشتها شامل گشتهای آبی در اطراف مناطق محدودیت دار و داخل این‌گونه مناطق؛ 7. ایجاد و محدود کردن دسترسی به مناطق همجوار مناطق محدودیت دار؛ و 8. اعمال محدودیت در دسترسی شناورهای غیرمجاز به آبهای همجوار کشتیهایی که از تسهیلات بندری استفاده کنند.

در سطح امنیتی 3، تسهیلات بندری باید از دستورهای صادرشده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطرات مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی تسهیلات بندری باید به جزئیات اقدامات امنیتی بپردازد که توسط تسهیلات بندری با همکاری نزدیک افراد پاسخگو و کشتیهای موجود در تسهیلات بندری اتخاذ می‌گردد که می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 1. ایجاد مناطق محدودیت دار بیشتر در تسهیلات بندری مجاور حادثه امنیتی، یا مکانی که احتمال خطر امنیتی برای آن متصور است و از دسترسی به آن ممانعت به عمل می‌آید؛ و 2. آمادگی جهت بازرسی مناطق محدودیت دار به عنوان بخشی از بازرسی کل یا قسمتی از تسهیلات بندری.

اقدامات امنیتی مرتبط با جا به جایی کالا باید: 1. از هرگونه دستکاری جلوگیری نماید؛ و 2. از جا به جایی و انبار کالایی که جا به جایی و انبار در آن در تسهیلات بندری پذیرفته نشده است، جلوگیری به عمل آورد.

اقدامات امنیتی باید حاوی روشهایی جهت وارسی (کنترل) فهرست موجودی در نقاط دسترسی به تسهیلات بندری باشد. پس از ورود به تسهیلات بندری، کالا باید قابل شناسایی بوده و مشخص شود که برای بار شدن به کشتی یا انبار موقت در منطقه محدودیت دار هنگامی که منتظر بارگیری است، بازرسی و پذیرفته شده است. مقتضی است از ورود کالایی که تاریخ مشخصی برای بارگیری ندارد به تسهیلات بندری ممانعت به عمل آید.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید اقدامات امنیتی قابل اعمال در مدت جا به جایی کالا را مشخص نماید که ممکن است شامل موارد زیر باشد: 1. بازرسی عادی کالا، واحدهای حمل کالا و مناطق انبار کالا در تسهیلات بندری، پیش یا در حین عملیات جا به جایی کالا؛ 2. بازرسی به منظور حصول اطمینان از این که کالای وارد شده به تسهیلات بندری با برگه تحویل کالا یا سند مشابه آن همخوانی و مطابقت داشته باشد؛ 3. بازرسی وسائط نقلیه؛ و 4. بازرسی مهروموم و دیگر شیوه‌های مورد استفاده جهت جلوگیری از هرگونه دستکاری به هنگام ورود به تسهیلات بندری و به محض انبار در تسهیلات بندری

بازرسی کالا ممکن است با استفاده از بعضی روشهای زیر یا تمام آن‌ها انجام شود: 1. بازرسی چشمی و فیزیکی؛ و 2. با استفاده از تجهیزات اسکن/ شناسایی، دستگاههای مکانیکی، یا سگها.

هنگامی که جا به جایی کالا به صورت منظم یا تکراری انجام می‌شود، مامور امنیتی شرکت کشتیرانی (سی اس ا) یا مامور امنیتی کشتی (اس اس ا) ممکن است، با مشاوره با تسهیلات بندری، با شرکتهای باربری دریایی یا دیگر مسوولان چنین کالایی در مورد ترتیباتی توافق نماید که کار بازرسی‌های خارج از منطقه محل یا مهروموم، برنامه زمان‌بندی شده، مستندات فرعی و غیره را تحت پوشش قرار دهد. چنین ترتیباتی باید به اطلاع مامور امنیتی تسهیلات بندری ذی ربط رسیده و مورد تایید وی قرار گیرد.

در سطح امنیتی 2، طرح امنیتی تسهیلات بندری، باید به منظور افزایش وارسی (کنترل)، اقدامات امنیتی قابل اعمال مضاعفی را در زمان جا به جایی کالا تعیین نماید، که می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 1. بازرسی دقیق کالا، واحدهای حمل کالا و محوطه‌های انبار کالا در تسهیلات بندری 2. بازرسی شدیدتر، در صورت لزوم، جهت حصول اطمینان از اینکه تنها کالای ثبت شده وارد تسهیلات بندری شده به‌طور موقت انبار شده و سپس در کشتی بارگیری می‌شود؛ 3. بازرسی شدیدتر وسائط نقلیه؛ و 4. افزایش دفعات و دقت در بررسی مهرومومها و سایر روشهای مورد استفاده جهت جلوگیری از هرگونه دستکاری.

بازرسی دقیق کالا ممکن است توسط بعضی از روشهای زیر یا همه آن‌ها انجام شود: 1. افزایش دفعات و دقت در بازرسی کالا، واحدهای حمل کالا و محوطه انبار کالا در تسهیلات بندری (بازرسی چشمی و فیزیکی)؛ 2. افزایش دفعات استفاده از تجهیزات اسکن/ شناسایی، ابزارهای مکانیکی، یا سگها؛ و 3. هماهنگی در اقدامات امنیتی بیشتر با شرکتهای باربری دریایی و دیگر طرفهای مسوول علاوه بر توافقها و روش‌های ایجاد شده.

در سطح امنیتی 3، تسهیلات بندری باید از دستورهای صادر شده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطرات مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی تسهیلات بندری باید به جزئیات اقدامات امنیتی بپردازد که توسط تسهیلات بندری با همکاری نزدیک با افراد پاسخگو و کشتیهای موجود در تسهیلات بندری اتخاذ می‌شود که ممکن است شامل موارد زیر باشد: 1. محدودیت و یا تعویق جا به جایی کالا یا عملیات در کل یا بخشی از تسهیلات بندری یا بعضی از کشتیها؛ و 2. تصدیق فهرست موجودی کالاهای خطرناک و مواد خطر آفرینی که در تسهیلات بندری نگهداری می‌شوند و محل نگهداری آن‌ها.

اقدامات امنیتی مربوط به تحویل مایحتاج کشتی به شرح زیر می‌باشد: 1. حصول اطمینان از بازرسی مایحتاج کشتی و دقت در بسته‌بندی‌ها؛ 2. ممانعت از پذیرش مایحتاج کشتی بدون بازرسی؛ 3. جلوگیری از دستکاری کالا؛ 4. جلوگیری از پذیرش مایحتاج کشتی مگر در صورت دریافت سفارش؛ 5. حصول اطمینان از بازرسی وسیله نقلیه حمل کالا؛ و 6. حصول اطمینان از همراهی (اسکورت) وسیله نقلیه حمل کالا در تسهیلات بندری.

برای کشتیهایی که به‌طور منظم از تسهیلات بندری استفاده می‌نمایند بهتر است رویه‌هایی در ارتباط با کشتی، تامین‌کنندگان ملزومات آن و تسهیلات بندری وضع شود که ابلاغیه، زمان تحویل بار و مدارک مربوط را پوشش دهد. باید شیوه‌هایی وجود داشته باشد که تایید نماید ذخائر ارائه شده جهت تحویل، دارای مدارکی دال بر این است که ما یحتاج مزبور با سفارشات کشتی مطابقت دارند.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید اقدامات امنیتی قابل اعمالی جهت وارسی (کنترل) تحویل مایحتاج کشتی را تعیین کند که ممکن است شامل موارد زیر باشد: 1. بازرسی مخازن کشتی؛ 2. اعلام پیشاپیش، در مورد نوع بار، مشخصات راننده و کارت مالکیت وسیله نقلیه؛ و 3. بازرسی وسیله نقلیه حمل کالا.

بازرسی مخازن کشتی می‌تواند از طریق برخی یا تمام روشهای زیر صورت پذیرد: 1. بازرسی چشمی و فیزیکی؛ و 2. استفاده از تجهیزات اسکن/ شناسایی، دستگاههای مکانیکی یا سگها

در سطح امنیتی 2، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید اقدامات امنیتی قابل اعمال مضاعفی را جهت افزایش وارسی (کنترل) تحویل مایحتاج کشتی تعیین نماید که می‌تواند شامل موارد زیر است: 1. بازرسی دقیق مایحتاج کشتی؛ 2. بازرسی دقیق وسائط نقلیه حمل کالا؛ 3. هماهنگی با کارکنان کشتی جهت بازرسی برگه سفارش کالا و مطابقت آن با برگه تحویل کالا، پیش از ورود به تسهیلات بندری؛ و 4. همراهی (اسکورت) وسیله نقلیه حمل کالا در تسهیلات بندری.

بازرسی دقیق مایحتاج کشتی ممکن است از طریق بعضی از روشهای زیر یا تمام آن‌ها صورت پذیرد: 1. افزایش دفعات و دقت در بازرسی وسائط نقلیه حمل کالا؛ 2. افزایش استفاده از تجهیزات اسکن/ شناسایی، دستگاههای مکانیکی یا سگها؛ و 3. محدودسازی یا ممانعت از ورود کالایی که در تاریخ مشخصی تسهیلات بندری را ترک نخواهد کرد.

در سطح امنیتی 3، تسهیلات بندری باید از دستورهای صادر شده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطرات مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی تسهیلات بندری باید به جزئیات اقدامات امنیتی بپر دازد که توسط تسهیلات بندری با همکاری نزدیک افراد پاسخگو و کشتیهای موجود در تسهیلات بندری اتخاذ می‌گردد که ممکن است شامل اعمال محدودیت یا تعویق تحویل مایحتاج کشتی در تمام یا قسمتی از تسهیلات بندری باشد.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید اقدامات امنیتی قابل اعمالی را تعیین نماید که اطمینان حاصل شود که بار بدون همراه (مثلا، هرگونه ساک، از جمله وسایل شخصی که در زمان بازرسی یا بازدید همراه مسافر یا کارکنان کشتی نباشد) شناسایی شده و پیش از اینکه اجازه ورود به آن تسهیلات بندری داده شود و بسته به نوع ترتیبات انبار‌سازی پیش از نقل و انتقال بین تسهیلات بندری و کشتی مورد بازرسی الکترونیکی (اسکرین) و جستجوی فیزیکی قرار گیرد. دقیقا مشخص نشده است که چنین باری هم توسط تسهیلات بندری و هم کشتی از طریق دستگاههای نمایشگر مورد شناسایی قرار خواهد گرفت یا نگرفت و در مواردی که هر دو (کشتی و تسهیلات بندری) مجهز به دستگاههای نمایشگر مناسب هستند، مسوولیت بازرسی الکترونیکی به عهده تسهیلات بندری خواهد بود. همکاری نزدیک با کشتی بسیار اساسی است و اقداماتی باید اتخاذ گردد تا اطمینان حاصل شود که بار بدون همراه پس از بازرسی الکترونیکی به صورت ایمن جا به جا می‌شود.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید اقدامات امنیتی قابل اعمالی را تعیین نماید که هنگامی که بار بدون همراه جابجا می‌شود، اطمینان حاصل شود که این بار تا حد صد درصد (100 %) و حتی به صورت صد درصد (100 %) درصد مورد بازرسی و وارسی (کنترل) دقیق قرار می‌گیرد، که ممکن است از پرتونگاری با اشعه ایکس هم استفاده شود.

در سطح امنیتی 2، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید اقدامات امنیتی قابل اعمال مضاعفی را تعیین نماید که هنگامی که بار بدون همراه جا به جا می‌شود کلیه بارهای بدون همراه به صورت صد درصد (100 %) مورد پرتونگاری توسط اشعه ایکس قرار بگیرد.

در سطح امنیتی 3، تسهیلات بندری باید از دستورهای صادرشده از سوی افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطر مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی تسهیلات بندری باید به جزئیات اقدامات امنیتی بپردازد که تسهیلات بندری با همکاری نزدیک افراد پاسخگو و کشتیهای موجود در تسهیلات بندری می‌تواند اتخاذ کند که می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 1. بازرسی جامع تر و گسترده تر چنین باری، به عنوان مثال به‌وسیله تاباندن اشعه ایکس حداقل از دو زاویه مختلف؛ 2. تمهیداتی برای محدودیت یا توقف جا به جایی بار بدون همراه؛ و 3. امتناع از پذیرش بار بدون همراه در تسهیلات بندری.

سازمان امنیتی تسهیلات بندری باید قابلیت نظارت بر تسهیلات بندری و آبراهه‌های (کانالهای) ورودی مجاور آن در آب و در خشکی، در تمامی اوقات شبانه روز شامل ساعات شب و اوقاتی که در آن دید محدودیت دید وجود دارد، مناطق محدودیت دار واقع در تسهیلات بندری، کشتیهای موجود در تسهیلات بندری و اطراف کشتیها را داشته باشد. این وارسی (کنترل) می‌تواند شامل استفاده از موارد زیر باشد: 1. روشنایی؛ 2. نیروهای امنیتی، شامل گشتهای پیاده، موتوری و گشتهای آبی؛ 3. دستگاههای شناسایی خودکار ورود غیرمجاز و تجهیزات مراقبتی.

در صورت استفاده از دستگاههای شناسایی خودکار ورود غیرمجاز این دستگاهها باید در محلی که پیوسته در معرض دید و توجه قرار دارد یا وارسی (کنترل) می‌شود به صورت یک زنگ خطر سمعی و یا بصری فعال شوند.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید رویه‌ها و تجهیزات مورد لزوم در هر سطح امنیتی را تعیین نماید و روشهایی را مشخص کند که اطمینان حاصل شود تجهیزات وارسی (کنترلی)، از جمله با توجه تاثیرات احتمالی شرایط آب و هوایی یا قطع برق، قادر خواهند بود بدون وقفه به کار ادامه دهند.

در سطح امنیتی 1، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید اقدامات امنیتی قابل اعمالی وضع نماید که ممکن است ترکیبی از روشنایی، نیروهای امنیتی یا استفاده از تجهیزات امنیتی و مراقبتی باشد تا به کارکنان تسهیلات بندری اجازه دهد که: 1. بر کل محوطه تسهیلات بندری، از جمله ساحل و نقاط دسترسی از طرف دریا نظارت داشته باشند. 2. بر نقاط دسترسی، حصارها و مناطق محدودیت دار نظارت داشته باشند؛ و 3. به کارکنان امنیتی تسهیلات بندری اجازه دهد که به مناطق و جا به جایی در مجاورت کشتیهایی که از تسهیلات بندری استفاده می‌کنند شامل افزایش روشنایی که به‌وسیله خود کشتی تامین می‌شود، نظارت داشته باشند.

در سطح امنیتی 2، طرح امنیتی تسهیلات بندری، باید اقدامات امنیتی مضاعف قابل اعمالی را به منظور افزایش توانایی نظارت و مراقبت تعیین نماید که می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 1. افزایش سطح پوشش و شدت روشنایی و تجهیزات مراقبتی شامل تامین روشنایی و پوشش مراقبتی بیشتر؛ 2. افزایش تعداد گشتهای پیاده، موتوری و گشتهای آبی؛ 3. تخصیص کارکنان امنیتی بیشتر جهت نظارت و گشت زنی.

در سطح امنیتی 3، طرح امنیتی تسهیلات بندری باید از دستورهای صادرشده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطرات مربوط به آن پیروی نماید. طرح امنیتی تسهیلات بندری باید به جزئیات اقدامات امنیتی بپردازد که توسط تسهیلات بندری با همکاری نزدیک افراد پاسخگو و کشتیهای موجود در تسهیلات بندری صورت می‌گیرد که می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 1. روشن کردن تمام تجهیزات روشنایی، یا روشن کردن مناطق همجوار تسهیلات بندری 2. به کار اندازی کلیه تجهیزات مراقبتی که قادر به ثبت فعالیت‌ها در داخل تسهیلات بندری یا مناطق همجوار هستند؛ و 3. افزایش طول مدت زمان کارکرد تجهیزات مراقبتی که قادر به ادامه ثبت هستند.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید به جزئیات رویه‌ها و اقدامات امنیتی بپردازد که تسهیلات بندری می‌تواند هنگامی که از سطح امنیتی پایین تری نسبت به سطح امنیتی قابل اعمال در کشتی برخوردار است اتخاذ نماید فعالیت‌هایی که تحت پوشش این آیین‌نامه قرار نمی‌گیرند.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید به شرح جزئیات رویه‌ها و اقدامات امنیتی بپردازد که تسهیلات بندری در موارد زیر اعمال می‌نماید: 1. کشتی در حال فعل و انفعال با کشتی‌ای است که در تسهیلات بندری کشوری قراردارد که جزء دولت متعاهد نمی‌باشد؛ 2. کشتی در حال فعل و انفعال با کشتی‌ای است که این آیین‌نامه در مورد آن اعمال نمی‌شود؛ و 3. کشتی در حال فعل و انفعال با سکوهای ثابت و شناور یا واحدهای حفاری متحرک فراساحلی مستقر در محل می‌باشد.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید روشهایی را مشخص نماید تا هنگامی که مامور امنیتی تسهیلات بندری بنا به دستور دولت متعاهد درخواست اظهارنامه امنیتی می‌نماید یا کشتی درخواست اظهارنامه امنیتی را می‌نماید از آن‌ها پیروی شود.

طرح امنیتی تسهیلات بندری، باید چگونگی قصد مامور امنیتی تسهیلات بندری جهت ممیزی تداوم کارآیی طرح امنیتی تسهیلات بندری و پیروی از شیوه‌های بازبینی، روزآمد‌سازی و اصلاح طرح امنیتی تسهیلات بندری را مشخص نماید.

طرح امنیتی تسهیلات بندری باید بنا به تشخیص مامور امنیتی تسهیلات بندری مورد بازبینی قرارگیرد. به علاوه در موارد زیر باید مورد بازبینی قرارگیرد: 1. اگر ارزیابی امنیتی مربوط به آن تسهیلات بندری تغییر کرده باشد؛ 2. اگر طی یک ممیزی مستقل از طرح امنیتی تسهیلات بندری یا در بازرسی به عمل آمده از سازمان امنیتی تسهیلات بندری توسط دولت متعاهد مشخص شود که قصوری در سازمان یا مشکلاتی در تداوم کارآیی از عناصر مهم طرح امنیتی تایید شده تسهیلات بندری وجود دارد؛ 3. متعاقب وقوع حوادث امنیتی یا خطرات مربوط به آن در تسهیلات بندری؛ و 4. در صورت تغییر در مالکیت یا وارسی (کنترل) عملیاتی تسهیلات بندری.

مامور امنیتی تسهیلات بندری می‌تواند پس از هر بازبینی طرح، اصلاحیه‌های مقتضی را در طرح تایید شده پیشنهاد نماید. اصلاحات طرح امنیتی تسهیلات بندری مربوط به: 1. تغییرات پیشنهادی که اساسا می‌توانند شیوه اتخاذ شده برای حفظ امنیت تسهیلات بندری را تغییر دهند؛ و 2. حذف، تغییر یا جایگزینی حصارهای دائم، سامانه‌ها و تجهیزات نظارتی و امنیتی و غیره که قبلا به عنوان عوامل اساسی در حفظ امنیت تسهیلات بندری محسوب می‌شده است، باید به دولت متعاهدی که طرح اصلی امنیت تسهیلات بندری را تایید کرده است جهت بررسی و تایید آن‌ها تسلیم شود. چنین تاییدی می‌تواند توسط دولت متعاهد یا به نیابت از وی، همراه یا بدون اصلاحیه‌های تغییرات پیشنهادی ارائه گردد. به محض تایید طرح امنیتی تسهیلات بندری، دولت متعاهد باید مشخص نماید که چه تغییرات فیزیکی یا شکلی باید جهت تایید به آن تسلیم گردد.

طرحهای امنیتی تسهیلات بندری باید توسط دولت متعاهد ذی ربطی تایید شوند که باید برای پیش‌بینی موارد زیر روشهای مقتضی را مشخص نماید: 1. تسلیم طرحهای امنیتی تسهیلات بندری به دولتهای متعاهد؛ 2. بررسی طرحهای امنیتی تسهیلات بندری؛ 3. تایید طرحهای امنیتی تسهیلات بندری، با اصلاحیه‌ها یا بدون آن‌ها؛ 4. بررسی اصلاحیه‌های ارائه شده پس از تایید؛ و 5. روشهای بازرسی یا ممیزی در خصوص تداوم ارتباط طرحهای امنیتی تایید شده تسهیلات بندری در تمامی مراحل باید اقداماتی اتخاذ گردد تا اطمینان حاصل شود که طرح امنیتی تسهیلات بندری به صورت محرمانه باقی مانده است.

دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده، ممکن است بیانیه تطابق تسهیلات بندری مناسب (اس ا سی پی اف) صادر نماید که بر موارد زیر دلالت دارد: 1. تسهیلات بندری؛ 2. اینکه تسهیلات بندری با مقررات فصل (2 - 11) و بخش (الف) این آیین‌نامه مطابقت دارد؛ 3. مدت اعتبار بیانیه تطابق تسهیلات بندری که باید توسط دولتهای متعاهد تعیین شود اما نباید از پنج سال تجاوز نماید؛و 4. ترتیبات تصدیق متعاقب آنکه توسط دولت متعاهد تعیین می‌شود و سپس تایید آن در صورت انجام ترتیبات.

بیانیه تطابق تسهیلات بندری باید همانند نمونه ارائه شده در پیوست این بخش از آیین‌نامه باشد. اگر زبان استفاده شده اسپانیولی، فرانسوی یا انگلیسی نباشد، دولت متعاهد، چنانچه لازم بداند ممکن است نسخه ترجمه شده به یکی از این زبانها را نیز پیوست نماید.

مامور امنیتی تسهیلات بندری

در موارد استثنائی که مامور امنیتی کشتی در مورد اعتبار اوراق شناسایی افرادی که جهت انجام اهداف رسمی خود قصد ورود به کشتی را دارند سوالهایی دارد، مامور امنیتی تسهیلات بندری باید به او کمک کند.

مامور امنیتی تسهیلات بندری در مورد تایید عادی و روزانه هویت افرادی که قصد سوار شدن به کشتی را دارند، مسوولیتی ندارد. به علاوه سایر راهنماهای مربوط در قسمت‌های 15، 16 و 18 آمده است

آموزش، رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات مربوط به امنیت تسهیلات بندری

مامور امنیتی تسهیلات بندری باید دانش کافی داشته باشد و در صورت لزوم، در تمام موارد زیر یا تعدادی از آن‌ها آموزش ببیند: 1. اداره و وارسی (کنترل) امنیت؛ 2. معاهده‌ها (کنوانسیون‌ها)، آیین‌نامه‌ها و توصیه نامه‌های بین‌المللی مربوط؛ 3. قوانین و مقررات دولت ذی ربط؛ 4. مسوولیت‌ها و عملکرد دیگر سازمان‌های امنیتی؛ 5. روش انجام ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری؛ 6. روشهای بازدید و بازرسی امنیتی تسهیلات بندری و کشتی؛ 7. عملیات و شرایط بندر و کشتی؛ 8. تدابیر امنیتی کشتی و تسهیلات بندری؛ 9. آمادگی و واکنش در شرایط اضطراری و برنامه‌ریزی پیشامدهای محتمل الوقوع؛ 10. دستورالعمل شیوه‌های آموزش و تعلیم امنیت، شامل اقدامات و روشهای امنیتی؛ 11. رسیدگی به اطلاعات حساس امنیتی و مکاتبات امنیتی مربوط؛ 12. آگاهی از تهدیدها و الگوهای امنیتی موجود؛ 13. شناسایی و کشف تسلیحات، مواد و ابزار خطر آفرین؛ 14. شناسایی الگوهای شخیصتی و رفتاری افرادی که احتمالا امنیت را به مخاطره می‌اندازند، بدون هیچ‌گونه تبعیض؛ 15. شیوه‌های مورد استفاده جهت سرپیچی از اقدامات امنیتی؛ 16. سامانه‌ها و تجهیزات امنیتی و محدودیت‌های کاربردی آن‌ها؛ 17. روشهای انجام ممیزی، بازرسی، وارسی (کنترل) و نظارت؛ 18. روشهای بازرسی فیزیکی و بازرسی‌های مربوط به شناسایی ورود غیرمجاز؛ 19. رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات امنیتی، شامل رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات با کشتیها؛ و 20. ارزیابی رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات امنیتی.

کارکنان تسهیلات بندری که دارای وظایف امنیتی خاصی هستند باید دانش کافی داشته و در صورت لزوم در بعضی یا همه موارد زیر آموزش ببینند: 1. آگاهی از تهدیدها و الگوهای امنیتی موجود؛ 2. شناسایی کشف تسلیحات، مواد و ابزار خطرآفرین؛ 3. شناسایی الگوهای شخصیتی و رفتاری افرادی که احتمالا امنیت را به مخاطره می‌اندازند؛ 4. شیوه‌های مورد استفاده جهت سرپیچی از اقدامات امنیتی؛ 5. مدیریت ازدحام و فنون وارسی (کنترلی)؛ 6. ارتباطات امنیتی؛ 7. عملکرد تجهیزات و سامانه (سیستم) های امنیتی؛ 8. آزمایش، سنجش و حفظ و نگهداری سامانه‌ها و تجهیزات امنیتی؛ 9. فنون بازرسی، وارسی (کنترل) و نظارت؛ 10. روشهای بازرسی فیزیکی افراد، لوازم شخصی، چمدان، بار و مخازن کشتی.

تمام کارکنان تسهیلات بندری باید دارای دانش کافی بوده و با مقررات مربوط طرح امنیتی تسهیلات بندری، در برخی یا کلیه موارد زیر، در صورت لزوم، آشنایی داشته باشند: 1. مفهوم سطح امنیتی و الزامات متعاقب سطوح امنیتی مختلف؛ 2. شناسایی و کشف تسلیحات، ابزار و مواد خطرآفرین؛ 3. شناسایی الگوهای شخصیتی و رفتاری افرادی که احتمالا امنیت را به مخاطره می‌اندازند؛ و 4. شیوه‌های مورد استفاده جهت سرپیچی از اقدامات امنیتی. رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات

هدف از انجام رزمایش‌ها (مانورها) و تمرینات حصول اطمینان از این امر است که کارکنان تسهیلات بندری در انجام تمامی وظایف امنیتی محول شده، در کلیه سطوح امنیتی و شناسایی هرگونه نقص امنیتی که مستلزم رسیدگی است، تبحر دارند.

جهت حصول اطمینان از اجرای کارآمد مقررات طرح امنیتی تسهیلات بندری، باید حداقل هر سه ماه یک بار رزمایش‌هایی (مانورهایی) انجام شود، مگر اینکه شرایط ویژه به گونه دیگری ایجاب نماید. این رزمایش‌ها (مانورها) باید هر یک از عناصر طرح مانند تهدیدات امنیتی مندرج در بند (11. 15) را بسنجد.

انواع مختلف تمریناتی که می‌تواند شامل مشارکت ماموران امنیتی تسهیلات بندری همراه با مقامهای ذی ربط دولتهای متعاهد، ماموران امنیتی شرکت یا ماموران امنیتی کشتی، در صورت دسترس بودن، باشد، باید حداقل یک بار در هر سال تقویمی انجام شود و فاصله بین تمرینها نباید از هجده ماه تجاوز نماید. درخواست جهت شرکت ماموران امنیتی شرکت کشتیرانی یا ماموران امنیتی کشتی در تمرین‌های مشترک باید با توجه به مقتضیات کاری و امنیتی کشتی صورت گیرد. این تمرین‌ها باید ارتباط، هماهنگی، دردسترس بودن منابع و واکنش‌ها را بسنجد. این تمرینات می‌تواند: 1. با ابعاد کامل و به صورت زنده انجام شود؛ 2. به صورت شبیه‌سازی در مقیاس کوچک یا همایش (سمینار) انجام شود؛ یا 3. همراه با دیگر تمرینات، مانند واکنش‌های اضطراری یا دیگر تمرینات مقام دولت صاحب بندر، انجام شود.

تصدیق و صدور گواهی‌نامه کشتیها راهنمای اضافه تری ارائه نشده است.