حق حاکمیت ایران در خارج قلمرو خشکی ایران و آبهای داخلی شامل منطقهای از دریاها متصل بسواحل ایران که دریای ساحلی نامیدهمیشود میباشد.
حق حاکمیت مزبور شامل فضای هوائی فوق دریای ساحلی و کف و زیر کف دریای ساحلی نیز میباشد.
عرض دریای ساحلی ایران از خط مبداء آبهای مزبور 12 (دوازده) میل دریائی است و خط مبداء را دولت با رعایت قواعد مسلم حقوقبینالمللی عمومی تعیین خواهد کرد.
میل دریائی مساوی با 1852 متر است.
در مواردیکه سواحل ایران مجاور یا مقابل سواحل کشور دیگری باشد اگر بترتیب دیگری بین طرفین توافق نشده باشد حد فاصل بینآبهای ساحلی ایران و آنکشور خط منصفی است که کلیه نقاط آن از نزدیکترین نقاط خطوط مبداء طرف بیک فاصله باشد.
هر جزیره متعلقه بایران اعم از اینکه داخل دریای ساحلی ایران یا خارج از آن باشد دارای دریای ساحلی مخصوص بخود طبق اینقانون میباشد جزایری که بفاصله کمتر از 12 میل دریائی از هم واقعند مجموعا در حکم جزیره واحدی بوده و حد دریای ساحلی آن از جزایریمحسوب میگردد که نسبت بمرکز مجمعالجزایر از همه دورترند.
آبهای واقع بین ساحل کشور و خط مبداء و همچنین آبهای واقع بین جزایر متعلق بایران که فاصله آنها از یکدیگر از 12 میل دریائی تجاوزنکند آبهای داخلی کشور محسوب میگردد.
حق صید و سایر حقوقی که ایران در ماوراء دریای ساحلی خود دارد باعتبار خود باقیست.
موادی از قانون مصوب 24 تیر ماه 1313 و سایر قوانین که با این قانون مغایرت دارد در قسمتی که مغایر است ملغیالاثر میباشد.
قانون فوق که مشتمل بر هشت ماده و یک تبصره است پس از تصویب مجلس سنا در جلسه یکشنبه بیست و دوم فروردین ماه یکهزار و سیصد وسی و هشت بتصویب مجلس شورای ملی رسید.
رئیس مجلس شورای ملی - رضا حکمت
قانون بالا در جلسه 1337.10.13 به تصویب مجلس سنا رسیده است.